بلال، پناهنده افغان به عنوان کارگر فصلی در گلخانه توم داکی در شهر پرانتیس آن بورن در جنوب فرانسه کار می‌کند. عکس از مهاجر نیوز
بلال، پناهنده افغان به عنوان کارگر فصلی در گلخانه توم داکی در شهر پرانتیس آن بورن در جنوب فرانسه کار می‌کند. عکس از مهاجر نیوز

انجمن "زمین دو فرهنگ" (Terre 2 Cultures) یک انجمن خدمات اجتماعی غیرانتفاعی است که مدت کمی از ایجاد آن می‌گذرد اما توانسته زمینه استخدام دهها پناهنده افغان در فرانسه را در شرکت‌های کشاورزی سبزی و میوه در جنوب این کشور فراهم کند. مهاجر نیوز گزارش می‌دهد.

بعد از ظهر یک روز ماه اکتوبر، بلال، پناهنده افغان در فرانسه، در یکی از گلخانه‌های بادنجان رومی در جنوب غرب فرانسه با دقت کار می‌کند. او با سرعت بادنجان‌های سرخ و رسیده را از ساقه‌های سبز و بلندی که روبرویش قد افراشته‌اند جدا می‌کند و آن را در داخل سبد‌های پلاستیکی سبز رنگ می ریزد. بلال مانند سایر کارگران این گلخانه، مهارت‌های لازم برای چیدن بادنجان رومی را آموخته و حال در امور روزانه‌ای که به او سپرده می‌شود کاملا احساس راحتی می‌کند: « ما باید توجه کنیم که فقط بادنجان‌های کاملا رسیده را جمع آوری کنیم و آنهایی را که هنوز سبز و خام هستند در نوبت بعدی بچینیم.»

بلال و هفت تن دیگر از مهاجران افغان که در یک سال اخیر موفق شده‌اند در فرانسه پناهندگی به دست بیاورند، از جمله اندک مهاجرانی هستند که شانس آورده‌اند بلافاصله بعد از قبولی، به کمک انجمن خیریه "زمین دو فرهنگ" (Terre 2 Cultures) در یکی از گلخانه‌های کشت و تولید بادنجان رومی در شهر "پرانتیس-ان-بورن" در نزدیکی شهر بوردو استخدام شوند.

                         --      بلال می‌گوید:« از هشت ماه به اینسو اینجا کار می‌کنم و خیلی خوشحال هستم از این که با ساعت هفتگی و اضافه‌کاری، آخر هر ماه معاش خوبی می‌گیرم.» او سپس با نیمه لبخندی می‌افزاید: « معاش اصلی من کمی بیشتر از ١٣٠٠ یورو است.»

بلال از ولایت لغمان افغانستان است و در سال ٢٠١٥ کشورش را به دلیل جنگ و خشونت ترک کرده است. او ابتدا در ناروی درخواست پناهندگی داده بود اما بعد از حدود دو سال انتظار که درخواستش رد شد، تصمیم گرفت به فرانسه بیاید. او مدتی را هم در فرانسه به عنوان یک مهاجر دوبلینی منتظر ماند تا بعدتر توانست درخواست پناهندگی ارائه کند و در اواخر سال ٢٠١٨ پاسخ مثبت بگیرد.

بلال می‌گوید از یکی از دوستانش که به عنوان کارگر فصلی استخدام شده و سیب چینی می‌کند، شنیده بود انجمن " زمین دو فرهنگ" در پاریس برای مهاجران قبول شده در فرانسه زمینه کار در عرصه زراعت و میوه چینی را فراهم می‌کند.

او وقتی برای مصاحبه استخدام به این انجمن در یکی از دفاتر شهرداری پاریس چهاردهم مراجعه کرد دید چند پناهنده دیگر افغان نیز برای کار به آنجا مراجعه کرده‌اند.

بیشتر بخوانید: دهقانان فرانسوی دروازه‌های کشتزار‌های خود را به روی پناهجویان گشودند

مدیر اداری شرکت توم داکی: ما از مهارت‌ها و رفتار کاری کارگران افغان راضی هستیم

کورین دولوک، مدیر اداری شرکت زراعتی "توم داکی"، تولید کننده دو نوع بادنجان رومی "خوشه‌ای" و "گیلاسی" می‌گوید گلخانه "پرانتیس آن بورن" ٨ پناهنده افغان را به کمک انجمن " زمین دو فرهنگ" استخدام کرده است: « انجمن چهار افغان را در ماه اپریل و دو نفر را دیگر هم در ماه سپتمبر به ما معرفی کرد. این افراد به سرعت در محیط کاری اینجا ادغام شده‌اند و ما کاملاً از مهارت‌ها و رفتار کاری آن ها راضی هستیم.»

