یکی از خانه‌های مهاجران در روستای لا بروچی که در عقب آن رستورانت اتنوس و ساختمان مرکزی قرار دارد
یکی از خانه‌های مهاجران در روستای لا بروچی که در عقب آن رستورانت اتنوس و ساختمان مرکزی قرار دارد

ویلاجیو لا بروچی (Villaggio La Brocchi) راهکار تازه‌ای را برای ادغام مهاجران در پیش گرفته است. هدف آن این است تا امکان پیوستن تازه‌رسیده‌ها را از طریق یک گروه کورَس/کر (choir) و کتابخانه‌ای بینافرهنگی به جامعه ایتالیا فراهم سازد.

در یکی از روزهای سرد جنوری، سه تن از باشندگان روستای «لا بروچی» که جمپرهای زمستانی به تن دارند، کنار جاده‌ای پرپیچ‌وخم ایستاده‌اند. بیرون ناحیه‌ی بورگو سان لورنزو (Borgo San Lorenzo) در «توسکانی» که ۱۸۳۰۰ باشنده دارد، مهاجران تازه‌رسیده در انتظار رسیدن بسی هستند که آن‌ها را برای آموختن زبان ایتالیایی به شهر می‌برد.

روستای لا بروچی که اکنون خانه ۳۸ خانواده مهاجر است، ویلایی است در میانه‌ دره‌ای بین فلورانس و کوه‌های اپینین. ویلایی قدیمی که به مدد پروژه خوش‌آمدگویی (progetto accoglienza) بازسازی شده است.

ورودی ساختمان مرکزی روستای لا بروچی، عکس از میکائلا کاواناگ

این روستا و سه خانه‌ای که پارتنر آن اند، به مثابه بخشی از سیستم حمایت از مهاجران و پناهندگان وزارت داخله ایتالیا (SPRAR)، خانواده‌های تازه‌رسیده‌ای را می‌پذیرند که از کشورهای لبنان، عراق سوریه، نیجریا و افغانستان می‌آیند. 

راهکار این روستا برای ادغام مهاجران بخش‌های زیادی را در بر می‌گیرد: تدارک کمک حقوقی و صحی، تدویر کورس‌های زبان، آماده‌سازی برای کار، و خدمات روزانه‌ بهداشتی برای بیست و هفت کودکی که در چهار محله به سر می‌برند.

لویگی اندرینی (Luigi Andreini)، مسئول این پروژه، می‌گوید: «ما در پی آنیم که راهکاری متفاوت و کارآمد برای ادغام مهاجران پیشکش کنیم. در جایی همچون کارا دی مینو (Cara di Mineo)، مشکل است دست به اقدامی بزنید که از طریق آن بشود شیوه ادغامی را یافت که برای ۲۰۰۰ تن کارایی یکسان داشته باشد. اگر این همه نفر را یک‌باره پذیرایی کنید، ناچار هستید وضعیت را وضعیتی اضطراری بخوانید.»

لویگی اندرینی، رییس پروژه ادغام، عکس از میکائلا کاواناگ

روستای زیبای لا بروچی معمولاً به مثابه‌ تصویر برعکس اردوگاه‌هایی همچون کارا دی مینو پنداشته می‌شود ــ یکی از بزرگترین اردوگاه‌های اروپا در غرب ایتالیا که حدود ۲۰۰۰ مهاجر در آن اقامت دارند. لا بروچی، به عوض سیم خاردار، با جنگلی از درختان بلند احاطه شده است و در مرکز آن یک حویلی و یک زمین بازی برای اطفال وجود دارد. در این محله رستورانتی به نام اتنوس (Ethnos) نیز هست که رئیس آن مهاجری ایتوپیایی به نام سارا تاگی است، و مهمان‌خانه‌ای به نام تینایا (Tinaia) که کنفرانس‌ها را میزبانی می‌کند.

بخشی از سیستم حمایت از مهاجران و پناهندگان وزارت داخله ایتالیا در همکاری با جامعه مدنی در پی آن است تا فراتر از کمک‌های ابتدایی برود و به پیشکش حمایت اجتماعی نیز بپردازد، همچنان که راه انداختن برنامه‌هایی برای ادغام «همچون جاده‌ای دوطرفه.»

میدان بازی کودکان در روستای لا بروچی، عکس از میکائلا کاواناگ

اندرینی می‌گوید: «نه تنها در این روستا، بلکه در هر جای دیگر نیز، وقتی شمار کمی از مهاجران را پذیرایی می‌کنید، می‌توانید ساده‌تر و متفاوت‌تر به آن‌ها برسید. به طور مثال، ما در تمامی مکتب‌های محله می‌رویم و درباره مهاجرت گپ می‌زنیم. در پی ظرفیت‌سازی هم هستیم ــ مردم را درباره مهاجرت و ادغام مهاجران تمرین می‌دهیم.» مسئله اساسی «پیوند دادن دو اجتماع» از طریق ابتکارهای تازه است، ابتکارهایی شبیه ایجاد گروه کورس که از طریق آن مهاجران با مردم بارگو سان لورنزو یک‌جا می‌شوند، و همچنان از طریق کتابخانه‌ای بینافرهنگی و خاص آموزش صلح.

ویلاجیو لا بروچی از بیست و شش سال به این سو فعال است و تا حالا خانواده‌هایی را از چهل و دو کشور متفاوت پذیرایی کرده است. به گفته اندرینی، در گذشته مهاجران معمولاً به دلایل اقتصادی و رفاهی به این‌جا می‌آمدند. اما از ۲۰۱۵ به این سو، جنگ و منازعات عامل اصلی مهاجرت بوده است. «مهاجری که به ایتالیا می‌رسد دیگر همان آدمی نیست که پیش از آغاز سفر بوده است، به این دلیل که در طول راه مشکلات بسیاری را تجربه کرده.»

میزی در رستوانت اتنوس که رئیس آن مهاجری از اتیوپیا است، عکس از میکائلا کاواناگ

اقدامات خلاق این پروژه تنها خاص ادغام مهاجران نیست، آن‌ها شیوه‌های برخورد با مشکلات سفر را نیز در بر می‌گیرند. به گفته پاسی (Pasi): «در این پروژه، مهاجرانی را می‌بینیم که هم مشکل روانی دارند و هم مشکل جسمی. عده‌ای به ایدز مبتلا هستند و عده‌ای به سرطان. ما کمک‌شان می‌کنیم تا بدانند که در ایتالیا می‌شود این بیماری‌ها را درمان کرد.»

افزون بر اعضای گروه تمرین برای کاریابی و آموزش، در این روستا روانشناس بالینی‌ای هم هست که به مهاجران کمک می‌کند تا از طریق ایجاد گروه‌های تأمل و مداقه (meditation) فشار روانی‌شان را کاهش دهند.

در قلب ویلاجیو لا بروچی، هدف اصلی این است تا مهاجران به پای خویش بایستند و پیش بروند. پاسی می‌گوید: «ما با آن‌ها کار نمی‌کنیم، با آن‌ها گام برمی‌داریم. کوشش می‌کنیم راه درست را بیابند ــ راه خودشان را: راهی را که آن‌ها می‌خواهند بروند، نه راهی که ما می‌خواهیم.»

 


 

در همین زمینه