پوستر فیلم " شبیه پسرم" با بازیگری بصیر آهنگ، مهاجر افغان در ایتالیا. عکس از صفحه فیسبوک بصیر آهنگ
پوستر فیلم " شبیه پسرم" با بازیگری بصیر آهنگ، مهاجر افغان در ایتالیا. عکس از صفحه فیسبوک بصیر آهنگ

به تازگی فیلم "شبیه پسرم" به کارگردانی یک سینماگر ایتالیایی و بازیگری یک هنرمند ایتالیایی هزاره تبار در ایتالیا، در روم به نمایش گذاشته شد. این فیلم که تولید مشترک سینمای ایتالیا، بلژیک و کرواسیا است داستان و دلایل مهاجرت یک کودک هزاره از افغانستان به اروپا را بازگو می‌کند. مهاجر نیوز با بصیر آهنگ، بازیگر اصلی این فیلم که در ایتالیا زندگی می‌کند گفتگو کرده است.

مهاجر نیوز: شما در اصل روزنامه نگار و فعال دفاع از حقوق پناهجویان هستید چگوه پای شما به بازیگری در فیلم "شبیه پسرم" کشیده شد؟  

من حدود سه سال پیش با کاستانزا کواتریلیو(Costanza Quatriglio) که از کارگردانان مطرح در ایتالیاست، آشنا شدم. این زن سینماگر بیشتر در بخش سینمای مستند فعالیت دارد و در آن هنگام روی برنامه یک فیلم مستند درباره مهاجرت هزاره‌های افغانستان کار می کرد مخصوصا هزاره‌هایی که به دلیل قتل‌عام "یکاولنگ" و یا منطقه " کنده پشت" در نزدیکی غزنی، به بیرون از افغانستان مهاجر شده بودند. او در سال ٢٠٠٦ فیلم مستند Il Mondo Adodosso  را درباره این حوادث ساخت و سپس تصمیم گرفت یک فیلم داستانی درباره مهاجرت هزاره‌ها بسازد. ابتدا قرار بود من برای جمع ‌آوری اطلاعات و همچنین تدوین دیالوگ و فیلمنامه با او همکاری کنم اما بعد از اینکه مسایل مالی فیلم به کمک ایتالیا، بلژیک و کرواسیا حل شد، کارگردان بعد از جستجوی زیاد، به من پیشنهاد کرد نقش بازیگر اصلی در فیلم را به عهده بگیرم. این اولین فیلم بلند داستانی و تاریخی است که درباره هزاره‌های افغانستان و پاکستان ساخته شده ‌است.

داستان یا موضوع اصلی فیلم " شبیه پسرم" چیست ؟

فیلم به صورت عمده روی پدیده مهاجرت متمرکز شده و تلاش دارد این عوامل را بررسی کند که چرا عده ای، حتی کودکان مجبور به مهاجرت می‌شوند، و با تحمل جدایی از خانواده، دوستان و اقارب خود، به جاهای دیگری از جمله به اروپا می روند.

شما که بیشتر با سینمای مستند سرو کار داشته‌‌اید، اولین تجربه تان به عنوان بازیگر در یک فیلم داستانی را چگونه ارزیابی می‌کنید ؟

اولین تجربه، آن هم در یک برنامه بزرگ، معمولا با ترس و دلهره آغاز می شود و من از کارکردن با آدم‌های شناخته شده عرصه سینما، دلهره داشتم اما از نتیجه بازیگری ام در فیلم که برایم غیر منتظره بود، خوشحال هستم. حالا اگر در آینده بازهم زمینه بازی در فیلم‌های حقوق بشری  برایم مساعد گردد و من بتوانم روایتگر درد انسانهایی باشم که صدای شان کمتر شنیده می شود، شاید به بازیگری ادامه بدهم.