مصطفی، یک پناهنده دیگر افغان است که در اوایل ماه سپتمبر استخدام شده و چند ردیف دورتر سوار بر یک ماشین اتوماتیک، در میان ساقه‌های بلند و سبز بادنجان رومی گام به گام جلو می‌رود وهمزمان بادنجان‌های سرخ و رسیده را از شاخه‌ها می‌چیند و داخل سبد جابجا می‌کند. او با لبخندی می‌گوید: « خیلی خوشحال هستم که اینجا کار می‌کنم و با پول معاشم، به خانواده‌ام در افغانستان پول می‌فرستم. البته بعد از پرداختن کرایه و مصارف خودم در اینجا.»

                        مصطفی ٢٥ ساله  است و از ولایت ننگرهار افغانستان به اروپا مهاجرت کرده است.او ابتدا شانس خود را در هنگری و بلغاریا آزمود اما بعد از دریافت پاسخ منفی به فرانسه آمد. بعد از سپری کردن دوره انتظار برای مهاجران دوبلینی، مصطفی نیز در فرانسه درخواست پناهندگی داد و بعد از مدتی، پاسخ مثبت گرفت.

انجمن "زمین دو فرهنگ"، زمینه ساز استخدام کارگران فصلی در کشاورزی 

پولین ویاله رِه، رئیس انجمن "زمین دو فرهنگ" و لعل الدین آفتاب، یک مهاجر افغان و از بنیانگذاران انجمن که برای یک بازدید کاری با کارگران افغان به گلخانه آمده‌اند از این که زحمات شان به خاطر استخدام این افراد به ثمر نشسته راضی و خوشحال به نظر می‌رسند.

لعل‌الدین که در اصل کارمند انجمن خیریه "اورور" ( Aurore) است چندین سال تجربه کار اجتماعی با مهاجران را دارد و با بیشتر سازمان‌های حمایت از مهاجران در پاریس و منطقه ایل دو فرانس همکاری کرده است: « من در دوره کاری‌ام با مهاجران از جمله مهاجران افغان به این نتیجه رسیدم که برخی از افغان‌ها واقعاً به کمک احتیاج دارند. مخصوصاً آن‌هایی که بعد از قبول زحمات زیاد در دوران درخواست پناهندگی، پناهنده شناخته می‌شوند اما نمی‌دانند برای یافتن کار به کجا مراجعه کنند.»

لعل‌الدین در ادامه توضیح می‌دهد که در جریان کار با مهاجران چندین بار شاهد بوده است که برخی از پناهندگان افغان از سوی برخی از کارفرمایان خصوصی مورد سوء استفاده قرار گرفته‌اند. ناآگاهی این افراد از پیچیدگی‌های روند اداری و سیستم حقوقی استخدام در فرانسه گاهی باعث شده آنان بدون دریافت هیچ گونه حقوقی، فقط در بدل وعده‌های دروغین، برای استفاده جویان کار کنند.

پولین ویاله ره، رئیس انجمن" زمین دو فرهنگ" نیز مدتی زیادی در عرصه خدمات اجتماعی با سازمان‌های بزرگ اجتماعی حمایت از مهاجران کار کرده است. او که در این عرصه آموزش دیده و دیپلوم دولتی "کارمند خدمات اجتماعی" را به دست آورده در یکی از دوره‌های کاری اش هنگامی با لعل‌الدین آشنا شد که به عنوان مترجم با او همکاری می‌کرد.

پولین که در اصل در یک خانواده کشاورز در جنوب غرب فرانسه بزرگ شده، تجربه و شناخت خوبی از عرصه کشاورزی دارد. او می‌گوید که با تکیه بر تجارب پدرش به این نتیجه رسید که شرکت‌های کشاورزی و تولید سبزی و میوه در منطقه، نیاز شدیدی به استخدام کارگران فصلی دارند:« من و لعل‌الدین با ایجاد انجمن خواستیم نقطه وصلی میان بازار کار و مهاجرانی باشیم که دنبال کار هستند. من سال‌های زیادی را در سایر عرصه‌های اجتماعی با مهاجران و پناهندگان کار کرده‌ام اما با ایجاد انجمن، ما به گونه عملی کمک می‌کنیم پناهندگان پا در محیط کاری بگذارند و درچارچوب قانون و حقوق عامه، از تمامی حقوق و شرایط کار و استخدام، بیمه اجتماعی و مسکن مستفید گردند.»

                            پولین و لعل‌الدین انجمن را در پایان ماه دسمبر ٢٠١٨ به گونه رسمی ایجاد کردند و ده ماه بعد، ٧٦ تن از پناهندگان عمدتاً افغان را به شرکت‌های تولید سبزی و میوه در مناطق جنوب غربی، جنوبی و شرق فرانسه برای استخدام معرفی کرده‌اند.

