عکس از ایما والیس-مهاجر نیوز/ عبدالفتح محمد، مهاجر اریتریایی که در جزیره سیسیل ایتالیا زندگی می‌کند.
عکس از ایما والیس-مهاجر نیوز/ عبدالفتح محمد، مهاجر اریتریایی که در جزیره سیسیل ایتالیا زندگی می‌کند.

عبدالفتح، مهاجر اریتریایی در زندان نیست اما خود را در بازداشتگاه بزرگ گیرمانده می‌داند. این مرد حق اقامت در ایتالیا را به دست آورده، دارای شغل است و زبان این کشور را روان صحبت می‌کند. پس با این همه امکانات چرا نگران است؟

عبدالفتح هفت سال پیش وارد جزیره سیسیل گردید. سیسیل بزرگ ‌ترین جزیره در دریای مدیترانه است که یک ناحیه خودمختار کشور ایتالیا را تشکیل می‌دهد. او یکی از جمله کسانی بود که با آغاز جنگ در سال ۲۰۱۱، لیبیا را ترک کرده بود. این جوان در گفتگو با مهاجر نیوز می‌گوید: «من میانجی در میان دو فرهنگ هستم و با مهاجرین کار می‌کنم.» عبدالفتح در جریان صحبت‌های خود می‌خندد و به گونه کنایه آمیز می‌گوید که هرچند او هنوز هم برای بسیاری‌ها مهاجر پنداشته می‌شود.

این جوان در حال حاضر در شهر کاتانیا زندگی می‌کند ولی در گذشته او همیشه با کشتی‌های نجات پناهجویان در تمام بنادر ایتالیا کار کرده است.

عبدالفتح اشاره می‌کند که در گذشته اصلاٌ تصور نمی‌کرد که روزی به ایتالیا و یا اروپا بیاید. پیش از آغاز جنگ در لیبیا با خرسندی تمام مصروف فعالیت بود. این مهاجر گفت: «من فقط نیاز داشتم که فرار کنم، اما در مورد رسیدن فکر نمی‌کردم.» ماموریت نظامی که انجام ندارد

عبدالفتح پس از فراغت از مکتب در اریتریا، احساس می‌کرد که به ماموریت نظامی کشانیده خواهد شد؛ ماموریتی که به بیان وی پایان ندارد. او اظهار کرد: «به این دلیل بود که من اریتریا را ترک کردم. در آنجا به حقوق بشر هیچ احترام نمی‌شود. من آزادی می‌خواستم. من می‌خواستم که بیشتر در مورد جهان بدانم. در آنجا هیچ آینده بهتر برای جوانان وجود ندارد.»عکس از ایما والیس-مهاجر نیوز/ نمای از جزیره سیسیل در ایتالیا.

به بیان این مهاجر اریتریایی، در کشورش تنها یک شبکه نشراتی تلویزیون و یک روزنامه وجود دارد و بس.

عبدالفتح در گام نخست از اریتریا به سودان رفت ولی زندگی کردن در این کشور خوش آیند نبود لذا وارد لیبیا گردید.

این جوان  در واقع از حرف زدن در موارد مختلف به ویژه سیاست، تبسم کردن و اظهارات مردم که گویا "چقدر خوب در جامعه ایتالیا مدغم شده است"، خسته به نظر می‌رسد. او سؤال می‌کند: «چرا من به این موضوع که خوب ادغام شده ام، توجه کنم. این هدف قریب به اتفاق زندگی من نبوده است که خوب ادغام شوم.!

در حقیقت عبدالفتح نسبت به استفاده ابزاری سیاسیون از مهاجرین نه تنها در ایتالیا بلکه در تمام اروپا ناراحت به نظر می‌رسد. او گفت: «نتیجه چنین است که حکومت چنان باور را برای مردم داده است که گویا مهاجرت یگانه مشکلی است که ایتالیا با آن روبرو شده است. این آشکار است، زمانی که شما چنین دیدگاه را در میان مردم ترویج کنید، آنها برای کسانی رای خواهند داد که خواستار توقف روند مهاجرت هستند.»

موضوع اساسی در تصمیم گیری های سیاسی

عبدالفتح در بخشی از سخنان خود اظهار کرد که "ما حالا نتایج تصمیم گیری‌های سیاسی را می‌بینیم." او احساس می‌کند که هیچ کس به سرنوشت صدها هزار مهاجر توجه نمی‌کند.

این مهاجر اریتریایی که نقش میانجی فرهنگ‌ها را به پیش می‌برد، با ۱۷۷ مهاجری که در یک قایق از لیبیا به جزیره سیسیل در ماه اگست سال ۲۰۱۸ آمده بودند، گفتگو کرده است. از این میان، ۹۷ تن آنان را شهروندان اریتریا تشکیل می‌دادند. در آن زمان، وزیر خارجه ایتالیا برای چندین روز اجازه بیرون شدن از کشتی را برای این مهاجرین نداده بود.

عبدالفتح در آن زمان، به داستان شماری از افراد گیرمانده گوش داده بود. او افزود: «هرکس از من در کشتی می‌پرسید که اگر برایم اجازه پایین شدن از کشتی داده نشود، چه اتفاق خواهد افتاد؟ آیا دوباره به لیبیا فرستاده خواهم شد؟»Photo: Giovanni Isolino, AFP/ شماری از مهاجرین و پناهجویانی که وزیر داخله ایتالیا اجازه بیرون شدن از کشتی را برای شان در ماه اگست سال روان نداده بود.

این جوان به گونه خشمگین بیان کرد که "اینجا قانون اساسی صراحت دارد که شما اجازه ندارید افراد را این گونه در یک کشتی در بندر نگه‌داری کنید."

در بخشی از داستان‌های خود این مهاجرین گفته اند که تقریباٌ تمام آنان زندگی رقت بار را در تهکوی‌ها به گونه زندانی سپری کرده و حتی خرید و فروش شده اند.

گیرمانده

عبدالفتح خود را در وضعیت بلاتکلیفی و گیرمانده احساس می‌کند. او با اشاره به پیمان دوبلین می‌گوید که هرچند اجازه کار کردن و ماندن در ایتالیا را به دست آورده است اما نمی‌تواند که مانند سایر جوانان اروپایی به شهرهای دیگر این اتحادیه برود. وی افزود، "شما باید در کشوری که در خواست پناهندگی کرده اید، بمانید. این مانند یک زندان بزرگی است که از آن فرار کرده نمی‌توانید."

به وطن بر خواهد گشت؟

در شرایط کنونی برگشت به اریتریا برای عبدالفتح بسیار خطرناک پنداشته می‌شود. این جوان امیدوار است که تامین صلح میان اتوپیا و اریتریا سبب شود تا تغییراتی در کشورش رونما گردد.

عبدالفتح از پرس و جوی روزمره پولیس چندان دل خوش ندارد. او گفت: «صبح امروز هنگامی که در قطار بودم و به سوی کار می‌رفتم، دو بار من را پولیس متوقف کرد. بعدتر هنگامی که در میان یک اجتماع اریتریایی‌ها بودم، پولیس در آنجا هجوم آورد بدون توضیح دادن و اجازه گرفتن به عکس برداری آغاز کرد.»

با این همه، او با این پرسش سخنان خود را خاتمه بخشید: «آیا ما در کشوری زندگی می‌کنیم که به حقوق ما احترام می‌شود؟ زمانی که دیگران از من می‌پرسند که چه کنند، برای شان می‌گویم که اینجا را ترک کنید چون من نگرانم که این جریانات به خوبی پایان نخواهد یافت.»