دها مهاجر در جنگل پیوتوک در گراند-سینت به سر می برند.عکس از: مهدی شبیل / مهاجر نیوز
دها مهاجر در جنگل پیوتوک در گراند-سینت به سر می برند.عکس از: مهدی شبیل / مهاجر نیوز

حدود دو هفته پیش، پیش، شهرداری گراند سنت، در ۴۰ کیلومتری کاله در شمال فرانسه، تجهیزات دوش برای صدها مهاجر بی سرپناه در منطقه پویتوک را برچید. یک تن از فعالان سازمان داکتران دنیا از این اقدام به گونه جدی انتقاد کرده و می‌گوید که « بی توجهی به تامین آب و بهداشت، نقض کرامت انسانی محسوب می‌شود.»

به گفته فرانک اسنه، هماهنگ کننده سازمان داکتران دنیا در منطقه شمال فرانسه، از روز ۳ جون به این سو، مهاجرانی که در گراند سنت زندگی‌ می‌کنند از دسترسی به تجهیزات آب و دوش که در شالیزار نزدیک جنگل پویتوک ایجاد شده بود، محروم شده‌اند.

این عضو سازمان داکتران دنیا در ادامه گفت که« حدود ۶۵۰ مهاجر از جمله حدود ۵۰ خانواده، که در زمستان گذشته در این منطقه جابجا شدند ابتدا فقط به نل آب آتش نشانی در این محل دسترسی داشتند.»

در جریان قرنطین عمومی ناشی از بحران ویروس کرونا، مقام‌های پولیس یک کامیون آب غیرآشامیدنی و صابون را به عنوان تنها وسیله مقابله با شیوع ویروس در اختیار مهاجران قرار دادند. اندکی بعدتر، مقام‌های شهرداری در این محل چندین دوش و نل آب را برای مهاجران ایجاد کردند و در ماه اپریل نیز چندین تشناب برای مهاجران ساخته شد.

اما همزمان با این اقدامات، فرمانداری پولیس( پره فکتور) تصمیم گرفت در جریان شش عملیات فراهم کردن سرپناه، مهاجران را از منطقه انتقال دهد.

در پی تخلیه مهاجران از محل، روز سوم جون، مقام‌ها تجهیزات آب، دوش و تشناب را از منطقه برچیدند و دورادور آن را با دیوار چوبی بستند.

کلیر مایو، فعال عضو انجمن سلام در گراندسنت به مهاجر نیوز گفت: « مهاجرانی که سرپناه ندارند برای آوردن آب از آن سوی دیوار به خیمه‌های شان، باید راهی زیادی را طی کنند.»

شهردار گراندسنت، مارسیال بیایر در پاسخ به پرسش مهاجر نیوز در این مورد گفت که قرار نبود کمپ مهاجران شالیزار دایمی باشد زیرا « نخست از همه زمین کمپ به شهردای تعلق ندارد و دوم این که تجهیزات یاد شده با تصمیم مشترک شهرداری، اداره شهری دنکرک و مقام‌های دولتی ایجاد شده بود.» اودر ادامه گفت که شهرداری تحت رهبری او « تامین امنیت، نگهبانی و تخلیه آب‌های کثیف» را به عهده داشته و از این ناحیه ماهانه جمعاً ۶۴ هزار یورو می‌پرداخته است. او تاکید کرد که به این ترتیب شهرداری بخش بزرگ مسئولیت خود را در برابر مهاجران انجام داده است.

در همین زمینه:  صدها مهاجر بعد از تخلیه کمپ جمنازیوم در گراند سینت، به جنگل ها پناه بردند

مشکل اصلی اما به نظر فرانک اسنه این است که مهاجران در این منطقه ترجیح می‌دهند شرایط ناگوار زندگی در بی سرپناهی را بپذیرند زیرا آنها می‌خواهند شانس خود برای رفتن به انگلستان را با قایق یا کامیون آزمایش کنند. این در حالیست که سرپناه‌های پیشنهادی مسئولان ۸۰ تا ۱۲۰ کیلومتر از گراندسنت فاصله دارد و دایمی هم نیست.

مهاجرانی که مجبور هستند آب یک بند را بنوشند و در آن دوش بگیرند

فرانک اسنه، که پیش بینی می‌کند در تابستان شمار مهاجران در پویتوک به ۷۰۰ تن خواهد رسید از شهرداری‌ها خواست تا بار دیگر دوش‌ها و تشناب‌های عمومی را باز کنند.

او یادآوری کرد که بین ماه اپریل و می گذشته حدود ۳۵۰ تا ۴۰۰ مهاجر از سرپناه‌های پیشنهادی دولت فرار کرده و به جنگل پویتوک برگشته‌اند. او از این موضع اظهار نگرانی کرد که مبادا، مانند سال گذشته، مهاجران مجبور شوند در نبود آب آشامیدنی و دوش، از آب بند پویتوک برای آشامیدن و دوش گرفتن استفاده کنند.

با توجه به این مشخصات، شهردار گراندسنت نیز وضعیت خاص مهاجران در این منطقه را می‌پذیرد و پیشنهاد می‌کند بر بنیاد تجربه‌ای که قبلاً در کاله صورت گرفته، مهاجران همه روزه به سرپناه‌ها انتقال داده شوند تا از تمرکز آن‌ها در یک محل جلوگیری گردد.

شماری از مقام‌های دولتی معتقد هستند که فراهم کردن شرایط مناسب پذیرش و زندگی برای مهاجران، باعث تشویق افراد دیگر به مهاجرت می گردد. اما فرانک انسه می‌گوید که طی ۲۰ سال گذشته، تنها کاری که مقام‌ها انجام نداده‌اند فراهم کردن زمینه مناسب پذیرش برای مهاجران است.

بیشتر بخوایند:  شهردار گراندسنت: « نه‌می‌توانیم اجازه بدهیم که کمپ جمنازیوم به مرکز تجارت قاچاقبران انسان بدل گردد»


 

در همین زمینه