شرایط کار غیرقانونی پناهجویان در ایتالیا
شرایط کار غیرقانونی پناهجویان در ایتالیا

بیش از ۱۵سال است که در جنوب ایتالیا، برخی از زمین داران با سوء استفاده از نیروی کار ارزان پناهجویان در این منطقه، میلیون ها تن بادنجان رومی(گوجه فرنگی) تولید می کنند. دولت ایتالیا تا کنون موفق نشده است جلو گروههای مافیایی قدرتمند رابگیرد که از این «برده داری مدرن» سود فراوانی بدست می آورند.

سالانه میلیون‌ها تن بادنجان رومی در جنوب ایتالیا تولید می‌شود. برای کمتر کردن هزینه‌های تولید، زمین‌داران همواره به دنبال ارزان‌ترین نیروی کار ممکن هستند و طی سال‌های اخیر و با افزایش میزان ورود پناهجویان به ایتالیا، آنها این شانس را یافته‌اند تا از پناهجویان سوءاستفاده کنند، میزان این سوءاستفاده به حدی رسیده که می‌توان نام آن را برده‌داری مدرن گذارد.

این کارگران در خوابگاه‌هایی که به صورتی شیفتی کارگران در مزارع کار می‌کنند می‌خوابند، دلالانی که آنها را به کشاورزان معرفی می‌کنند آنها را مورد سوءاستفاده قرار می‌دهند و حقوقی بسیار پایین دریافت می‌کنند.

برخی از این پناهجویان توانسته‌اند به عنوان پناهنده در ایتالیا پذیرفته شوند در حالی که برخی دیگر، همچنان پناهجو و یا مهاجر غیرقانونی به شمار می‌روند.

ناظران با یک مرد جوان که در یکی از بزرگ‌ترین کمپ‌های کارگری منطقه ریگنانو در ۱۷۰ کیلومتری جنوب ناپل قرار گرفته گفتگو کرده است. این ناظر ما توانسته است با گوشی همراه خود شرایط زندگی در این کمپ را به تصویر بکشد.

 

در این ویدئو موسی ما را با خود به درون این پناهگاه می‌برد تا نشان دهد چگونه صدها کارگر پناهجو زمستان را سر می‌کنند.


عثمان کاسامبارا یکی از کارگرانی است که با حقوق بسیار ناچیز در مزرعه گوجه کار می‌کند.

«برخی کارگران به شکل شیفتی روی تخت می‌خوابند»

من برای سه سال هر تابستان در مزرعه بادنجان رومی/ گوجه فرنگی کار می‌کردم. برای هر ۳۰۰ کیلوگرم بادنجان به من ۳٫۵ یورو پرداخت می‌شود. دلال اکثراً خودشان افریقایی‌هایی هستند که چند سالی اینجا زندگی کرده‌اند و راه و چاه را یاد گرفته‌اند ایتالیایی حرف می‌زنند و خودرو خریده‌اند. آنها در واقع رابط و دلال بین ما کارگران و ایتالیایی‌ها که صاحب زمین‌اند هستند.

صاحبان زمین در واقع حدود ۷ تا ۸ یورو برای هر ۳۰۰ کیلوگرم به دلال‌ها پرداخت می‌کنند اما آنها تنها نصف آن را به ما پرداخت می‌کنند. آنها همچنین از ما نفری ۵ یورو برای رساندن ما با خودرو به زمین نیز می‌گیرند ما حتی باید برای ساندویچ و یا یک بطری آب هم پول پرداخت کنیم [پنج یورو برای هر ساندویچ و دو یورو برای هر شیشه آب]



مزرعه گوجه فرنگی در جنوب ایتالیا که از این شیوه کاری استفاده می‌کند.
 

من دو سال را در کمپ ریگنانو گذراندم. در زمستان توانستم کارهای دیگری نیز در آنجا پیدا کنم اما به مدت شش ماه نتوانستم به شهر بروم، این کمپ از همه چیز دور است و برای رفتن به شهر باید ده یورو پرداخت کرد.

کمپ‌هایی که ما را در آنجا نگه می‌داشتند از ضایعات ساختمانی ساخته شده بودند، حتی گاهی اگر نیاز به بازسازی کمپ بود باز هم پول آن را خودمان باید پرداخت می‌کردیم. من خانه خودم را در آنجا با ضایعات چوب و پلاستیک ساخته بودم.

گاهی بسیاری از افراد یک تخت را به صورت شیفتی استفاده می‌کنند تا پول کمتری پرداخت کنند. حدود سی یا چهل نفر در یک اتاق کوچک زندگی می‌کنند و حدود ۳۵ یورو برای حدود سه ماه پرداخت می‌کنند.

هر سه یا چهار روز یک کامیون به اینجا آب می‌آورد. برای دوش آب گرم باید باز هم پول پرداخت کرد. چیزی به اسم دستشویی هم وجود ندارد و ما از زمین‌های اطراف به عنوان توالت استفاده می‌کنند.

 

تصویر ماهواره‌ای کمپ.  

در زمستان چند صد نفری در کمپ زندگی می‌کنند اما در زمستان حدود ۲ تا سه هزار نفر به کمپ سرازیر می‌شوند.

غالباً پناهجویان هر کشور سه نفر را به عنوان نماینده خود انتخاب می‌کنند و همچنین افرادی نیز به عنوان انتظامات انتخاب شده‌اند اگر کسی بدرفتاری کرد باید جریمه پرداخت کند و اگر به رفتار خود ادامه داد از کمپ بیرون انداخته می‌شود.

 


خانه‌های کمپ که با نخاله‌های ساختمانی و حتی قطعات خودروهای اسقاطی ساخته شده‌اند

کمپی دیگر که به همین شکل مدیریت می‌شود

پناهجویان بیش از ۱۵ سال است که در چنین کمپ‌هایی در جنوب ایتالیا زندگی می‌کنند. دولت ایتالیا بارها تلاش کرده است که به این شکل از ساختار کار در ایتالیا پایان دهد اما در تقابل با گروه‌های مافیایی قدرتمند در جنوب این کشور که از این ساختار سود فراوانی به جیب می‌زنند نتوانسته است این کمپ‌های کار و ساختار کارگری را از بین ببرد.