تحصن مهاجران در برابر پارلمان سویدن. عکس از صفحه فسبوک  Liv utan gränser
تحصن مهاجران در برابر پارلمان سویدن. عکس از صفحه فسبوک Liv utan gränser

ده‌ها خانواده‌ی اهل افغانستان از یک ماه به این سو در منطقه‌ی نوُررا بان توُریِت استکهلم پایتخت سویدن در تحصن به سر می‌برند. این خانواده‌ها از شهرهای مختلف به استکهلم آمده‌اند وخواستار رسیدگی به وضعیت نامعلوم پناهندگی خود هستند.

اندکی بیش از یک ماه از تحصن جمعی از مهاجران اهل افغانستان در استکهلم پایتخت سویدن می‌‎گذرد. این مهاجران، که بخش زیادی از آن‌ها خانواده‌ها هستند و از شهرهای دیگر به استکهلم آمده‌‎اند، از وضعیت نامعلوم پناهندگی خویش شکایت دارند و خواستار رسیدگی به پرونده‌‎های خود اند. تا اکنون مسئولان اداره‌ی پناهندگی سویدن به این معضل پاسخی نداده‌‎اند.

به گفته‌ی برخی از تحصن‌کنندگان، در این یک ماه فقط نمایندگانی از احزاب سوسیال‌دموکرات، محیط زیست و چپ و برخی سازمان‌های سویدنی مدافع حقوق پناهندگان و انجمن‌های افغان، با آن‌ها تماس گرفته‌اند. اما تا حالا اداره‌ی مهاجرت یا نهادهای مسئول دیگر به تحصن آن‌ها پاسخی نداده‌اند. 

در همین حال علی خاوری، عضو شورای جهانی هزاره‌ و حزب سوسیال‌دموکرات سویدن، در گفت‌وگویی تلفونی با مهاجر نیوز می‌گوید، تحصن‌کنندگان به وضعیت بد امنیتی در افغانستان اشاره می‌کنند و از دولت سویدن می‌خواهند تا افغانستان را به عنوان کشوری «ناامن» بشناسد.

           Liv utan grnser

به نقل از شبکه‌ی فارسی رادیوی سویدن، اداره‌ی مهاجرت سویدن وضعیت دشوار امنیتی در افغانستان را می‌پذیرد، اما می‌افزاید که برخی از مناطق افغانستان ناامن نیست و درست به همین دلیل به شماری از پناهجویانی که از این مناطق می‌آیند اجازه‌ی اقامت در سویدن داده نمی‌شود. این اداره همچنان به خانواده‌های پناهجویی که فرمان اخراج دریافته‌‎ کرده‌‎اند اما در بلاتکلیفی به سر می‌برند، گفته است که پس از دریافت آخرین پاسخ منفی از دادگاه عالی مهاجرت، با آن‌ها در مورد بازگشت مذاکره می‌شود. در صورت عدم توافق، پلیس مسئولیت اخراج آن‌ها را به دوش خواهد داشت. 

پناهجویان متحصن تا اکنون حمایت برخی از سازمان‌ها و نهادهای آزاد و غیردولتی را با خود داشته‌اند. یکی از این نهادها نمایندگی شورای جهانی هزاره‌‎ها در سویدن است که پناهندگان متحصن را در بخش نیازمندی‌های اولیه، مکان و برقراری رابطه با نهادهای دیگر کمک کرده است.  

علی خاوری عضو این نهاد می‌گوید: «ما در کنار تحصن‌کنندگان نیروهای کمکی بودیم. از خانواده‌ها خواستیم مشکلات و نیازهای خود را بیان کنند تا پلی باشیم میان آن‌‎ها ونهادهای مسئول. هدف از تحصن این پناهجویان رسیدگی به پرونده‌های آن‌ها است.»

آقای خاوری می‌افزاید که شماری از این پناهجویان در وضعیت بلاتکلیفی قرار دارند و از سال ۲۰۱۵ به این سو سرگردان اند.

عده‌ای هم خواستار جواب مثبت دولت سویدن به درخواست پناهندگی خویش اند. این گروه اغلب خانواده‌هایی هستند که فرزندان‌شان زیرسن نیستند و در نتیجه دوسیه‌های آن‌ها به شکل انفرادی بررسی شده ولی جواب منفی گرفته‌اند.

بلاتکلیفی و پاسخ نیافتن

علی خاوری همچنان می‌افزاید: «برخی از خانواده‌های مهاجر با این‌که جواب منفی گرفته‌اند، بر اساس قراردادی که میان دولت سویدن وافغانستان امضا شده نمی‌توانند اخراج شوند. نتیجه این‌‎که آن‌‎ها نه قبولی دارند ونه می‌توانند برگردند. اجازه‌ی کار ندارند، هزینه‌ی ناچیزی دریافت می‌کنند و از لحاظ روحی و روانی دچار اضطراب هستند. این مسئله سرگردانی بزرگی است برای این پناهجویان و در نتیجه باعث به وجود آمدن بلاتکلیفی می‌شود.»

        Liv utan grnser

در همین حال، ابراهیم مظاهری، یکی دیگر از برگزارکنندگان این تحصن و عضو شورای جهانی هزاره، با اشاره به عدم دریافت پاسخ از سوی مقامات مسئول می‌گوید: «در ابتدا تعداد تحصن‌کنندگان به ۲۵۰ تا ۳۰۰ تن می‌رسید، اما بعضی خانواده‌ها خسته شدند و به همین دلیل اکنون شمار تحصن‌‎کنندگان به ۸۰ یا ۱۰۰ می‌رسد.»  

اما آیا این تحصن ادامه خواهد یافت؟ این پرسشی است که به نظر علی خاوری پاسخی مثبت دارد. آقای خاوری می‌گوید: «با آن‌که بیشتر از یک ماه از تحصن این مهاجران می‌گذرد، آن‌ها دست از تحصن بر نخواهند داشت.» به گفته‌ی او تحصن‌کنندگان برای رسیدن به هدف خود انگیزه‌ای قوی دارند و خواستار پاسخ دقیق و مشخصی برای این معضل هستند.

 

در همین زمینه