بازیکنان تیم های کریکت امیان ( نارنجی) و اراس قبل از مسابقه در میدام ورزشی گریمالدی در اراس، ٢ جون ٢٠١٩. عکس واسع محسن/ مهاجر نیوز
بازیکنان تیم های کریکت امیان ( نارنجی) و اراس قبل از مسابقه در میدام ورزشی گریمالدی در اراس، ٢ جون ٢٠١٩. عکس واسع محسن/ مهاجر نیوز

بعد از برچیدن کمپ بزرگ مهاجران در کاله در شمال فرانسه (٢٠١٦)، گروهی از مهاجران افغان و پاکستانی به شهر امیان، در جنوب کاله پناه بردند. یک سال بعد این مهاجران تیم ورزشی کریکت امیان ( ACC) را پایه گذاری کردند تا نشان دهند که ورزش می‌تواند یکی از عناصر مهم ادغام آن‌ها در جامعه میزبان باشد. مهاجر نیوز گزارش می‌دهد.

روز شنبه ١ جون ٢٠١٩، اگرچه هوا به گونه شدیدی آفتابی و گرم است اما بازیکنان تیم کریکت امیان با علاقمندی در میدان ورزشی موسسه " لاپرووِیدانس" برای تمرین حاضر شده‌اند. فردای آن روز یکشنبه، آن ها با بازیکنان رقیب شهر "آراس" در شمال، مسابقه خواهند داد.

ناتالی سلاموویچ، حسابدار تیم کریکت امیان از عمران شینواری، رئیس باشگاه می‌خواهد وسایل جدید کریکت، شامل دنده، توپ و محافظت پا را به بازیکنان توزیع کند. صحنه‌‌ای که با دو سال پیشتر که آن‌ها « با وسایل تنیس کریکت می‌‌کردند» هیچگونه وجه مشترک ندارد.

               در سال ٢٠١٦ با انتشار خبر برچیده شدن کمپ مهاجران کاله، شبکه شهروندان تصمیم گرفت تا در پذیرایی از مهاجرانی که از کاله به این شهر آمده بودند کمک کند. تعداد این مهاجران البته زیاد نبود و شبکه به زودی توانست به کمک سایر سازمان‌های امدادی برای پذیرایی از آنان آمادگی بگیرد.

از درس زبان فرانسوی تا ورزش کریکت

در میان رضاکاران شبکه، ناتالی، معلم یک مکتب ابتدایی در امیان، داوطلب شد به مهاجران زبان فرانسوی را آموزش بدهد: « این تنها کاری بود که من می‌توانستم برای آنان انجام دهم.» در کنار این آموزش ناتالی تلاش می‌کرد شاگردانش را در گردش‌های فرهنگی مانند موزیم یا سینما نیز همراهی کند و آنان را با گوشه‌ای از فرهنگ فرانسویان آشنا بسازد.

ناتالی ادامه می‌دهد:« یک روز در جریان درس، عمران، مهاجر افغان علاقمند بود درباره کریکت صحبت کند. من نمی دانستم کریکت چگونه ورزشی است. عمران پیشنهاد کرد روزی با راکت و توپ تنیس با دوستانش کریکت کنند تا ما هم ببینیم»

                        در ماه اکتبر ٢٠١٧ ناتالی و عمران به دیدن بازی کریکت تیم سنت اومر رفتند. تجربه یک ساله این تیم و شرکت بازیکنانش در مسابقات قهرمانی منطقه "او دو فرانس"، ناتالی و عمران را مصمم ساخت که تیم رسمی کریکت امیان را پایه گذاری کنند و برای این کار از نیکولا پارگول، که با فدراسیون کریکت فرانسه و لیگ او دو فرانس آشنایی داشت، کمک بگیرند. به این ترتیب بود که تیم کریکت امیان با ١٥ -٢٠ بازیکن افغان و پاکستانی به ثبت رسید.

ورزشکاران مهاجری که راه ادغام را در پیش می‌گیرند

اما کلپ کریکت امیان تنها یک باشگاه ورزشی نیست. به گفته ناتالی، این کلپ وظیفه خود می‌داند به بازیکنانش در روند اداری درخواست پناهندگی، جستجوی کار و سرپناه یا فراهم کردن آموزش کمک کند. کاری که همیشه آسان نیست اما به گفته ناتالی « تلاش‌های مشترک میان شبکه شهروندان و سازمان‌هایی مانند ادوما( Adoma)، کوالیا (Coalia) سازمان پذیرش و ترویج (Acceuil et promotion) گاهی نتایج امیدوار کننده‌ای دارد.»

به گفته ناتالی، یافتن محل برای تمرین یکی از دشواری‌های عمده برای بازیکنان تیم بود که « خوشبختانه با همکاری موسسه پروویدانس حل شد. بازیکنان ما می‌توانند هفته سه روز در میدان ورزشی این موسسه به صورت مجانی تمرین کنند. در صورتیکه هوا مساعد نباشد، تمرینات در جمنازیوم موسسه برگزار می‌شود.»

               عمران، که در کنار نیکولا، ریاست کلپ کریکت را به عهده دارد، از طریق کلپ و به کمک شبکه شهروندان در رستوران دانشگاهی امیان کار یافته و در یکی از اقامتگاه‌های متعلق به سازمان پذیرش و ترویج برای کارگران جوان اقامت دارد.