بیشتر بخوانید: فرانسه: پیشنهاد آموزش حرفه‌ای کشاورزی برای پناهندگان 

کارگران افغان معمولاً خواهان تمدید قرارداد کاری خود هستند

به گفته پولین، این کارگران معمولاً با قرارداد‌های کوتاه مدت فصلی یک تا سه ماه استخدام می‌شوند اما به دلیل نیازمندی شدید عرصه کشاورزی به کارگر، قرارداد کاری آن‌ها ادامه می‌یابد. بیشتر این کارگران برای کشت و جمع آوری بادنجان رومی، سیب، کیوی یا خربوزه در نواحی جنوب و جنوب غربی کار می‌کنند.

در همین رابطه حامد*، یک تن از کارگران افغان که می‌خواهد هویتش محفوظ بماند، به کمک لعل‌الدین در مورد احتمال تمدید قرارداد کاری اش در گلخانه، با پولین، کورین و سباستین، مسئول آموزش کارگران صحبت می‌کند.


لعل‌الدین با ترجمه صحبت‌های کورین و پولین به زبان پشتو، به یاسین اطمینان می‌دهد که همه از کار او راضی هستند و اگر بخواهد، بعد از پایان قراردادش در پایان ماه نومبر، یک قرارداد جدید به او پیشنهاد خواهد شد.

بخش عمده کارگران فصلی استخدام شده در شرکت توم داکی، که زیر نام کوپراتیف"دهقانان روژلین"( متشکل از بیشتر از ٢٣٠ شرکت خورد وبزرگ کشاورزی) فعالیت دارد، کارگران پولندی، پرتگالی و اسپانیایی هستند. در میان آن‌ها، کارگران افغان گروه کوچکی را تشکیل می‌دهند و تلاش دارند با استفاده از زمینه مساعد کاری، روابط خوبی با دیگران داشته باشند.

میشل، مسئول گلخانه کشت و تولید بادنجان رومی نوع " گیلاسی" از تجربه کار با روزی خان، کارگر افغان با رضایت یادآوری میکند و بلال نیز با لبخندی، یولانتا، یک کارگر زن پولندی را معرفی ‌می‌کند و می‌گوید روابط خیلی دوستانه‌ای با هم دارند.

باید گفت انجمن " زمین  دو فرهنگ" که تا هنوز دفتر خاصی برای خود ندارد مراحل اداری جستجو، مصاحبه و استخدام کارگران فصلی را در پاریس در یکی از دفاتر مربوط به پاریس چهاردهم انجام میدهد. این انجمن ، فقط روزهای شنبه از ساعت ١٠ تا ١ بعد از ظهر باز است و در روزهای دیگر فعالیت‌هایش را از طریق تیلفون تنظیم می‌کند.

پولین می‌گوید حجم مسئولیت‌های اصلی انجمن برای استخدام کارگران و سپس رهنمایی و همراهی آنان برای یافتن مسکن، دسترسی به خدمات بانکی یا اجتماعی باعث شده است که او و لعل‌الدین برنامه توسعه انجمن را روی دست بگیرند. اما تا زمان استخدام دستکم دو کارمند اداری برای انجمن، او همکارش باید همه عرصه‌ها را پوشش بدهند.

پایان یک روز کاری و بازگشت به منزل

ساعت چهار و نیم بعد از ظهر است که کارگران گلخانه توم داکی دست از کار می‌کشند. بلال و مصطفی با بایسکل به منزل بر‌می‌گردند. آن‌ها می‌گویند که با سایر کارگران افغان، چند کیلومتر دورتر از گلخانه، در خانه‌های کوچک و قشنگی زندگی ‌می‌کنند که معمولاً در فصل تابستان به گردشگران به کرایه داده می‌شود. حال که فصل گردشگری تمام شده، انجمن، با مالک این خانه‌‌های تفریحی قراردادی امضا کرده است که کارگران افغان را در بدل کرایه ماهانه جا بدهد. البته وقتی سال آینده، فصل جدید توریستی از راه برسد، انجمن در همکاری با شرکت استخدام کننده، باید راه حل دیگری برای اسکان کارگران جستجو کند.

                 بلال می‌گوید او با دو تن از دوستانش در یکی از خانه‌ها، هر کدام یک اتاق جداگانه و یک سالون مشترک دارند. هر کارگر  برای اقامت در این خانه‌ها، ماهانه ١٧٥ یورو می‌پردازد و مصطفی می‌گوید که با درنظرداشت تمام امکانات رهایشی در این خانه‌ها، کرایه یاد شده ناچیز است. گذشته از آن پولین، با مسئولان مرکز کمک‌های خانوادگی تماس گرفته تا کارگرانی را که احتمالاً حق دریافت هزینه دولتی برای مسکن را دارند، به این مرکز معرفی کند.

 * نام مستعار


 

در همین زمینه