En 2016, Kimia Alizadeh a remporté une médaille de bronze aux Jeux olympiques de Rio | Photo : picture-alliance/dpa/AP Photo/A. Medichini
En 2016, Kimia Alizadeh a remporté une médaille de bronze aux Jeux olympiques de Rio | Photo : picture-alliance/dpa/AP Photo/A. Medichini

Pour dénoncer la discrimination contre les femmes en Iran, la championne de taekwondo Kimia Alizadeh ne veut plus défendre les couleur de son pays.

Même une championne d’arts martiaux peut être victime d’oppression et de persécution. L’athlète iranienne Kimia Alizadeh ne le sait que trop bien. En 2016, à Rio de Janeiro, elle écrit l’histoire en devenant la première femme iranienne à décrocher une médaille aux Jeux olympiques.

Mais de retour en Iran, le quotidien reprend son cours dans un pays où la vie des femmes est largement dictée par des lois contraignantes.

Kimia Alizadeh continue, malgré tout. Elle participe à de nombreuses compétitions internationales, lui valant même en 2019 de figurer sur la liste des 100 femmes les plus influentes du monde établi par la BBC.

Mais désormais, à 21 ans, la championne de taekwondo ans veut prendre un virage pour sa carrière et pour ne pas avoir à subir les lois de la République islamique.

Une annonce sur Instagram

Kimia Alizadeh décide donc de quitter l’Iran en dénonçant le sexisme de la part des officiels iraniens. Elle refuse de porter le hijab, obligatoire pour les femmes en Iran. C’est sur le réseau social Instagram que l’athlète annonce le 12 janvier dernier qu’elle ne veut plus faire partie de "l’hypocrisie, les mensonges, l’injustice et la flatterie" et qu’elle ne comptait plus être "l’une des millions de femmes oppressées en Iran."


Sieh dir diesen Beitrag auf Instagram an

با سلام آغاز کنم، با خداحافظی یا تسلیت؟ سلام مردم مظلوم ایران، خداحافظ مردم نجیب ایران، تسلیت به شما مردم همیشه داغدار ایران. شما مرا چقدر می‌شناسید؟ فقط آنطور که در مسابقات، در تلویزیون، یا در حضور مقامات دیده‌اید. اجازه دهید حالا آزادانه، هویت سانسور شده‌ام را معرفی کنم. می‌گویند کیمیا پس از این چیزی نخواهد شد. خودم از این هم فراتر می‌روم و می‌گویم قبل از این هم چیزی نبوده‌ام: «من کیمیا علیزاده، نه تاریخسازم، نه قهرمانم، نه پرچمدار کاروان ایران» من یکی از میلیون‌ها زن سرکوب شده در ایرانم که سال‌هاست هر طور خواستند بازی‌ام دادند. هر کجا خواستند بردند. هر چه گفتند پوشیدم. هر جمله‌ای دستور دادند تکرار کردم. هر زمان صلاح دیدند، مصادره‌ام کردند. مدال‌هایم را پای حجاب اجباری گذاشتند و به مدیریت و درایت خودشان نسبت دادند. من برایشان مهم نبودم. هیچکداممان برایشان مهم نیستیم، ما ابزاریم. فقط آن مدال‌های فلزی اهمیت دارد تا به هر قیمتی که خودشان نرخ گذاشتند از ما بخرند و بهره‌برداری سیاسی کنند، اما همزمان برای تحقیرت، می‌گویند: فضیلت زن این نیست که پاهایش را دراز کند! من صبح‌ها هم از خواب بیدار می‌شوم پاهایم ناخودآگاه مثل پنکه می‌چرخد و به در و دیوار می‌گیرد. آنوقت چگونه می‌توانستم مترسکی باشم که می‌خواستند از من بسازند؟ در برنامه زنده تلویزیون، سوال‌هایی پرسیدند که دقیقاً بخاطر همان سوال دعوتم کرده بودند. حالا که نیستم می‌گویند تن به ذلت داده‌ام. آقای ساعی! من آمدم تا مثل شما نباشم و در مسیری که شما پیش رفتید قدم برندارم. من در صورت تقلید بخشی از رفتارهای شما، بیش از شما می‌توانستم به ثروت و قدرت برسم. من به اینها پشت کردم. من یک انسانم و می‌خواهم بر مدار انسانیت باقی بمانم. در ذهن‌های مردسالار و زن‌ستیزتان، همیشه فکر می‌کردید کیمیا زن است و زبان ندارد! روح آزرده من در کانال‌های آلوده اقتصادی و لابی‌های تنگ سیاسی شما نمی‌گنجد. من جز تکواندو، امنیت و زندگی شاد و سالم درخواست دیگری از دنیا ندارم. مردم نازنین و داغدار ایران، من نمی‌خواستم از پله‌های ترقی که بر پایه فساد و دروغ بنا شده بالا بروم. کسی به اروپا دعوتم نکرده و در باغ سبز به رویم باز نشده. اما رنج و سختی غربت را بجان می‌خرم چون نمی‌خواستم پای سفره ریاکاری، دروغ، بی عدالتی و چاپلوسی بنشینم. این تصمیم از کسب طلای المپیک هم سخت‌تر است، اما هر کجا باشم فرزند ایران زمین باقی می‌مانم. پشت به دلگرمی شما می‌دهم و جز اعتماد شما در راه سختی که قدم گذاشته‌ام، خواسته دیگری ندارم.