یک نمونه دیگر از موفقیت در ادغام مهاجران، اجمل، بازیکن ٢٢ ساله  تیم است که با یک قرارداد دایمی در یک شرکت ساختمانی استخدام شده است. او از معدود کسانی است که توانسته است بعد از اینکه در سال ٢٠١٧ در خواست پناهندگی داد، بعد از ٥ ماه پاسخ مثبت دریافت کند.


آن‌هایی که هنوز هم بی سرنوشت هستند....

با وجود این موفقیت‌ها، تعدادی از بازیکنان تیم، تا هنوز درک واضحی از آینده خود ندارند، اگرچه ناامید هم نیستند. در میان بازیکنانی که هنوز سرنوشت اقامت شان در فرانسه روشن نیست یکی هم ذبیح الله، مربی تیم است. او که بدون توجه به آفتاب داغ بعد از ظهر، با دقت تمرین بازیکنانش را دنبال می کند، در عین حال مردی به شدت آرام و محجوب به نظر می رسد :« ما خوشحال هستیم که با رفقای خود در یک تیم بازی می‌کنیم. من از کودکی به کریکت علاقه داشتم و این یک چانس است که می‌توانیم در اینجا یک تیم داشته باشیم.» بعد از اندکی گفتگو، ذبیح الله توضیح می‌دهد: « فردا برای مسابقه با  تیم ارراس مشکلی نداریم. ما تمرین کرده ایم و آماده هستیم.» نگرانی اصلی اما او جایی دیگر است که به سختی حاضر می‌شود در مورد آن صحبت کند: « زنم در افغانستان باقی مانده و من نتوانسته‌‌ام پناهندگی بگیرم تا او را اینجا بخواهم...» ذبیح الله سپس با همان آرامش مخصوص به خودش، می رود تا با بازیکنانش در گرمای طاقت فرسای بعد از ظهر همچنان به تمرین ادامه بدهند تا برای مسابقه فردا با تیم اراس آماده باشند. تمرینی که با لبخند و شور و هیجان مداوم و مهمتر از همه احترام متقابل به یکدیگر آمیخته و تشنگی و گرسنگی ناشی از ماه رمضان نتوانسته آن را خدشه دار کند.

                                 روز یکشنبه در مسابقه با اراس، که تقریباً همه بازیکنانش مهاجران افغان و پاکستانی هستند، حدود دوازده تا پانزده بازیکن به اراس آمده‌اند. این مسئولیت ناتالی است  که برای انتقال بازیکنان برای مسابقات و برگرداندن آن‌ها به امیان، راهی پیدا کند : « ما برای انتقال بازیکنان با قطار، پول کافی نداریم. در چنین مواردی معمولاً شبکه شهروندان به ما کمک می‌کند. عده‌ای به نام رانندگان داوطلب، حاضر می‌شوند در انتقال بازیکنان به ما کمک کنند اما بعضی اوقات اتفاق می‌افتد که یکی در آخرین لحظه نتواند بیاید.» امروز هم چهار تن از بازیکنان مجبور شده‌اند خود را با قطار به اراس برسانند.

در حالی که هر دو تیم امیان و اراس در یکی از میدان‌های ورزشی گریمالدی مسابقه را آغاز کرده‌اند، ناتالی تاکید می‌کند که بدون شبکه شهروندان، تیم کریکت امیان نمیتوانست به یک تیم رسمی بدل گردد و در مسابقات قهرمانی شرکت کند: « ما لباس‌های ورزشی تیم را با پول‌هایی خریدیم که از طریق برخی کمک دهندگان و همچنین از طریق کمک داوطلبانه اینترنتی جمع آوری کردیم. در مورد اول با مبلغ ٣٠٠ یورو فقط دو دنده و محافظت پا خریدیم و در مورد دوم که مبلغ کمک‌ها به ١٥٠٠ یورو رسیده بود توانستیم تمامی لباس‌ها و وسایل مورد نیاز بازیکنان را تهیه کنیم.»

 

تلاش برای شناساندن ورزش کریکت

مسابقه کریکت میان هردو تیم حدود سه ساعت طول می‌کشد و در پایان تیم امیان بر تیم اراس پیروز می‌شود. اما علیرغم این تلاش‌ها و پیروزی یا ناکامی‌ها، تیم کریکت امیان و بازیکنانش برای شهری که بیشتر از ١٣٠ هزار جمعیت دارد چندان شناخته شده نیست. کمتر کسانی میدانند که تیم شهر شان یکی از تیم‌های هشت‌گانه منطقه اودوفرانس است که در دومین مسابقات قهرمانی منطقه‌ای شرکت دارند. دور اول این مسابقات در سال ٢٠١٨ برگزار شد که در آن تیم سنت اومر به قهرمانی رسید.

ناتالی می‌گوید برای آشنایی بیشتر ساکنان امیان با تیم کریکت شهر، انجمن برنامه دارد به صورت منظم با موسسات آموزشی و فرهنگی شهر رابطه برقرار و دیدارهایی را با دانش آموزان و دانشجویان سازماندهی کند: « ما قبلاً این دیدارها را در موسسه پروویدانس انجام داده‌ایم و تا کنون حدود ٢٥٠ دانش آموز با بازیکنان ما از نزدیک آشنایی پیدا کرده‌اند.» انجمن در این رابطه یک تن از جوانان را به عنوان مسئول رابطه با موسسات تحصیلی استخدام کرده است.


 

در همین زمینه