از چند روز به اینسو در حدود ۶۰ مهاجر در ساختمان متروکه ای در شهر نانت زندگی می‌کنند. عکس: لوتر کانتین
از چند روز به اینسو در حدود ۶۰ مهاجر در ساختمان متروکه ای در شهر نانت زندگی می‌کنند. عکس: لوتر کانتین

در شهر نانت، در غرب فرانسه، به تعداد ٦٠ مهاجر در یک متروکه مسکن اختیار کردند. بنابر گفته انجمن لوتر کانتین که این مهاجران را در بخش خوراک و پوشاک حمایت می‌کند، می‌گوید، حدود بیست تن آنها از جمنازیوم سان ایربلن آمدند. این جمنازیوم در اوایل ماه اکتبر توسط شهرداری تخلیه گردید و در اواخر جنوری سال روان به طور دائم بسته شد.

چند روز پس از تخلیه جمنازیوم سان ایربلن در شهر نانت که صدها مهاجر در آن زندگی می‌کردند، یک محل سکونت دیگر در این شهر برای مهاجران بی سرپناه ایجاد گردید.

از ابتدای ماه فبروری، در حدود ٦٠ تن از جمله پانزده زن و کودک در ساختمان متروکه ی در شهر نانت مسکن گزین شدند. این محل که قبلا مکان فعالیت دفتر برق و گاز یک موسسه بوده است، از یک سال به اینسو خالی است. مهاجران که هم اکنون در این متروکه زندگی می‌کنند بیشتر آنها از کشور های سودان، اریتریا، گینه و ساحل عاج هستند.

بنابر گفته موسسه لوتر کانتین حدود بیست تن از این مهاجران از جمنازیوم سان ایربلن آمده اند. این سازمان غیردولتی می‌گوید: پس از تخلیه نهایی این جمنازیوم از سوی مقامات مسئول در اواخر جنوری، برای همه مهاجران بی سرپناه جا داده نشده است، با وجود آنکه دولت در اوایل ماه اکتبر وعده داده بود که برای ٦٠٠ تن از مهاجران جا می‌دهد.

اما پرفکتور نانت می‌گوید هیچ یک از مهاجران که قبلا در این جمنازیوم بودند، بیجا نمانده اند و به جاهای مختلف تقسیمات شدند.

به گفته فعالان این موسسه، ادعای دولت خارج از واقعیت است. ستیفان عضو این موسسه می‌گوید: «پرفکتور فقط از برنامه خود صحبت می‌کند، اگر آنها می‌خواهند ما نام اشخاص جمنازیوم را که بی جا مانده اند، برایشان می فرستیم.»

در داخل این ساختمان متروکه، زندگی این مهاجران بی سرپناه سامان می یابد. موسسه لوتر کانتین برای امکانات لازمی و جلوگیری از حادثه ها آنها را کمک می‌کند. این موسسه مهاجران را نیز در بخش رهنمایی های قضایی و اداری حمایت می‌کند.

در همه حال، این ساختمان نیز امکان دارد که بروی مهاجران بی سرپناه بسته شود زیرا صاحب آن گفته است که به زودی این ساختمان را تخلیه خواهد کرد.

استفان در ادامه صحبت هایش می‌گوید: تنها چیزی که ما می‌خواهیم این است که دولت وظیفه خود را انجام دهد، یعنی برای حمایت و ایجاد مسکن به همه افراد نیازمند برنامه هایش را هرچه زودتر عملی کند.». پراکندگی برنامه های دولت توسط مقامات مانع از نظارت انجمن ها می شود و باعث می شود که مهاجران حتی بیشتر آسیب پذیر باشند.

 


 

در همین زمینه