احداث ساختمان در مونشن، مرکز ایالت بایرن در آلمان، اگست سال ۲۰۲۲/عکس: Picture-alliance
احداث ساختمان در مونشن، مرکز ایالت بایرن در آلمان، اگست سال ۲۰۲۲/عکس: Picture-alliance

ترک اقامتگاه موقت و سکونت در یک اپارتمان یک اولویت برای پناهجویان است. این مرحله به عنوان یک آغاز برای ادغام در جامعه آلمان پنداشته می‌شود اما با دشواری‌های جدی به همراست. وژمه با شوهر و یک دخترش در یک اردوگاه پناهجویان در شهر مونشن زندگی می‌کند. مهاجر نیوز در گفتگو با این خانواده افغان و بررسی وضعیت کنونی، یک تصویر جامع از این چالش فراراه پناهجویان را به تصویر کشیده است. بخش اول...

این مقاله بخش اول یک گزارش سه قسمتی راجع به مشکلاتی است که بر سر راه پناهجویان در آلمان برای پیدا کردن خانه قرار دارد.

سباوون مینه ناک در مونشن همراه با همسرش وژمه و دختر دو ساله اش در یک کمپ پناهجویان سکونت دارد. او گفت: «دخترم شروع به جویدن ناخن هایش کرده است. به گفته داکتر، دلیل این ناخن جویدن، وضعیت در این کمپ و اضطراب موجود در زندگی آنان می‌باشد.» این خانواده سه نفری مجبور شد که مانند هزاران افغان دیگر، در ماه فبروری امسال از کشورشان فرار کند.

سباوون در این باره گفت: «وضعیت داشت بیش از حد خطرناک می‌شد.»

او در کابل برای وزارت صحت عامه کار می‌کرد، در حالی که وژمه، همسرش با چند وزارتخانه و سازمان غیردولتی «ان جی او» در کشور فعالیت می‌نمود.

این زوج با کمک یک خبرنگار آلمانی که آن ها در کابل با او دیدار کردند، موفق شدند به آلمان برسند و به عنوان پناهجو به رسمیت شناخته شدند.

«بیاید یک بار امتحان کنید! من از مردم مونشن می‌خواهم: این خانواده کوچک از افغانستان به دنبال یک اپارتمان دو اتاقه در مونشن است. پرداخت کرایه تضمین شده است و توسط جاب سنتر (اداره کار) هر ماه پرداخت می‌شود.»

این پیام در حساب توییتری ناتالی امیری، خبرنگار آلمانی نشر شده است. او این پیام را پس از دیدار از این خانواده در ماه جون سال گذشته نشر کرد.

در واکنش به توییت او کامنت های نفرت پراکنی و نژادپرستانه ای نشر شد که از امتیازهای داده شده به پناهجویان سخن می‌گفتند و آن را محکوم می‌کردند.

سباوون می‌گوید: «در کابل ما در ناحیه ای زندگی می‌کردیم که در نزدیکی مرکز شهر بود، در یک اپارتمان بزرگ، جایی که می‌توانستیم از مهمانان مان میزبانی کنیم. والدین ام با ما زندگی می‌کردند، در یک اتاق جداگانه.» 

حالا این خانواده ناامیدانه در جستجوی یک اپارتمان در شهر مونشن است، شهری با بالاترین حد متوسط کرایه در آلمان است و فاصله زیاد از فرانکفورت، شتوتگارت، برلین و هامبورگ دارد.

سباوون گفت: «ما از ۳۰ تا ۴۰ درخواست فرستاده شده، فقط یک پاسخ مثبت برای مصاحبه دریافت کردیم.»

او افزود: «من اغلب در آگهی های "ای بی" جستجو می‌کنم. من به زبان انگلیسی می‌نویسم و ایمیل من باید به آلمانی ترجمه شود. برخی از مردم نمی‌خواهند به ما خانه کرایه دهند، زیرا ما به آلمانی صحبت نمی‌کنیم. هر قدر هم که ما به آن ها توضیح دهیم، به کورس آموزش (زبان آلمانی) می‌رویم و این زبان را نمی‌شود در عرض پنج ماه آموخت، (برای آن ها) اهمیتی ندارد.»

اتاق برای سه نفر ۱۵ متر مربع است

این جوان ۲۲ ساله افغان نیز فکر می‌کند، آمدن پناهجویان اوکرایینی که به دنبال مسکن هستند، باعث ایجاد رقابت نامساعد بین افرادی می‌شود که از خشونت فرار می‌کنند. 

او در این باره گفت: «برخی از همسایگان پناهجوی مان، به ما گفتند که صاحبان خانه، چند روز پس از دستیابی به توافق، تماس می‌گیرند و می‌گویند که مسکن را به اوکرایینی ها کرایه داده اند.»

سباوون به تازگی به عنوان مسئول پذیرش در یک هوتل یک شغل پیدا کرده است. او از طرف شب کار می‌کند، زبان آلمانی می‌آموزد و در طول روز، وقتی که همسرش در خانه نیست، از دخترش مراقبت می‌کند. به خصوص تحمل کمبود خواب بسیار دشوار است.

سباوون که با مشکل کمبود مزمن خواب دست و پنجه نرم می‌کند، می‌گوید: «یک مسافرخانه جایی برای استراحت نیست.»

اتاق او تقریبا ۱۵ متر مربع وسعت دارد. تخت خواب در یک طرف اتاق و الماری لباس در سوی دیگر این اتاق قرار دارند.

