هدف از تاسیس خانه امید این است که مهاجران و شهروندان آلمانی به طور مشترک و زیر یک سقف باهم زندگی کنند
هدف از تاسیس خانه امید این است که مهاجران و شهروندان آلمانی به طور مشترک و زیر یک سقف باهم زندگی کنند

طرح بین فرهنگی سکونت به نام «خانه امید» (Hoffnungshaus» در سراسر آلمان علاقمندانی پیدا کرده است. خانه امید زمینه‌های ارتباطات مهاجران را با باشندگان محل فراهم می‌کند.

دو و نیم سال پیش نخستین خانه امید در شهر لئون برگ، واقع در ایالت بادن وورتمبرگ افتتاح شد. در این خانه آوارگان و مردم محل در همسایگی هم زندگی می‌کنند و در زندگی روزمره شان نیز با یکدیگر ارتباط دارند. مردم محل در آغاز نظر مثبتی نسبت به این طرح نداشتند. اما حالا وضع فرق کرده و ابداع کنندگان این طرح می خواهند آن را در سراسر آلمان گسترش دهند.  

برای کنعان که ۲۲ سال دارد، خانه امید در نزدیکی شهر کهنه لئونبرگ یک «Safety Zone» (منطقه امن» است. این جوان سوریایی که آلمانی را روان صحبت می کند، گفت: «من این جا می‌توانم به آرامش دست یابم و احساس می کنم در خانه خودم هستم».

کنعان از دوسال پیش بدین سو در خانه امید زندگی می‌کند. او یکی از ۴۰ فرد ساکن در این خانه بین فرهنگی است. هزینه این خانه را بنیاد "روزنه امید"  تامین می‌کند. هدف از تاسیس خانه امید این است که مهاجران و شهروندان آلمانی به طور مشترک و زیر یک سقف باهم زندگی کنند. در چهار منطقه دیگر ایالت بادن وورتمبرگ نیز چنین خانه‌هایی تاسیس شده اند. در حال حاضر مجموعا۳۰۰ تن در این پروژه شرکت دارند.

براساس این طرح، ساکنان آلمانی این خانه‌ها به همسایگان مهاجرشان به طور داوطلبانه کمک می‌کنند. به طور مثال به همراه آن‌ها نزد داکتر می‌روند، تماس‌های تیلفونی را انجام می‌دهند و یا به فرزندان این مهاجران در انجام کارخانگی کمک می‌کنند. کارین لینک در مورد ساکنان آلمانی این خانه می گوید: «هرکس می‌بیند که در چه بخش هایی استعداد و توانایی دارد». او همراه با همسر و دو دختر کوچکش از همان نخست دراین پروژه شرکت داشته است.



لینک می گوید، این که درهای ساکنان این خانه به ندرت بسته است، خیلی ارزش دارد. او با خنده می‌گوید: «دختر کوچک من به نزد همسایه می‌رود و آن جا بازی می‌کند و من می‌توانم در خانه پاک کاری کنم». از نظر لینک چگونگی حل مناقشات (میان ساکنان این خانه) و زیر سوال بردن عادات شخصی یک چالش مثبت است.

اما او می افزاید که زندگی بین فرهنگی همیشه به آسانی پیش نمی‌رود و نیاز به صبر و حوصله دارد. او می‌گوید، در آغاز «بین شهروندان آلمانی و پناهجویان موازنه وجود نداشت. ساکنان آلمانی این خانه نقش بخشنده را داشتند و آوارگان پذیرای کمک‌های آن‌ها بودند. حالا این وضعیت فرق کرده و در بسیاری از موارد دوستی بین آلمانی‌ها و مهاجران در یک سطح است».

پروژه خانه امید قرار است که توسعه پیدا کند. انگلیکا روم، یکی از مسئولان این پروژه می‌گوید که از سراسر آلمان تقاضاهایی در این زمینه دریافت می‌کند، به خصوص از شهرهای بزرگ و مناطق پرجمعیت. در حال حاضر بنیاد «روزنه امید» می خواهد بداند که آیا امکان تاسیس خانه‌های امید در ایالات دیگر آلمان هم وجود دارد یا نه. قرار است که شهرها و مناطقی که خانه‌های امید آن جا تاسیس می‌شوند، دوبرابر شود.

کنعان، جوان سوریایی راهش را در مسیر استقلال و خودکفایی ادامه می‌دهد. او از ماه اکتوبر بدین سو در رشته طراحی اطلاعات به تحصیل مشغول شده است و می‌گوید که می‌خواهد در آینده به برلین یا لایپزیگ کوچ کند، اما هیچ وقت این دوره از زندگی‌اش در خانه امید را از یاد نخواهد برد و این که ساکنان این خانه به او «در یک مرحله اساسی زندگی اش» بسیار کمک کرده اند. کنعان افزود، کسی که وارد یک کشور جدید می‌شود، نمی‌تواند بلافاصله به تحصیل یا کار آغاز کند بلکه به زمان و اطلاعات نیاز دارد: «شرایط من با زندگی در این جا (خانه امید) بهتر شد».

 

در همین زمینه