مهاجران زیرسن در پاریس در ماه مارچ ۲۰۱۹.عکس از مهاجر نیوز
مهاجران زیرسن در پاریس در ماه مارچ ۲۰۱۹.عکس از مهاجر نیوز

از آغاز قرنطینه عمومی در فرانسه که یک هفته پیش اعلام شد، مهاجران خردسال و بدون همراه نیز مانند همه، خانه نشین شده‌اند. اما برای بسیاری از این نوجوانان که در هوتل‌ها یا نزد خانواده‌ها به سر می‌برند در قرنطینه ماندن آزمایشی دشوار محسوب می‌شود و حفظ سلامتی و ادامه آموزش برای آن‌هاغیر ممکن به نظر می‌رسد.

عثمان، مهاجر ۱۶ ساله ساحل عاج، از ده روز به این سو همراه با حدود ۲۰ تن از مهاجران خردسال دیگر در یکی از هوتل‌های پاریس ۱۸ قرنطینه شده‌اند. 

پیش از اعلام قرنطینه عمومی برای مقابله با ویروس کوید ۱، عثمان و دوستانش در یک خوابگاه عمومی در پانتن می‌خوابیدند که توسط سازمان می دو پن و مسئول آن، اگت ندیمی، آماده شده بود. اما شیوع ویروس وضعیت را تغییر داد.

اگت ندیمی به مهاجر نیوز گفت:«‌ پیش از ۲۰ جنوری، ما دایم از یک جا به جای دیگری می‌رفتیم. من راهی پیدا کردم که از دوشنبه گذشته این نوجوانان در منطقه اوبرویلیه در یک سرپناه بخوابند. اما در وقت کوچ کشی، از شیوع ویروس ترسیدم و به نظرم رسید که نمیتوانستیم آن‌ها را در چنین جایی قرنطینه کنیم. در نتیجه برنامه تغییر کرد و آنان ها را در هوتل جابجا کردیم.»

هوتل مورد نظر اگت ندیمی، یک آشپزخانه دارد که نوجوانان می‌توانند در آن غذا بپزند اما در راهروهای تنگ آن رعایت فاصله اجتماعی تعیین شده از سوی مقامات، محال به نظر می‌رسد.

در فضای بیکاری حاکم بر هوتل، نوجوانان مهاجر در طول روز از اتاقی به اتاقی دیگر می‌روند. عثمان می‌گوید:« با هم قطعه بازی می‌کنیم. بعضی وقت‌ها وای فای داریم اما خوب کار نمی‌کند و همه به آن دسترسی ندارند. بسیار علاقه داریم بیرون برویم، مکتب برویم یا فوتبال کنیم.»

سرپناه و غذا

با اعلام قرنطینه عمومی، سازمان‌های حامی این مهاجران زیرسن و بدون همراه در فرانسه داشتن یک سرپناه و دسترسی به غذا برای آنان را در اولویت فوری قرار دادند.

سازمان داکتران بدون مرز مسئولیت رسیدگی به این نوجوانان در چهار هوتل در پاریس را به عهده دارد. بیشتر خانواده‌های عضو یک شبکه شهروندی که توسط داکتران بدون مرز و یوتوپیا ۵۶ ایجاد شده است تعهد کرده‌اند که نوجوانان را در خانه نگهدارند. همزمان شهرداری پاریس هم  یک جمنازیوم را برای پذیرایی مهاجران زیر سن باز کرده اما به این شرط که زیرسن بودن آنان رسماً تثبیت شده باشد.

علیرغم این آمادگی‌ها، تعدادی از نوجوانان مهاجر در سرک‌ها سرگردانند و قرنطینه نشده‌اند. به گفته سازمان همراهی ودفاع از جوانان بدون همراه خارجی، شمار این نوجوانان در آخر اولین هفته قرنطین، به ۲۵ تن می‌رسید.

سازمان یوتوپیا ۵۶ که گشت‌های شبانه خود را ادامه می‌دهد معمولاً تعدادی از نوجوانان را در منطقه روزا پارکس در نزدیکی پورت دوبرویلیه شناسایی می‌کند. یان منزی، یک عضو این سازمان گفت:« وقتی با این نوجوانان بر‌می‌خوریم آنان را به کمیساریا می‌فرستیم. از آنجا آنها را به جمنازیوم های شهرداری پاریس می‌فرستند.»

«مشکل اساسی قبولاندن رعایت قواعد ابتدایی بهداشتی است»

بعد از سرپناه، مشکل دیگر تحمیل رعایت قواعد بهداشتی در سرپناه‌هاست.

سازمان داکتران بدون مرز برای حفظ ارتباط با نوجوانان و یادآوری قواعد بهداشتی، تیم‌های سیار متشکل از پرستاران و فعالان اجتماعی را ایجاد کرده که به هوتل‌های نوجوانان سر می‌زنند. به گفته کورین تور، رئیس داکتران بدون مرز در فرانسه، پرستاران به تکرار به جوانان یادآوری می‌کنند که چرا رعایت قواعد بهداشتی یک نیاز عاجل است:« ما آن‌ها را از نظر روانی و درمانی نیز تعقیب می‌کنیم.»

کورین تور می‌گوید:«‌ مشکل بزرگ، تحمیل رعایت قواعد بهداشتی مانند شستن دست‌ها و رعایت فاصله از همدیگر و مخصوصاً جلوگیری از بیرون رفتن آن‌ها است. این برای جوانانی  که در انتظار تثبیت زیرسن بودن خود هستند و علاقه دارند مکتب بروند کار دشواری است.  برای آن‌ها در قرنطینه بودن و دسترسی نداشتن به هیچ فعالیتی واقعاً دشوار است.»

سرگرمی و آموزش بدون بزرگسالان؟

عثمان یکی از آن‌هایی است که منتظر است حکم دادگاه برای زیرسن بودن خود را دریافت کند. او با حسرت می‌گوید:«‌من پیشتر به کورس زبان فرانسوی در کتابخانه کورون و درسهای زبان در جاده اساس می‌رفتم.» یک تن از مسئولان کورس کتابخانه، درس‌ها را روز پنجشنبه و جمعه به شاگردانش می‌فرستد. اما در هوتل هیچ کسی کمپیوتر ندارد و اینترنت هم دایمی نیست.

سازمان  Soul Food که مسئولیت سرگرمی‌های فرهنگی برای جوانان را به عهده دارد تلاش می‌کند رابطه اش را با آنها در دوران قرنطین حفظ کند. کریساندره هسلوپ، از بنیانگذاران این سازمان ایمیل و لینک کورس‌های زبان فرانسوی و انگلیسی و تماشای ویدئویی موزیم‌ ها را به ۹۰ جوان می‌فرستد.

او با فرانسوا لولوارن بنیاگذار دیگرسازمان، از دشواری‌های کار با این جوانان سخن می‌گویند:« آن‌ها کسی را ندارند که به آن‌ها کمک کند. برای آموزش باید کمپیوتر و اینترنت داشته باشند. و معمولاً اگر یک بزرگ سال بالای سر شان نباشد و آن‌ها را تشویق نکند، کسی کار نخواهد کرد.»  

 

در همین زمینه