کمپ مهاجران در پورت دولا شاپل. عکس از مهاجر نیوز
کمپ مهاجران در پورت دولا شاپل. عکس از مهاجر نیوز

صدها مهاجری که در شمال پاریس در منطقه پورت دو له شاپل زندگی می‌کنند از سوی معتادانی مورد اذیت قرار می‌گیرند که در نزدیکی محل زندگی می‌کنند. حضور این معتادان حتی باعث شده است که سازمان‌های خیریه نیز کمتر از پیش به کمپ مهاجرین بروند و به آن‌ها کمک برسانند.

محمد، مهاجر ٢٣ ساله افغان که سه روز می شود در کمپ "پورت دولاشاپل" زندگی می‌کند احساس خوبی نسبت به معتادانی ندارد که در بلندی معروف به « تپه کراک" ( کراک مخلوطی از هروئین و برخی مواد کیمیایی است که معتادان از آن استفاده می‌کنند) حضور دارند. این معتادان افراد معمولا حاشیه نشین یا به حاشیه رانده شده‌ای هستند که با ساکنان اصلی منطقه رابطه دوستانه‌ای ندارند.

محمد زیر پل شاهراه حلقه‌ای پاریس در گوشه ای زندگی می‌کند که از آن به خوبی رفت‌و‌آمد در کمپ را می‌تواند زیر نظر بگیرد. او مانند دیگر مهاجران از حضور معتادان در منطقه عصبانی است. یک دوست افغان محمد می‌گوید  تازگی‌ها، مهاجران تازه وارد به پاریس معمولاً به اینجا می‌آیند.ما تلاش می‌کنیم کمپ را پاک نگهداریم اما معتادان می‌آیند و خرابکاری می‌کنند.»

به گفته سازمان‌های خیریه، کمپ پورت دولا شاپل روز به روز بزرگتر و در نتیجه فاصله آن با محل زندگی معتادان، تپه کراک و انبار زباله و بوی زننده آن کمتر می‌شود.

بخشی از تپه فروش مواد مخدر ( کراک) در پورت دو لاشاپل. عکس از مهاجر نیوز

مهاجران معتادان را مسئول بخش مهمی از بدبختی‌های خود می‌دانند و آنان را به سرقت اموال خود متهم می‌کنند. محمد می‌گوید: « ما از بیرون غذا می‌آوریم اما معتادان می‌آیند و همه چیز را می برند.» محمد نمی‌داند چرا معتادان رفتار عجبیب و غریب دارند و « دیوانه هستند.»

محمد وقتی با آن‌ها روبرو می‌شود مسیرش را تغییر می‌دهد: « با آن‌ها حرف نمی زنم. من میخواهم هرچه زودتر از اینجا بروم و یک سرپناه داشته باشم.»

سازمان‌های خیریه کجا هستند ؟

در اطراف کمپ مهاجران فضای سنگینی حکمفرماست. معتادان در گروههای چندین نفری سرگردان قدم می‌زنند. گاهی نیمه برهنه و در حالی که به چپ و راست می لغزند. آن‌ها معمولاً نزد پناهجویان می‌روند و از آن‌ها پول و غذا می‌خواهند.

معتادان حتی تلاش نمی ‌کنند پیپ هروئین خود را پنهان کنند و با چهره درمانده، چشمان سرخ و نگاه‌های گمشده خود، از دور قابل تشخیص هستند.

خشونت‌ها در میان معتادان باعث شده سازمان‌های کمک به مهاجران که تعداد شان در پاریس هجدهم چشمگیر است، کمتر از گذشته به کمپ مهاجران بروند. الیکس، از سازمان " یوتوپیا ٥٦ " به مهاجر نیوز می‌گوید: « ما به کمپ می‌رویم اما نه هر روز. برای این کار به یک تیم رضاکاران قوی نیاز داریم چون مشکلاتی برای ما ایجاد شد.»

