عکس از انسا/ یک پناهجوی سوریایی را نشان می‌دهد که در تلاش رسیدن به اروپا می‎باشد.
عکس از انسا/ یک پناهجوی سوریایی را نشان می‌دهد که در تلاش رسیدن به اروپا می‎باشد.

در سال ۲۰۱۵، بیش از یک میلیون تن به اروپا فرار کردند. این وضعیت از جنگ جهانی دوم تا به حال بی سابقه می‌باشد. اما از آن زمان خیلی چیزها تغییر کرده است. از سال ۲۰۱۹ شمار کسانی که سعی می‌کنند خود را از راه‌های غیرقانونی به اروپا برسانند، کمتر می‌شود.

 روزنامه آلمانی «فرانکفورتر الگماینه سایتونگ» آماری را در خصوص مسیرهای مختلف مهاجرت به نشر رسانده است.

بر اساس یافته‌های این روزنامه، میزان پناهجویانی که خود را از طریق بحر یا خشکه به اروپا می رسانند، در مقایسه با تابستان سال ۲۰۱۵، ۹۵ درصد کاهش یافته است. آن‌هایی که به این سفر ادامه می‌دهند، اکنون مسیرهای جدید و متفاوتی را انتخاب می‌کنند.

شمار پناهجویان در سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۸

این مسیرها چطور تغییر کرده اند؟
از سال ۲۰۱۵، مسیر مرکزی بحیره مدیترانه که از شمال افریقا آغاز می‌شود، محبوب ترین مسیر مهاجرت به اروپا بوده است. بیشتر مهاجران به هدف ایتالیا یا مالتا، لیبیا را ترک می‌کنند.

به گفته آژانس محافظت از مرزهای خارجی اروپا (فرانتکس)، شمار مهاجرانی که از تونس به راه می‌افتند، افزایش یافته است. بیشتر این مهاجران از کشورهای افریقایی هستند. در سال ۲۰۱۸، یک سوم از مهاجران از تونس و یا اریتریا بودند.  

در ماه فبروری سال ۲۰۱۷، رهبران اتحادیه اروپا تصمیم گرفتند همکاری با حکومت لیبیا و گارد ساحلی را تقویت کنند تا از ترک مهاجران از لیبیا ممانعت کنند.

 این تلاش‌ها تاثیرگذار بود و تا اواسط آن سال، شمار مهاجرانی که از این مسیر بحیره مدیترانه استفاده می‌کردند، کاهش یافت.

در نیمه نخست سال ۲۰۱۸، کمتر از ۱۶ هزار مورد ورود غیرقانونی از طریق این مسیر ثبت شده و به این ترتیب، به یک پنجم موارد ورود پناهجویان در نیمه نخست سال ۲۰۱۷ رسیده است.  مسیر مرکزی مدیترانه/ عکس از مهاجر نیوز

در سال ۲۰۱۵، حدود ۸۸۵ هزار تن از طریق مسیر شرقی بحیره مدیترانه که بین ترکیه و یونان قرار دارد، به اتحادیه اروپا سفر کردند. به این ترتیب شمار آن‌ها در مقایسه با همین دوره زمانی در سال   ۲۰۱۴ ، ۱۷ برابر شده بود.

بیشتر این مهاجران از مناقشه سوریه فرار کرده بودند، در جایگاه‌های بعدی پناهجویان افغان و سومالیایی قرار داشتند. بسیاری از آن ها به سفرشان از طریق مقدونیه و مسیر بالقان غربی ادامه دادند.  

در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸، بیشتر مهاجرانی که از مسیر شرقی بحیره مدیترانه استفاده می‌کردند، از سوریه و عراق بودند.  

در ماه مارچ سال ۲۰۱۶، ترکیه پذیرفت که در قبال میلیاردها یورو کمک اتحادیه اروپا، مهاجرانی را که سعی می‌کنند وارد اروپا شوند، پس بگیرد.

در نتیجه این سیاست، موارد ورود غیرقانونی به اروپا به شدت کاهش یافت. در سال ۲۰۱۷، ۴۱هزار و ۷۲۰ تن از طریق مسیر شرقی بحیره مدیترانه به اتحادیه اروپا رسیدند که به این ترتیب، شمار آن‌ها در مقایسه با سال گذشته ۷۷ درصد کاهش داشت.

مسیر غربی بحیره مدیترانه از مراکش تا اسپانیا امتداد دارد. باریک ترین بخش این مسیر بحری فقط ۱۴ کیلومتر وسعت دارد.مسیر شرقی مدیترانه/ عکس از مهاجر نیوز

در سال ۲۰۱۸، میزان استفاده از این مسیر به شدت افزایش یافت. بین ماه های جنوری و نومبر سال ۲۰۱۸، بیش از ۵۲ هزار تن از این مسیر استفاده کردند که شمار آن‌ها در مقایسه با سال ۲۰۱۷ دوبرابر شده است.

