عبدالله مهاجر زیر سن در پاریس. عکس از: خجسته ابراهیمی.
عبدالله مهاجر زیر سن در پاریس. عکس از: خجسته ابراهیمی.

عبدالله یکی از مهاجران زیر سن در پاریس است که هیچ سرپناهی ندارد. او می‌گوید «خانواده‌ام مرا نمی‌خواست و من مجبور شدم کشورم را ترک کنم».

صد‌ها مهاجر زیر سن روز‌های پنجشنبه، جمعه، شنبه و یک شنبه به پارک کوچک خیابان پالی کائوی (Jardin de la rue Pali-Koa) پاریس می‌آیند. این پارک کوچک از سال ۲۰۱۶ به این سو شاهد حضور مهاجران زیر سن در پاریس است. داوطلبان گروه «می دی دو می» (Les Midis du Mie) هر هفته برای کمک به مهاجران زیر سن به این پارک می‌آیند. و حالا این پارک کوچک تبدیل شده به جایی که مهاجران زیر سن فقط برای خوردن غذای گرم نمی‌آیند، آن‌ها به دنبال گوش شنوایی هستند که تا از درد‌ها و مشکلات خود بگویند.

 عبدالله ۱۶ ساله از مدتی به این سو در خیابان‌های پاریس سرگردان است. پنجشنبه هفت ماه اپریل، او هم مانند صد‌ها مهاجر زیر سن دیگر به این پارک آمده بود تا هم غذای گرم بخورد و از مشکلاتی که با آن دست و پنجه نرم می‌کند بگوید. عبدالله نمی‌داند پدرش کیست و مادرش هم با مرد دیگری ازدواج کرده‌است. او می‌گوید: «من در یک روستای کوچک در کشور گینه به دنیا آمدم. نمی‌دانم پدرم کیست و مادرم هم با مردی ازدواج کرده که مرا اصلا نمی‌خواهد. از کودکی شاهد شنیدن حرف‌های رکیک از طرف او بودم. بچه‌های روستای ما هم همیشه به من فحش می‌دادند و می‌گفتند من حرامی هستم. اما اگر من نمی‌دانم پدرم کیست گناه من نیست. من هم انسان هستم و حق دارم مانند انسان‌های دیگر زندگی کنم».

عبدالله کشورش را ترک کرده و امیدوار است گذشته را فراموش کند. او می‌گوید: «من در پاریس زندگی دشواری دارم. شب‌ها در ایستگاه راه‌آهن می‌خوابم. هوا سرد است و من به جز یک کوله پشتی چیزی دیگری ندارم. من همیشه به این پارک می‌آیم و می‌خواهم به من کمک کنند تا جای برای خوابیدن پیدا کنم».

چشمان عبدالله پر از اشک می‌شود و می‌گوید: « خانواده‌ام مرا نمی‌خواست و من مجبور شدم کشورم را ترک کنم. آرزو دارم در فرانسه درس بخوانم، کار کنم و یک خانواده پیدا کنم که مرا دوست داشته باشد. در کشور خودم، من به مکتب هم می‌رفتم، اما بیشتر باید کار می‌کردم. دست‌های من هنوز هم سختی کار دهقانی را نشان می‌دهد. پدراندرم/ناپدری‌ام می‌گفت که من باید کار کنم. کار کردن آسان نبود اما من به دلیل بدرفتاری او و فحش‌های بچه‌های روستا کشورم را ترک کردم».

عبدالله با سیستم اداری فرانسه آشنایی ندارد. او می‌گوید: «من می‌خواهم کسی به من کمک کند تا بتوانم راهی برای حل کردن مشکلاتم پیدا کنم. تا کی من باید این گونه بی‌سرنوشت بمانم؟ تا کی شب‌ها گریه کنم! خسته شده‌ام از این همه سر گردانی...».

عبدالله یکی از صد‌ها مهاجر زیر سن و تنها در پاریس است که نمی‌داند چگونه زیر سن بودن خود را تثبیت کند و درخواست پناهندگی بدهد. انجمن‌های زیادی سعی می‌کنند به مهاجران زیر سن در پاریس کمک کنند اما با این وجود صداها مهاجر زیر سن هیچ سرپناهی در این شهر ندارند. گروه «می دی دو می» می گوید که فقط در ماه فبروری ۱۱۱ مهاجر زیر سن را شناسایی کرده‌اند و بدون تردید تعداد کل مهاجران زیر سن در پاریس به هزار‌ها نفر می‌رسد. تعداد دقیق مهاجران زیر سن در پاریس مشخص چون بیشتر آن‌ها به انجمن‌های کمک به مهاجران مراجعه نمی‌کنند.

در سال ۲۰۱۸ بیش از ۴۰ هزار مهاجر زیر سن در پاریس به صورت رسمی شناسایی شدند. در حال حاضر به اندازه کافی جا برای پذیرش مهاجران زیر سن در پاریس وجود ندارد و به همین دلیل این مهاجران در خیابان‌های شهر سرگردان هستند. خطرات زیادی مهاجران زیر سن را در پاریس تهدید می‌کند و بیشتر این مهاجران هیچ اطلاعاتی در مورد حقوق خود ندارند.  

 توزیع غذا در پارک خیابان پالی کائو پاریس. عکس از: خجسته ابراهیمی.

 

آدرس صلیب سرخ در منطقه یازده شهر پاریس که به مهاجران زیر سن کمک می‌کند  :

Croix Rouge Française Centre du Moulin Joly

RUE DU MOULIN JOLY 5

Paris

75011

آدرس پارک پالی کائو (Jardin de la rue Pali-Kao)، جایی که گروه می دی دو می به مهاجران کمک می‌کنند:

Rue de Pali-Kao

Paris

75020


 

در همین زمینه