گزارش‌های زیادی در رسانه ‌های افغانستان در این اواخر منتشر شده که حاکی از حملات انتحاری هدفمند و سازمان یافته از سوی گرو‌ههای اسلامگرا، از جمله داعش، علیه هزاره ‌های افغانستان است. این ادعاها را تا چه حد میتوان جدی گرفت؟

 متاسفانه وضعیت بسیار شکننده است و باید آن را جدی گرفت. اگر ما ماده دوم کنوانسیون منع ژنوساید را منبع قرار بدهیم وضعیت مردم هزاره در افغانستان و پاکستان همان وضعیتی است که در این کنوانسیون تعریف شده است. مردم هزاره در افغانستان و پاکستان به گونه هدفمند کشته می‌شوند و این موضوع تنها یک ادعا نیست. اکثریت سازمان‌های بین المللی در این مورد گزارشهایی تهیه کرده‌اند از جمله گزارشی که در سال ٢٠١۴ توسط سازمان دیدبان حقوق بشر درباره هزاره‌های پاکستان منتشر شد. در افغانستان هم علاوه بر طالبان، گروهی که فعلاً به نام داعش یاد می شود، به شکل هدفمند مردم هزاره‌ها در جاهای مختلف هدف حمله قرار می‌دهند و می‌کشند. من تفاوتی میان طالبان و داعش در سازماندهی این حملات نمی بینم و نمونه آن  اینکه چند روز پیش پنج نفر از جمله یک استاد دانشگاه بامیان در منطقه جلریز از سوی طالبان تیرباران شدند. متاسفانه دولت افغانستان هم به نحوی  از نسل کشی تمام عیاری که در افغانستان ادامه دارد چشم پوشی می کند و تلاش دارد با سانسور هویت هزاره‌ها به عنوان بخشی از شهروندان افغانستان، قتل عام هزاره‌ها را مخفی کند. این وضعیت خیلی دردناک است و من امیدوارم روایت این دردها بتواند توجه سازمان‌های بین المللی را بیشتر در این مورد جلب کند. ما تلاش داریم دادگاه بین المللی لاهه بگونه خاص این موضوع را دنبال و در مورد آن تحقیق کند.

خارج از بحث حملات کنونی علیه هزاره‌ها، به نظر برخی‌ها، مساله قتل عام هزاره‌ها در تاریخ افغانستان به گذشته‌های نسبتا دورتر بر می گردد ؟

بلی اتفاقا در فیلم «شبیه پسرم» هم به این موضوع اشاره شده است که در طول تاریخ هزاره‌ها مورد تبعیض سیستماتیک و قتل عام قرار گرفته‌اند اما در وضعیت فعلی قتل هزاره‌ها به شکل بسیار سازماندهی شده صورت می‌گیرد و نیاز است که این موضوع جدی گرفته شود.

شما دولت افغانستان را به سانسور هویت و برسمیت شناختن قتل عام هزاره‌ ‌ها متهم می‌کنید در حالیکه در همین اواخر، سرور دانش، معاون دوم رئیس جمهور افغانستان در دیدار با نماینده سازمان ملل متحد در افغانستان مساله حملات سازمان یافته و هدفمند علیه هزاره‌ها در افغانستان را مطرح کرد.  

متاسفانه سیاست دولت افغانستان در مورد هویت هزاره‌ها و قتل عام آن‌ها این است که این موضوع به «شیعه‌ها» تقلیل داده شود در حالیکه هزاره‌ها همه شیعه نیستند و بر عکس همه شیعه‌های افغانستان هزاره نیستند. به گونه مثال شیعه‌های قندهار هیچگاه هدف حملات هدفمند قرار نگرفته‌اند. ما دولت فعلی افغانستان را دوست، همکار و مدافع حقوق شهروندان هزاره‌ نمی دانیم.

آیا در نظر دارید فیلم «شبیه پسرم» را در افغانستان و پاکستان هم به نمایش بگذارید ؟

من فکر می کنم این فیلم باید در این دو کشور نمایش داده شود؛ البته اگر از سوی حکومت‌های هردو کشور سانسور نگردد، چون فیلم به نحوی یک فیلم سیاسی است. پخش بین المللی فیلم را سازمان عفو بین المللی و کمیساریای علی سازمان ملل برای پناهجویان به عهده دارند و ما امیدوار هستیم به زودی فیلم در کشورهای مختلف از جمله اروپایی اکران شود. فیلم فعلا در ایتالیا روی پرده رفته است و بعدتر هم در بلژیک به نمایش گذاشته خواهد شد.  




 

در همین زمینه