تاثیر غیبت سازمان‌‌های خیریه به دلیل حضور معتادان روی زندگی مهاجرانی مانند محمد به خوبی آشکار است. مهاجران فکر می‌کنند سازمان‌ها آن‌ها را فراموش کرده‌اند. محمد با نارحتی می‌گوید:« سه روز است من اینجا آمده‌ام اما تا هنوز دوشک خواب ندارم. یک شماره تیلفون برای درخواست پناهندگی به من داده‌اند اما هیچ وقت جواب نمی‌دهد. ببینید اینجا بغیر از خارجی‌ها کسی نیست.»  او می‌خواهد بفهماند که با معتادان فرق دارد: « ما مهاجران همه چیز را رعایت می‌کنیم اما معتادان درد سر درست می‌کنند.»

« من روزهای بدی را دیده‌ام اما اینجا وضعیت وحشتناک است»

یک مهاجر سومالیایی که از برس کردن دندان‌هایش در نل آب کمپ فارغ شده تائید می‌کند و می‌گوید از دیدن این همه فقر حیرت‌زده شده است: « من دو روز پیش اینجا رسیدم اما به زودی از اینجا به یک کشور دیگر خواهم رفت. من وضعیت‌های بدی را دیده بودم اما اینجا وحشتناک است.»

یک مهاجر از دزدی اموال مهاجران توسط معتادان مواد مخدر شکایت می‌کند. عکس از مهاجر نیوز

گروهی دیگری از مهاجران شامل سومالیایی‌ها و اریتره‌ای‌ها از جنگ و دعوایی شکایت دارند که همیشه توسط معتادان مواد مخدر به راه انداخته می‌شود. یک سومالیایی می‌گوید که معتادان، شبانه بوتل‌های خالی را به سوی مهاجران پرتاب می‌کنند و وقتی مواد مخدر ندارند بسیار عصبانی و خشمگین می‌شوند.»

از همه بدتر اینکه معتادان مهاجران را در همه جا، هنگام معاینات صحی نزد سازمان‌های خیریه و یا توزیع غذا از سوی این سازمان‌ها نیز تعقیب می‌کنند.  

ماری یک تن از کارمندان "ارمه دو سالو" که توزیع غذا را به عهده دارد می‌گوید نمیتواند به معتادان کمک نکند:« ما بدون قید و شرط کمک می‌کنیم و نمیتوانیم به معتادان جواب منفی بدهیم. اما حضور آنها همیشه مهاجران را ناراحت می‌کند. معتادان نوبت را رعایت نمی‌کنند، غذا را دور می ریزند و گاهی بسیار خشن هستند.»

« معتادان از دکانم به حیث تشناب استفاده می‌کنند»

یک مرد که مسئولیت اداره یک موترشویی اتوماتیک در بیست متری کمپ را به عهده دارد  نیز از رفتار معتادان شکایت می‌کند: « می‌آیند و از اینجا به عنوان تشناب کار می‌گیرند.»

او می‌گوید که « مهاجران اگرچه که گاهی دست به گدایی می‌زنند اما مشکل ایجاد نمی‌کنند.» او با کارمندش امیدوار هستند که برنامه شهرک المپیک ٢٠٢۴ که در این منطقه اعمار خواهد شد همه چیز را تغییر خواهد داد.

سازمان‌های کمک به مهاجران نیز از وضعیت نگران هستند. آن‌ها هراس دارند که مبادا مهاجران تازه وارد، که از سفر و مهاجرت خود دچار آسیب روانی شده‌اند، به نوبه خود دچار اعتیاد گردند.

آن‌ها خاطر نشان می‌کنند که بعضی از فروشندگان مواد مخدر می‌خواهند با دادن مقداری مواد مخدر به مهاجران تازه رسیده، آن‌ها را معتاد بسازند.

الیکس از سازمان یوتوپیا ٥٦ می‍گوید مواد مخدر به زودی روی مغز تاثیر می‌گذارد و به گونه فوری فرد را معتاد ساخته و او را نابود می‌کند. همه مهاجران این موضوع را نمی دانند و کراک را نمی شناسند به همین دلیل احتیاط را ازدست می‌دهند. وقتی کسی آن را پیشنهاد کند به آسانی می‌پذیرند.»

 

در همین زمینه