عکس از حسین کرمانی- مهاجر نیوز- انکرسنتر
عکس از حسین کرمانی- مهاجر نیوز- انکرسنتر

گزارشگران مهاجر نیوز به یک "مرکز انکر" در جنوب آلمان رفتند تا وضعیت مهاجران را آن جا از نزدیک بررسی کنند. پناهجویانی که در "مراکز انکر" جای داده شده اند، باید تا زمان دریافت پاسخ پناهندگی آن جا اقامت داشته باشند.

تاسیس مراکز انکر، پایه اصلی «مسترپلان» مهاجرت آلمان است. کلمه انکر (ANKER) برگرفته شده از حروف اول لغات رسیدن (Ankunft)، توزیع در نواحی (Kommunale Verteilung)، تصمیم گیری (Entscheidung) و پس فرستادن (Rückführung) تشکیل شده است. یعنی مراکزی که در آن «ثبت نام، تصمیم گیری روی درخواست‌ها، توزیع به نواحی و بازگشت دادن پناهجویان» انجام می‌شود.

سازمان های حامی حقوق آوارگان از این مراکز انتقاد می کنند و می گویند، پناهجویان این جا برای مدت طولانی نگه داشته می شوند، به سیستم قضایی دسترسی ندارند و از جامعه آلمان جدا نگاه داشته می شوند.

حکومت آلمان براین پافشاری دارد که با تاسیس مراکز انکر پروسه رسیدگی به درخواست های پناهندگی کارآمد تر است و اخراج پناهجویان سریع تر انجام می شود. ما از یکی از این مراکز در بایرن دیدار کردیم و متوجه شدیم که هر دوطرف اندکی حق دارند.

لونا، نوزادی که هفته هفتم تولدش را پشت سر گذاشته و مادرش پرشس در یک اتاق به همراه دومادر دیگر و نوزادان پسرشان زندگی می کنند. این مرکز انکر محل زندگی آن ها در شهر کوچک دوناو وورت، در جنوب آلمان قرار دارد.

این مادران و نوزادانشان در یک مرکز ویژه خانواده ها جای داده شده اند. تقریبا نیمی از ۸۰۰ پناهجو در این مرکز را خانواده ها تشکیل می دهند.

لونا، نوزادی که هفته هفتم تولدش را پشت سر گذاشته

با وجود وظایف او به حیث یک مادر و چالش دیگری که قبل از ترک وطن اش در نایجریا و پس از آن بر سر راهش قرار دارند، این مادر ۲۱ ساله شخصیتی انعطاف پذیر دارد و مثبت فکر می کند.  

او هنوز نتوانسته به رویایش که ادامه تحصیلات است، دست یابد. پرشس چیزی نمانده بود که در لیبیا مجبور به تن فروشی شود و از آن جا فرار کرد. بعد در لیبیا هم مدارک تحصیلی اش از دوره مکتب مورد قبول قرار نگرفت.

حالا او یک نوزاد را به تنهایی بزرگ می کند و نمی داند که اصلا پناهندگی دریافت می کند یا نه و چه مدت باید انتظار بکشد. با این وجود پرشس به ما می گوید: «این جا خوب است. مثل خانه آدم نیست. اما آدم می تواند خود را با هرچیزی انطباق دهد.»

تنگی جا

پرشس و ساکسس، دوست پسر جوانش که او هم نایجریایی است، از شرایط زندگی در این جا شکایت نمی کنند. اما پناهجویان دیگر از وضعیت زندگی شان و بلاتکلیفی شکایت دارند. ایبرای ۱۹ ساله می گوید که زندگی در یک یک اتاق کوچک با این همه افراد بیگانه - بیش از هشت تن و آن هم در بخش مردان - کار آسانی نیست.

خشم ساکنان کمپ گاهی اوقات زود شعله ور می شود

در بایرن، پناهجویان براساس تابعیت شان تقسیم شده و به مراکز انکر مختلف فرستاده می شوند. در دوناو وورت، بزرگترین گروه از ترکیه است که از ۵۳۰ تن تشکیل شده است. در پی آن مهاجران از گامبیا هستند که با بیش از ۲۲۰ تن در جایگاه دوم قرار دارند. سومین گروه بزرگ پناهجویان را مردم نایجریا تشکیل می دهند. به دنبال آن تعداد انگشت شمار پناهجویان از کشورهای سومالیا، پاکستان، سوریه، ایران، افغانستان، مالی، سنگال و ... دراین کمپ به سر می برند.

زندگی ۱۸ ملیت مختلف در زیر یک سقف و آن هم برای بیش از دو سال کار ساده ای نیست. انا لوبکوویچ، مدیر سازمان غیردولتی و امدادگر «دی مالتزر» می گوید که «خشم بسیاری از ساکنان کمپ به کوچکترین بهانه ای شعله ور می شود».

او می گوید: «اگر کسی در صف غذا نوبت کسی را بگیرد، مردم در این جا ده برابر آن هایی خشمگین می شوند که این اتفاق برای شان در یک رستوران می افتد. خشم مردم این جا خیلی زود شعله ور می شود.»