حدود ۱۰۰ نفر در این مرکز زندگی می‌کنند که در شمال شرق شهر مونشن واقع شده است. 

سباوون در ادامه گفت: «این مکان در موقعیت خوبی قرار دارد، در نزدیکی دوکان ها و یک ایستگاه مترو است. اما برای تمام ساکنان آن فقط پنج ماشین کالاشویی وجود دارد و بیست خانواده فقط یک خانواده و یک حمام مشترک در اختیار دارند. برخی اوقات ما باید سه تا چهار ساعت برای دریافت غذا انتظار بکشیم. ما به دنبال یک اپارتمان دو اتاقه هستیم با حدود ۷۵ متر مربع وسعت. این حداکثر مساحتی است که جاب سنتر حاضر است کرایه اش را برای ما به عهده بگیرد.»

اداره امور کار یا (جاب سنتر) پرداخت کرایه خانه را برای افراد کم درآمد به عهده می‌گیرد و یا بخشی از آن را پرداخت می‌کند. مبالغی که به این منظور پرداخت می‌شود، در شهرهای مختلف آلمان متفاوت است.

در مونشن یک خانواده سه نفره می‌تواند برای یک اپارتمان به وسعت ۷۵ متر مربع تا ۱۰۸۴ یورو کمک مالی دریافت کند. در برلین، میزان کمک مالی برای مسکنی که وسعتش بیش از ۸۰ متر مربع نیست، ۶۳۴ یورو است. در شهر کولن برای مسکنی به همین وسعت، تا ۹۳۹ یورو پرداخت می‌شود. همچنین برای هزینه های برق و گرمایش مسکن نیز کمک هایی وجود دارد.

فقط هشت نتیجه

اما به گفته سباوون «بیشتر صاحبان خانه نمی‌خواهند به افرادی خانه کرایه بدهند که به جاب سنتر وابسته هستند. در حالی که پرداخت کرایه تضمین شده است. صرف نظر از طرز تفکر های تبعیض آمیز، پروسه دریافت کمک از جاب سنتر طولانی است. در صورت پیدا کردن مسکن، کمک مالی باید تایید شود. در بازار املاک با امکانات بسیار اندک، فقط همین تاخیر می‌تواند به تنهایی باعث حذف یک متقاضی شود.

این مرد جوان افغان در ادامه گفت: «حتی یک واحد به وسعت ۵۰ متر مربع نیز برای ما خوب است. ما توقع زیادی نداریم. فقط به امکانات اولیه برای زندگی نیازمندیم.»

او می‌داند که امیدواری برای پیدا کردن یک واحد ۷۵ متر مربعی با کرایه ۱۰۸۴ یورو در ماه، تقریبا غیرممکن است. در زمان نوشتن این گزارش، جستجو با این معیارها در سایت immobilienscout24.de یکی از سایت های مشهور در زمینه املاک و مستغلات، فقط هشت نتیجه در مونشن را نشان داد.

با توجه به قیمت های به شدت در حال افزایش انرژی به خصوص گاز که برای گرمایش نیمی از خانه ها استفاده می‌شود، به نظر نمی آید که وضعیت به این زودی بهبود یابد.

روزنامه آلمانی «زود دویچه سایتونگ» از هزینه گاز به عنوان یک «کرایه دوم» نام برد. در حالی که کرایه ها در مونشن برای نخستین بار از اوائل سال های ۲۰۰۰ ثابت مانده، انتظار می‌رود که هزینه ها «به خاطر قیمت انرژی شدیدا افزایش یابد.»

این روزنامه در ادامه نوشته است که «جستجو برای پیدا کردن یک خانه احتمالا از این هم پیچیده تر خواهد شد.»

زیرا تعداد اجازه های صادر شده احداث ساختمان در مونشن رو به کاهش است و زمان لازم برای ساخت خانه های جدید رو به افزایش می‌باشد.

خروج از شهر

به امید پیدا کردن خانه های ارزان قیمت تر، شاید یک راه حل نقل مکان از بزرگ شهرها باشد. اما برای پناهجویانی که هنوز در جامعه ادغام نشده اند، این اقدام می‌تواند باعث انزوای آن ها شود.

سباوون مینه ناک می‌گوید: «اگر محل زندگی بسیار دور باشد، رفتن به سر کار دشوار می‌شود، شاید نتوانید در یک مرکز نگهداری از کودکان جایی برای فرزندتان پیدا کنید، یا این که در کورس های زبان آلمانی شرکت کنید. کورس زبان من، مرکز نگهداری روزانه برای دخترم، کارم، همه چیز در این نزدیکی است.»

با این همه چالش، او می‌گوید که اگر در داخل شهر سرپناه پیدا نکند، احتمال دارد که به نواحی اطراف شهر مونشن نقل مکان نماید. اما کوچ کشی پناهجویان در چارچوب قانون با محدودیت هایی نیز روبرو است. 

براساس قانون تقسیم پناهجویان در آلمان از سال ۲۰۱۶ به اینسو، هر فردی که پناهندگی دریافت کند، موظف است که سه سال نخست را در همان (ایالتی) بگذراند که مسئول رسیدگی به درخواست پناهندگی اش است.

سباوون در پایان می‌افزاید: «اولویت ما پیدا کردن مسکن است.»

از زمانی که سباوون، وژمه و کودک شان در ماه فبروری به آلمان رسیدند فقط سه خانواده در اقامتگاه محل زندگی شان موفق شده اند در مونشن اپارتمان پیدا کند.

 

در همین زمینه