یکی از مراکز انکر در ایالت بایرن آلمان
یکی از مراکز انکر در ایالت بایرن آلمان

امدادگران و پناهجویانی که در یک کمپ موسوم به «مرکز انکر» در بایرن به سر می‌برند، می‌گویند که وضعیت این اردوگاه غیرقابل تحمل و «غیرانسانی» است و حتی مواردی از تلاش به خودکشی در آن وجود داشته است.

پناهجویان در یک اردوگاه موسوم به «مرکز انکر» در نزدیکی مونشن مدعی اند که تحت شرایط «غیر انسانی» زندگی می کنند. "انکر" نام اختصاری مرکزی است که کل روند ثبت نام، رسیدگی به دوسیه پناهندگی و بازگشت پناهجویان در آنجا صورت می گیرد. این پناهجویان مدعی اند که در دستیابی به خدمات صحی با مشکل مواجه اند و تا زمان رسیدگی به دوسیه شان حق کار ندارند.

بسیاری پناهجویان ساکن این مرکز از ترس این که با مقام های اداره مهاجرت جنجال پیدا کنند یا در روند رسیدگی به دوسیه شان مشکلی پیش بیاید، به شرط فاش نشدن نام شان حاضر به مصاحبه با دویچه وله شدند. این پناهجویان در خارج از این مرکز به خبرنگار دویچه وله توصیف کردند که اتاق های شان تنگ اند، تنشاب ها کثیف اند، تلاش به خودکشی وجود دارد و در کانتین این مرکز همواره درگیری صورت می گیرد.

چهار پناهجوی ساکن این مرکز که با دویچه وله صحبت کردند، اکثر شان از جنوب صحرای افریقا به آلمان آمده اند. آن ها توسط موبایل های شان ویدیوهایی را ثبت کرده اند که وضعیت این کمپ را بازتاب می‌دهند. در این ویدیوها دیده می‌شوند که اتاق های خواب چه اندازه مزدحم و تشناب ها کثیف و مملو از زباله اند.

سه تن از این پناهجویان گفتند که از یک سال به این سو در یک اتاق هشت نفری زندگی می‌کنند. اما حکومت بایرن علیا که مسئولیت اداری این اردوگاه را به عهده دارد، این ادعا را رد می‌کند و می‌گوید این وضعیت به خاطری است که این پناهجویان علیه رد تقاضای پناهندگی شان در محکمه شکایت کرده اند. به گفته حکومت، در این اردوگاه انکر وضعیت آرام حکمفرماست.

بررسی این مساله که در این کمپ واقعاَ چه می‌گذرد، دشوار است. زیرا برعلاوه کارمندان و پناهجویان، تنها کارمندان ادارات و سازمان های امدادی می‌توانند وارد این مرکز شوند. مقام ها درخواست دویچه وله برای بازدید از این مرکز را رد کردند. به این دلیل، بررسی صحت این ادعاها دشوار است.

ویلی درگسلر که به عنوان مسئول ادغام شهر فورستنفلدبروک غالباَ از این مرکز بازدید می‌کند، در گفتگویی با دویچه وله از افرادی صحبت کرد که باید تحت روان درمانی قرار بگیرند، چونکه از اختلالات روانی رنج می‌برند و راجع به خودکشی صحبت کرده اند. درگسلر وضعیت این مرکز را شدیداَ سخت توصیف می کند که در درازمدت غیرانسانی است.چهار پناهجوی ساکن در این مرکز حاضر شدن با دویچه وله مصاحبه کنند.

درگیری و تشناب های کثیف

مراکز انکر به درخواست هورست زیهوفر وزیر داخله آلمان ایجاد شده اند تا همه پروسه پناهندگی در آن اجرا شده و سرعت یابد. هفت مرکز از این گونه در ایالت بایرن وجود دارد و دو مرکز دیگر در ایالت های زاکسن و زارلند برنامه ریزی شده است.

یک پناهجوی نایجریایی با نام مستعار بوخی این مرکز را «زندان دوم» عنوان میکند و میگوید: «من کسانی را میشناسم که زندان را نسبت به اینجا ترجیح میدهند. میتوانید این را تصور کنید؟» یک مهاجر افریقایی دیگر با نام مستعار تونی گفت که این مرکز همواره کثیف است و تنها زمانی تمیز میشود که مقام ها از آن بازدید کنند. او گفت: «زباله در همه جا وجود دارد و از آنجایی که تشناب ها زیاد کثیف اند، مردم در بیرون ادرار می کنند.»

مقام های حکومت بایرن تاکید میکنند که تشناب های این مرکز پنج بار در روز تمیز میشوند. با وجود ویدیوهایی که این پناهجویان از داخل گرفته اند، بررسی این ادعاهای ضد و نقیض دشوار است. یک پناهجوی دیگر نایجریایی می گوید: «هرباری که پس به این مرکز برمی گردم، غمگین میشوم. مسئولان امنیتی برخورد دوستانه ندارند، هیچ کسی برخورد دوستانه ندارد.»