لوبوکویچ در ادامه می گوید، میزان تنش و کشیدگی این جا بیشتر است، چون برخی از پناهجویان در خطر دائمی اخراج هستند: «این وضعیت ماهیت همزیستی در کنار یکدیگر را تغییر می دهد. چون یکی می داند که شانس خوبی دارد و می تواند به آینده امیدوار باشد و دیگران در انتظار (اخراج) هستند.»

عکس از حسین کرمانی- مهاجر نیوز- انکرسنتر

سرعت بخشیدن به پروسه اخراج پناهجویان اخراجی یکی از اهداف اصلی مراکز انکر بود. بایرن که تنها ایالتی است که به طور کامل مدل ایجاد مراکز انکر را در عمل پیاده کرده است، می خواست نشان دهد که این کار انجام پذیر است و پناهجویان را می توان به سرعت پس از دریافت پاسخ منفی از کشور خارج کرد. اما واقعیت نشان داده که کار به این آسانی نیست.

ایبرا به ما می گوید که شمار بسیاری از دوستانش به ایتالیا پس فرستاده شده اند و آن ها اکنون بی سرپناه هستند. اما به نظر می آید که پروسه اخراج هنوز هم برای پولیس آلمان و مقام های مهاجرت حکم یک کابوس لجیستیکی را داشته باشد. فرانک کورتن باخ، رئیس مرکز دوناو وورت می گوید، از زمان ارسال پاسخ منفی تا زمانی که پولیس پناهجو را سوار هواپیما می کند، اگر اصلا این اتفاق رخ دهد، ممکن است ماه ها به طول بیانجامد.

پناهجویان هنوز هم این امکان را دارند که پس از دریافت حکم اخراج درخواست تجدیدنظر کنند. و آن ها می توانند - کاری که اغلب انجام می دهند-  پیش از این که مقامات به دنبال آن ها بیایند، پنهان شوند.

این مرکز انکر بر روی یک تپه و بر فراز شهر دوناو وورت قرار گرفته و باشندگان محلی از این وضعیت راضی نیستند. بسیاری از آن ها نمی خواهند گروه بزرگی از خارجی ها را در نزدیکی خود داشته باشند و از این که قرار است این مرکز تا پایان سال ۲۰۱۹ با خاک یکسان شود، استقبال کردند.

یک سلسله از وقایع ناخوشایند که چندی پیش رخ داد و جرائم کوچک، باعث شد که نارضایتی مردم محلی از وجود این مرکز افزایش یابد.

مردم محلی چه می گویند؟

یک مرد مسن تر از گوس هایم که قریه ای است در آن نزدیکی می گوید: «اخباری که ما راجع به این مرکز می شنویم، کارهای خلاف و همه این مسائل ناخوشایند، غیرقابل قبول است». او افزود: «وقتی که همه چیز در یک نقطه تمرکز داشته باشد برای باشندگان (کمپ) یا برای جامعه خوب نیست».

عکس از حسین کرمانی- مهاجر نیوز- انکرسنتر

یک مرد جوان از دوناو وورت به ما گفت: «آن هایی که من شخصا با آن ها ملاقات داشتم، انسان های کاملا خوب و مودبی هستند، اما از سوی دیگر برخی از آن ها در ایستگاه قطار سرگردان هستند، الکل می نوشند و فحاشی می کنند».

وکلا، روانشناسان و مدافعان آوارگان هشدار می دهند که نگهداشتن شمار بسیاری از پناهجویان در مراکز دور ازجامعه می تواند به افزایش خشونت بیانجامد و نفاق بین آوارگان و مردم را بیشتر کند و به نظر می آید که هر دو اتفاق در دوناو وورت افتاده است.

کورتن باخ، رئیس این مرکز می گوید که حداقل به یک پیروزی دست یافته است. در حال حاضر مدت اقامت در این مرکز به طور متوسط ۱۰۳ روز به طول می انجامد که به گفته کورتن باخ اینقدر طولانی نیست.

همه آن هایی که ما در این کمپ با آنان ملاقات کردیم علاقه شدیدی به این دارند که کاری را به عهده بگیرند، مانند کار در خشکشویی، توزیع غذا و یا رفتن به مکتب. آن ها می توانند در کورس های زبان وفرهنگ آلمانی نیز شرکت کنند. پرشس می گوید که پیش از تولد نوزادش او نیز با علاقه در کلاس های درس شرکت می کرد.

پنج روز در هفته، کودکان بالای سن ۱۴ سال این جا به «مکتب» می روند. کورتن باخ می گوید که از این کلاس ها بسیار استقبال شده است.

کودکستان این کمپ شادترین محل در این جا است

به نظر می آید که ساکنان این کمپ علاقه بسیاری زیادی به این دارند که کاری را به عهده بگیرند تا وقت بگذرد. وقتی که من از ساکسس، دوست پسر پرشس می پرسم، چه شرایطی باید در کمپ تغییر کند، او می گوید، پناهجویان نمی توانند کاری کنند، بلکه حکومت است که قدرت تغییر هرگونه وضعیتی را دارد.

لونا، نوزاد هفت هفته پرشس هیچگاه اینجا به کودکستان نخواهد رفت. کودکستان این کمپ شادترین محل در این جا است. در این اتاق بزرگ و روشن، اطفال سرزنده هستند. سروصدا و رنگ های شاد این جا را احاطه کرده و هیچ کس غم این را نمی خورد که چگونه وقت کشی کند تا زمان بگذرد.

 

در همین زمینه