مسیر غربی بالقان از مقدونیه و صربستان می گذرد و به کرواسیا، اسلوانیا و هنگری می رسد. مهاجرانی که از این مسیر استفاده می‌کنند، اغلب سفرشان را به اتریش و آلمان ادامه می دهند. شمار بسیاری از مهاجران که از خاورمیانه هستند، پس از عبور از مسیر شرقی بحیره مدیترانه که از ترکیه و یونان می گذرد، از این مسیر استفاده کردند.

به گزارش آژانس محافظت از مرزهای اروپا «فرانتکس»، میزان ورود غیرقانونی از طریق این مسیر در نیمه نخست سال ۲۰۱۸، به ۲۱۰۰ مورد کاهش یافت.

در سال ۲۰۱۵، حدود ۷۶۴ هزار مورد استفاده از این مسیر ثبت شده است.

تا پایان سال ۲۰۱۷، این میزان به حدود ۱۲ هزار مورد کاهش یافت. این کاهش شدید در پی بستن مسیر بالقان و توافق اتحادیه اروپا با ترکیه امکان پذیر بود.کشورهای عمده که شهروندان آن در جهان به عنوان پناهنده به سر می‌برند.

پس از اینکه هنگری، اسلوانیا، کرواسیا، صربستان و مقدونیه مرزهای شان را بستند، مهاجران یک مسیر موازی را انتخاب کردند که از البانیا، مونته نگرو یا صربستان می‌گذرد و به بوسنیا هرزگوینا می‌رسد. شمار اندکی از مهاجران از مسیری استفاده می‌کنند که از بلغاریا و رومانیا می‌گذرد.

منظور از مسیر شرقی، مرز زمینی ۶ هزار کیلومتری بین بلاروس، مولداویا، اوکرایین ، روسیه و کشورهای شرقی عضو اتحادیه اروپا است. میزان ورود غیرقانونی از این مسیر نسبتاً اندک است.

مهاجران کجا می روند و چرا؟

بنا به گزارش تازه کمیساریای عالی سازمان ملل ( (UNHCR،  بیش از ۶۸ میلیون تن مجبور به فرار از وطن شان شدند.

۴۰ میلیون تن از آن ها در داخل کشورشان بی‌جا شده اند.

در پایان سال ۲۰۱۷، بیشتر آوارگان از کشورهای سوریه با ۶.۳ میلیون و افغانستان با ۲.۶ میلیون آواره بودند، درجایگاه های بعدی سودان جنوبی، میانمار و سومالیا قرار می گیرند. پناهجویان بیجاشده داخلی در شمول این ارقام نیستند.

بیشتر مهاجران کشورشان را به خاطر جنگ و خشونت ترک می‌کنند. بیش از نیمی از آوارگان در سراسر جهان از مناطق بحرانی سوریه، افغانستان و سودان جنوبی هستند.  کشورهای که بیشترین پناهجویان و مهاجرین را میزبانی می‌کنند.

در کشورهای میانمار و سومالیا نیز مناقشات مسلحانه جریان دارد. به گزارش اداره مهاجرت و پناهندگان فدرال آلمان بیش از ۷۰ درصد از پناهجویان ثبت نام شده از جنگ یا بحران های خشونت بار فرار کرده اند.

دلیل دیگری که مهاجران را به فرار وا می‌دارد، تخطی از موازین حقوق بشر است. در دست کم ده کشور در سراسر جهان، همجنسگرایان و تراجنسی ها مجرم محسوب شده و حکم اعدام آن‌ها را تهدید می‌کند. در بسیاری از کشورهای دیگر ممکن است که آن ها محکوم به حبس های درازمدت شوند.کشورهای که بیشترین مهاجرین و پناهجویان را در جهان میزبانی می‌کنند.

افزون براین، نتایج تغییر اقلیم، به طور مثال نبود غذا و آب نیز مردم را مجبور به فرار از خانه های شان می‌کند.

بیشتر آوارگان در اروپا پذیرفته نمی‌شوند. کشورهای در حال توسعه میزبان ۸۵ درصد از آوارگان در سراسر جهان هستند.

ترکیه بیشترین شمار آوارگان را پذیرفته است. ۳.۵ میلیون مهاجر، آواره و پناهجو در این کشور به سر می‌برند. پاکستان و اوگاندا هرکدام ۱.۴ میلیون تن را پذیرفته اند. آلمان با ۹۳۰ هزار و ۴۰۰ پناهجو در مقام ششم قرار دارد.  


 

در همین زمینه