عبدالرازق عدیل یکی از مترجمان سابق ارتش فرانسه در افغانستان و رئیس برحال انجمن ترجمان های افغان ارتش فرانسه. عکس از: عبدالرازق عدیل
عبدالرازق عدیل یکی از مترجمان سابق ارتش فرانسه در افغانستان و رئیس برحال انجمن ترجمان های افغان ارتش فرانسه. عکس از: عبدالرازق عدیل

در حدود پانزده کارمند سابق افغان در ارتش فرانسه پس از تصمیم دادگاه، ویزه فرانسه را از سوی سفارت این کشور در افغانستان اخذ کرده اند. در تابستان امسال، هنگام رسیدن به پاریس، آنها هیچ‌گونه کمک و حمایت اجتماعی را دریافت نکردند.

کارمندان افغان ارتش فرانسه در دیار مهاجرت با مشکلات زیادی روبرو هستند. این کارمندان، هنگام رسیدن به در پاریس، مورد حمایت نهادهای دیگر اجتماعی در فرانسه قرار نمی گیرند. اعطای ویزه به آنها در کابل توسط نهادی بنام انجمن دفاع از مترجمان افغان ارتش فرانسه با درخواست دادگاه در فرانسه صورت می گیرد.  مهاجرنیوز  گزارش می‌ دهد.

"شما ویزه دارید، خود تان بروید پی کارتان!" این پاسخ پلیس مرزی به عبدالحی ستاری، مترجم سابق ارتش فرانسه در افغانستان است که در ٢۴ جولای به پاریس می رسد. بعد از این پاسخ، او چند ساعت را در میدان هوایی می گذراند تا کسی را برای کمک پیدا کند. این پدر ٦٢ ساله با همسر معلول و دو پسرش در میدان سرگردان است. آنها نمی دانند شب کجا بخوابند...

عبدالحی داستانش را بیان می کند:

"صبح هنگام ٢۴جولای بود که به میدان هوایی پاریس رسیدیم، بسیار گشتیم و سعی کردیم تا کسی را پیدا کنیم که برای پیدا کردن جایی ما را کمک کند و بگوید که به کجا برویم... از پلیس پرسان کردم اما او فقط مهر دخولی پاسپورت را زد و دیگر هیچ. بالاخره خانمی را از کمیته‌ صلیب سرخ در میدان هوایی پیدا کردم، او گفت که هیچ کمکی برای ما کرده نمی تواند زیرا ما ویزه داریم و شرایط یک پناهنده را نداریم. با یک دنیا سرگردانی بالاخره به یکی از دوستانم بنام نجیب که در نانت زندگی می کند زنگ زدم و گفتم: نجیب خانمم معیوب است، حالش خوب نیست، شب شده است و ما از صبح تا حال در اینجا سرگردان هستیم به ما کمک کن لطفا! او آدرسش را به من داد و گفت که به خانه او برویم. من فقط همانقدر پول داشتم که تکت بخرم، برای هر چهار ما تکت خریدم و رفتیم خانه نجیب، آنجا پنج روز ماندیم."

عبدالحی در مورد دشواری های یک مترجم سابق افغان در ارتش فرانسه در کشور میزبان می گوید: وقتی آمدیم به فرانسه، هیچ نهادی ما را کمک نکرد، اگر دوستانم نمی بودند ما در سرک بودیم، بیچاره و سرگردان. قبلا اینطور نبود، برای همکاران سابق ما وقتی می آمدند فرانسه، هم ویزه می دادند و هم جا و امکانات دیگر را برایشان فراهم می کردند. اما حالا طوری دیگریست.