نگرانی های صحی

پناهجویان ساکن در این کمپ همچنین از آنچه وضعیت بد خدمات صحی عنوان می کنند، شکایت دارند. آن ها مدعی اند که تعداد محدودی داکتر در این مرکز وجود دارند و افراد مبتلا با بیماری هیپاتیت ب با دیگران در یک اتاق نگهداری میشوند. اما مقام های حکومت بایرن برخلاف ادعا میکنند که پناهجویان به داکتران ولادی نسائی، داکتران اطفال و روان شناسان دسترسی دارند. سخنگوی حکومت بایرن علیا گفت هرگاه پناهجویان به امراضی مبتلا باشند که باید به مقام ها خبر داده شود، مسئولان صحی این کار را می کنند و افراد مورد نظر در اتاق قرنطین نگهداری میشوند.

به گفته حکومت بایرن علیا، در این مرکز یک داکتر در هفته دو و نیم ساعت وقت برای ۱۰۰ پناهجو دارد. به این معنی که این داکتر برای رسیدگی به همه ۸۰۰ پناهجو تنها ۲۰ ساعت وقت دارد.

مقام ها از موفقیت سخن می گویند

مقام های حکومتی به دویچه وله گفتند که این پناهجویان «مطابق اصول معتبر اسکان داده شده اند.» به گفته مقام ها، اقامتگاه های پناهجویان در این مرکز از نظر اندازه و تجهیزات به شکلی ایجاد شده اند که رفاه و صحت آن ها رعایت شود.

یواخیم هیرمن، وزیر داخله ایالت بایرن طرح مراکز انکر را یک موفقیت ارزیابی میکند. او می گوید: «با مراکز انکر ما به تسریع کل روند [پناهندگی]نائل شده ایم. از زمان رسیدن پناهجو تا تصمیم اداره مهاجرت در مورد دوسیه پناهندگی او کمتر از سه ماه وقت می گیرد.»

در اصل محدودیت زمانی برای نگهداری پناهجویان در این مرکز وجود دارد که براساس آن، افراد تنها نهایتاَ تا دو سال و خانواده های دارای کودک تا شش ماه میتوانند در آن نگهداری شوند. اما والدین زیادی به دویچه وله گفتند که مدت طولانی تر از این مهلت در این مرکز زندگی میکنند. یک زن نایجریایی گفت که یک کودک هشت ماهه دارد که در همین مرکز به دنیا آمده است.

وزیر داخله ایالت بایرن گفت تنها کسانی مدت طولانی در این مرکز میمانند که علیه تصمیم اداره مهاجرت در محکمه اعتراض میکنند یا درخواست های شان رد میگردد. هیرمن افزود: «تعدادی هستند که با وجود [رد درخواست پناهندگی] داوطلبانه برنمیگردند. آن ها تا زمانی در اینجا میمانند که پولیس بازگشت آن ها را اجرایی کند.»مسئول ادغام: وضعیت این مرکز در درازمدت غیرانسانی است.

تلاش برای خودکشی

در این مرکز به دلایل امنیتی داشتن برخی وسایل آشپزخانه در اتاق ها ممنوع است. درگسلر، مسئول ادغام از این تدابیر انتقاد میکند و میگوید که وقت در نظر گرفته شده برای این پناهجویان در کانتین کفایت نمیکند و به همین خاطر اغلباَ در کانتین درگیری صورت میگیرد.

درگسلر توضیح میدهد که در جریان توزیع غذا نیز غالباَ جنجال صورت میگیرد. در روزهایی که وعده غذایی گوشت است، غالباَ کنترول صورت نمیگیرد و برخی پناهجویان بعد از گرفتن یک بار غذا، دوباره در صف ایستاد میشوند و به یک تعداد دیگر غذا نمیرسد. پناهجویان و مقام ها در این رابطه نیز ادعاهای ضد و نقیضی ارائه میکنند. تونی گفت: «در چنین روزهایی یک بار هم مسئولان امنیتی برای کنترول نیامده اند.»

طاها، مهاجر یمنی از یک دوست اردنی خود صحبت میکند که در ماه مارچ بیش از اندازه تابلیت خورده بود تا به زندگی خود، اندکی پیش از مصاحبه پناهندگی، پایان بدهد. او گفت: «ما فوراَ به آمبولانس زنگ زدیم. وقتی او را از اینجا بردند، تقریباَ بی هوش بود.» طاها افزود: «ما زیاد ترسیده بودیم. این اردوگاه یک محل نفرت انگیز است.»

دویچه وله توانست به اسناد صحی این پناهجو که تلاش به خودکشی کرده بود، دست یابد. در این اسناد آمده است که این پناهجوی ۲۵ ساله اردنی چندین نوع تابلیت را به قصد این که به زندگی خود پایان بدهد، یک جایی بلعیده بود. طاها گفت که بعد از این حادثه، این دوست اش دو هفته در بخش مراقبت روانی قرار داشت. حکومت ایالت بایرن موارد اقدام به خودکشی را تایید نکرد.

برخی کارمندان سازمان های امدادی چنین نتیجه گیری میکنند که خراب بودن وضعیت این مراکز قصدی است تا پناهجویان از درخواست دادن پناهندگی در آلمان خودداری کنند. کاترینا گروته از سازمان «شورای مهاجرین بایرن» با ابراز این که وضعیت در این کمپ در بایرن بسیار بد است، افزود: «در هر صورت این مراکز ماشین تحذیر [پناهجویان] است، تا آن ها را در نبود دورنمایی منتظر بمانند.»

این مطلب پیش از این در رسانه همکار ما (دویچه وله) نیز به نشر رسیده است.


 

در همین زمینه