مهاجران در جزیره لسبوس یونان در جریان زمستان
مهاجران در جزیره لسبوس یونان در جریان زمستان

سازمان ملل اکنون پس از پیمان مهاجرت راجع به پیمان آوارگان رای گیری کرد. این پیمان خیلی کمتر از پیمان مهاجرت مجادله برانگیز بود. کشورهای مخالف این پیمان سروصدای کمتری به راه انداختند.

یک هفته پس از پذیرش معاهده مهاجرت، مجمع عمومی سازمان ملل بر سر یک معاهده دیگر راجع به چگونگی برخورد با آوارگان و رسیدگی به آن ها به توافق رسیدند.

۱۸۱ کشور از ۱۹۳ کشور با این پیمان موافقت کردند. ایالات متحده امریکا و هنگری علیه این پیمان رای دادند. سه کشور رای ممتنع دادند، هفت کشور در این جلسه سازمان ملل شرکت نکردند.

اندری بابیس، نخست وزیر چک، در آغاز اعلام کرده بود که کشورش علیه معاهده آوارگان رای خواهد داد. اما سفیر این کشور در سازمان ملل به این پیمان رای موافق داد. به نقل از دیپلومات های چک گفته می شود که حزب ائتلافی سوسیال دموکرات (سی اس اس دی) در حکومت، توانسته نظر بابیس را عوض کند.

پیمان آوارگان سازمان ملل متحد و پیمان مهاجران این سازمان که در مراکش تصویب شد، در نگاه اول مثل دو نسخه یک سند هستند.

اما در نظر دوم، تفاوت ها مشخص می شود. پیمان مهاجرت سازمان ملل حدود ۲۷۷ میلیون مهاجری را در نظر دارد که کشورهای شان را به دلایل اقتصادی ترک کرده اند.

پیمان آوارگان انسان هایی را مدنظر دارد که از جنگ و خشونت فرار می کنند و باید به آن ها کمک کرد تا از این شرایط جان سالم به در ببرند. آن ها اغلب در کمپ های اضطراری جای داده می شوند و کمک های بشردوستانه دریافت می کنند.

پیمان آوارگان الزامی نیست

پیمان آوارگان از نظر محتوی بر پایه کنوانسیون آوارگان ژنیو از سال ۱۹۵۱ و بخش های دیگری از حقوق بین الملل تدوین شده است.

هدف این پیمان، برداشتن باری از دوش کشورهای فقیر به خصوص در افریقا و خاورمیانه است که پذیرای شمار بسیار زیادی از آوارگان هستند.

سازمان ملل می خواهد با تصویب این پیمان شرایط را برای آوارگان یکسان کند و دسترسی آن ها را به امکاناتی مانند سیستم رسیدگی و معالجه صحی و آموزش بهبود بخشد.

این سند نیز – مانند پیمان مهاجرت از نظر حقوقی الزام آور نیست و در آن مقرره خاصی راجع به شمار آوارگانی که هر کشوری باید بپذیرد، درج نشده است.

افزایش کمک برای توسعه

تا به حال هرگاه که شمار آوارگان افزایش می یافت و از بحران سخن زده می شد، جامعه جهانی با کمک های بشردوستانه واکنش نشان می داد.

حالا با تصویب معاهده آوارگان قرار است تمرکز بر کمک ها در بخش توسعه افزایش یابد، به طور مثال با بهبود زیرساخت ها در کشورهایی که پذیرای شمار قابل توجهی از آوارگان هستند.

از هر ۱۰ آواره، ۹ تن در کشورهایی زندگی می کنند که فقر در آن جا بسیار شایع است و درآمد سرانه مردم بسیار کم است. از این جمله می توان از اوگاندا، رواندا، ایران، لبنان و کشورهای امریکای مرکزی نام برد.

جلوگیری از افزایش شدید شمار آوارگان

فُلکر تورک، یک مقام بلندپایه در کمیساریای عالی سازمان ملل به روزنامه آلمانی «تاگِس اشپیگل» گفت: «بر بنیاد این معاهده قرار است کشورهایی که توان آن را دارند، به کشورهای ضعیفی که پذیرای آوارگان هستند، بیشتر کمک کنند».

کشورهایی مانند اردن و اوگاندا اغلب امکانات مالی لازم برای رسیدگی به آوارگان را ندارند.

تورک در این مصاحبه گفت، با افزایش مناقشات در جهان، شمار آوارگان نیز از سال ۲۰۱۱ به شدت در حال افزایش است. او جنگ در سوریه و سودان جنوبی را مثال زد و گفت: « در این میان شمار آوارگانی که از خشونت، مناقشه و سرکوب فرار می کنند به حدود ۷۰ میلیون طفل، مرد و زن رسیده است. از جنگ جهانی دوم تا به حال هیچوقت شمار آن ها به این اندازه زیاد نبوده است».

منبع: دویچه وله

 

در همین زمینه