او می افزاید: "بعد از اینکه پنج روز را نزد نجیب گذشتاندیم بالاخره پسرش ما را در ریل نشاند و تا شهرداری همراهی کرد، ساعت نه صبح آنجا رسیدیم و درصحن ساختمان شهرداری نشستیم، خانمی آمد به سوی ما و گفت می توانم شما را کمک کنم؟ گفتم که من ترجمان ارتش فرانسه بودم، من و خانواده‌ام به خصوص همسر معیوبم را کمک کنید، ما در سرک هستیم... این خانم ما را به سوی دفترش برد و برای ما قهوه آورد. ما تا ساعت پنج عصر در اتاقی در شهرداری بودیم و پس از آن ما را در هوتلی بردند، ده تا یازده روزآنجا بودیم و بعد به هوتل دیگری فرستادند. ما فعلا در هوتل تحت پوشش ١١٥ به سر می بریم، اینجا غذا می خوریم تا نمیریم. نه آشپزخانه داریم و نه امکانات. به رستورانت مجانی "ریستو دو کور" می رویم و آنها فقط بعضی خوراکی های کنسرو شده می دهند و بس... خانم مریضم نیاز به غذا و مراقبت بهتر دارد اما چاره‌ی نداریم. همین چند وقت پیش دوایش تمام شد و نیاز به دوا و داکتر داشت اما نه بیمه داریم و نه کمک های سوسیال. خانمم دردش بیشتر شد تا اینکه مسئول هوتل وعده ملاقات را در شفاخانه بس، در نانت گرفت.

در همین زمینه: دو مهاجر افغان در ماه سپتمبر اخراج و به افغانستان فرستاده خواهند شد

"در اصل، همه آنها باید مورد حمایت یکسان قرار گیرند"

عبدالحی ستاری که به خاطر همکاری با نیروهای خارجی مورد تهدید طالبان قرار گرفته است، گفت: "من پنج سال از عمرم را با ارتش فرانسه و دو سال با امریکایی ها گذراندم و کار کردم، به همین خاطر مورد تهدید قرار گرفتم، نمی فهمم چرا آنها ما را گذاشتند که اینطور زندگی کنیم."

او در این شرایط تنها نیست. در تابستان امسال، حدود پانزده خانواده از کارمندان سابق افغان ارتش فرانسه به این کشور رسیدند. آنها نیز در ابتدا از کمک و مراقبت اجتماعی محروم بودند.

از سال ٢٠١٣ به اینسو، پاریس حدود ٢٢٥ تن‌ از کارمندان افغان ارتش فرانسه، از جمله ٥٠٠ زن و کودک را که توسط طالبان تهدید شده بودند پذیرفت. آخرین گروه آنها شامل ٥۴ خانواده، در پایان سال ٢٠١٨ به فرانسه پیوستند. در طول این سال ها، برای بسیاری از افراد کارت اقامت ١٠ ساله داده می شد، آنها به مسکن و کمک اجتماعی RSA  نیز دسترسی داشتند، اما حالا اینگونه نیست. آخرین گروه کارمندان سابق افغان در ارتش فرانسه، در ماه اگست وارد فرانسه شدند.

کارولین دکروا ، معاون رئیس ترجمان های افغان ارتش فرانسه گفت: "در اصل، همه آنها باید مورد حمایت یکسان قرار گیرند اما دولت یک بام و دو هوا رفتار می‌کند."  تازه واردان برخلاف کارمندان قبلی که به فرانسه آمده بودند، پس از درخواست در دادگاه اداری، ویزه های خود را بدست می آورند.

تنها نهادی که این کارمندان را حمایت می کند، "انجمن ترجمان های افغان ارتش فرانسه" است.