Ein Beitrag geteilt von 𝓚𝓲𝓶𝓲𝓪 𝓐𝓵𝓲𝔃𝓪𝓭𝓮𝓱🌟 (@kimiya.alizade) am Jan 11, 2020 um 6:40 PST


Depuis qu’elle a quitté son pays, Kimia Alizadeh a vécu aux Pays-Bas et en Allemagne avec un visa touristique. Elle a récemment confirmé qu’elle avait obtenu le droit de rester en Allemagne et de suivre ses entraînements.

La suite et la durée de son droit de séjour restent néanmoins incertains. "Nous n’avons pas le droit de partager ces détails", explique-t-elle.

Lors d’une interview, l’Iranienne a concédé que sa défection vis-à-vis de son pays pouvait sérieusement limiter ses opportunités de participer à des compétitions professionnelles pendant les années à venir. Elle assure néanmoins que ce risque a toujours fait partie de son calcul.

"J’ai à peine 21 ans et pourrai participer à des tournois internationaux et à de futures olympiades" dit-elle, en ajoutant qu’elle ne se voit plus défendre les couleurs de la République islamique.

Ses espoirs pour le futur

Pour participer aux Jeux olympiques et représenter un autre pays que l’Iran, Kimia Alizadeh doit obtenir une nouvelle nationalité, ce qui implique généralement de longues procédures pouvant durer plusieurs années.

Les autorités ne font que très rarement des exceptions en la matière. En Allemagne, une naturalisation n’est généralement possible qu’après huit années de résidence légale dans le pays.

En attendant, Kimia Alizadeh est en contact avec des associations de taekwondo en Allemagne. "Si le gouvernement allemand m’aide et me permet de passer ces étapes le plus vite possible, je pourrai peut-être aussi encore aller aux Jeux", explique-t-elle. "Je n’ai pas d’autres objectifs que de pratiquer le taekwondo et de mener une vie heureuse, en santé et en sécurité."

Lavenir est incertain pour Kimia Alizadeh  Photo picture-allianceAP PhotoM Meissner
Les athlètes iraniens font défection

Plusieurs athlètes iraniens ont quitté leur pays ces dernières années, mettant en lumière leurs frustrations vis-à-vis du régime. Le mois dernier, la fédération iranienne d’échecs a annoncé que Alireza Firouzja avait décidé de ne plus jouer pour le pays pour protester contre l’interdiction de jouer contre des compétiteurs israéliens.

Quelques mois plus tôt, c’est l’ancien champion du monde de judo iranien Saeed Mollaei qui annonçait son départ de la sélection iranienne pour les mêmes raisons. Enfin, l’arbitre international de football Alireza Faghani a fui l’Iran l’année dernière pour aller vivre en Australie.

Cette tendance connait néanmoins peu d’écho en Iran. Les médias contrôlés par l’Etat rapportent les défections mais ne mentionnent pas leurs motivations. Les médias iraniens sont seulement autorisés à entrer dans les détails si le gouvernement veut présenter une défection comme un scandale.

'Une enfant de l’Iran'

Kimia Alizadeh affirme que les autorités contrôlaient ses moindres faits et gestes et avaient la mainmise sur sa carrière. "Ils m’emmenaient où ils voulaient. Je devais porter ce qu’ils me disaient de porter. Je répétais chaque phrase qu’on m’ordonnait de dire. Dès qu’ils voyaient que j’étais en forme, ils m’exploitaient", écrit-elle dans sa publication sur Instagram, insistant sur la souffrance que la structure patriarcale inflige aux femmes en Iran.

Malgré cette oppression et les abus dont elle et tant de femme sont été victimes, Kimia Alizadeh explique qu’elle restera pour toujours "une enfant de l’Iran, peu importe où" elle se trouve et même si un jour elle venait à représenter un autre drapeau en compétition de taekwondo.

avec dpa, SID, DW

Traduction et adaptation : Marco Wolter

 

Et aussi