عبدالرازق عدیل رئیس این انجمن می گوید: « انجمن ترجمان های افغان ارتش فرانسه در سال ٢٠١٥ ایجاد شد. این انجمن توسط وکیلان، دوسیه کارمندان سابق افغان در ارتش فرانسه را  به دادگاه می فرستد و بعد از تصمیم و پاسخ مثبت دادگاه، آنها ویزه فرانسه را دریافت می کنند. »

عبدالحی ستاری از ٢٠١۴ به اینسو منتظر ویزه بود

پس از یک نبرد حقوقی چند ساله، چهار سال بعد دولت فرانسه مجبور شد که پرونده عبدالحی ستاری را دوباره بررسی کند و سرانجام به عنوان بخشی از "حفاظت حرفه‌یی" به او ویزه دهد. ماده

عبدالحی در مورد صدور ویزه برای مترجمان سابق ارتش فرانسه در افغانستان می گوید: سفارت فرانسه در کابل برای مترجمانی که با ارتش فرانسه کار کردند، به آسانی ویزه نمی دهد. من در سال ٢٠١٣ برای بار اول درخواست ویزه کردم اما درخواستم رد شد. در سال ٢٠١٥ برای بار دوم درخواست ویزه ام رد شد، آنها پاسپورت ما را برای یک سال قید کردند تا اینکه با انجمن دفاع از ترجمان های افغان ارتش فرانسه تماس گرفتم و آنها با همکاری وکیل، وحکم دادگاه اداری، نامه صدور ویزه را برایم فرستادند و من در ظرف ١٥ روز توانستم ویزه بگیرم.

صوفیا تولودی یکی از وکیلان انجمن ترجمان های افغان ارتش فرانسه در مورد عدم صدور ویزه می گوید: "بیشتر آنها به گونه مستقیم در ارتش فرانسه کار می کردند، آنها قرارداد کاری داشتند. با توجه به این مسئله، آنها در صورت تهدید، باید به عنوان کارمندان دولت در نظر گرفته شوند و از آنها محافظت شود. "

یکی از موکلین او، جمیل باهر کارمند سابق ارتش فرانسه، که در چهارم ماه اگوست با همسر و سه فرزندش به پاریس رسید، بعد از مشکلات زیادی بالاخره ویزه دریافت کرد.

جمیل با خانواده‌اش نیز هنگام رسیدن به فرانسه مانند خانواده عبدالحی ستاری بدون جا و مسکن بودند. آنها ابتدا به خاطر نبود مسکن، به یک همکار سابق خود پناه آورده اند و بعدا توسط بعضی از اشخاص با نفوذ مانند سناتور سوسیالیست "جروم دورن" مورد حمایت قرار گرفتند. این سناتور خانواده جمیل را در یک آپارتمان سه اتاقه درشهر بلانزی بورگونی فرانسه جا داد. اشخاص با نفوذ دیگر مرتباً به وی کمک می کنند تا به آینده اش امیدوار باشد.

دولت کمک را محدود می کند تا آنها از اقدام ویزه دلسرد شوند

کارولین دوکروا معاون انجمن مترجمان افغان ارتش فرانسه می گوید: « دولت کمک هایش را برای مترجمان محدود می کند تا آنها از اقدام ویزه دلسرد شوند. این کار بی معنی است، اما مانع جریان دادرسی آنها نخواهد شد، زیرا مهم نیست که چه شرایطی در انتظار آنهاست. این افراد در افغانستان مورد تهدید قرار می گیرند، آنها چاره ای جز ترک کشور شان را ندارند. »

سعید عباس یکی از کسانی که منتظر ویزه بود، در ماه جون، شب هنگام در خانه اش توسط افراد ناشناس مورد حمله فزیکی قرار گرفت.

به گفته کارولین دکروا، حدود ۴٠ پرونده هنوز در حال بررسی قضایی هستند و ده ها تن از کارمندان سابق ارتش فرانسه در افغانستان به تازگی درخواست داده اند. سایر افرادی که ویزه خود را در تابستان امسال اخذ کرده اند، در ماه سپتمبر به پاریس می رسند.

مهاجرنیوز خواست تا  در این مورد با مقامات دولت فرانسه نیز تماس بگیرد اما وزارت دفاع و دفتر نخست وزیر فرانسه پاسخ ندادند.


 

در همین زمینه