هواپیمای سی بیرد به تازگی به هواپیمای مون بیرد پیوسته تا در عملیات نجات در مدیترانه شرکت کند. عکس از سازمان سی واچ
هواپیمای سی بیرد به تازگی به هواپیمای مون بیرد پیوسته تا در عملیات نجات در مدیترانه شرکت کند. عکس از سازمان سی واچ

از دو هفته به این سو، سازمان آلمانی سی واچ در همکاری با بنیاد پیلوتان HPI، هواپیمای سی بیرد را در منطقه جستجو و نجات مهاجران در آب‌های لیبیا فعال کرده است. بعد از مون بیرد، که از سال ۲۰۱۷ تا کنون در مدیترانه فعالیت دارد، این دومین هواپیمای بشردوستانه برای جستجو و نجات مهاجران در مدیتارنه به شمار می‌رود. کای، هماهنگ کننده فعالیت‌های این دو هواپیمای بشردوستانه که صدها ساعت پرواز در ما‌ه‌های اخیر انجام داده در مورد چگونگی فعالیت این هواپیماها به مهاجر نیوز توضیح می‌دهد.

مهاجر نیوز: چرا تصمیم گرفتید یک هواپیمای دوم بشردوستانه در اختیار داشته باشید؟

کای: به این دلیل که در فاصله میان چندین عملیات نجات با هوایپمای مون بیرد، یک دوره توقف طولانی داریم. مون بیرد باید بعد از هر ۱۰۰ ساعت پرواز، تحت ترمیم و بازبینی قرار بگیرد و این بازبینی معمولاً طولانی است. برای این که در این فاصله دست ما خالی نباشد، تصمیم گرفتیم که هواپیمای سی بیرد را هم فعال کنیم.

گذشته از آن، ما در جریان عملیات نجات با کشتی‌‌های کوچک یا کشتی‌های بشردوستانه، به سختی می‌توانیم با مقام‌های مسئول ارتباط بگیریم. این در حالیست که تعداد بیشتری از مهاجران در مدیترانه غرق می‌شوند. ما این نیاز را احساس کردیم که بیشتر از پیش در مناطقی که حوادث رخ می‌دهند پرواز داشته باشیم و به تنهایی مهاجرانی را که با خطر روبرو هستند پیدا کنیم؛ بدون آن که منتظر معلومات ناچیز مقام‌های مسئول بمانیم.

مهاجر نیوز: وقتی شما نمی‌توانید خود در عملیات نجات سهم بگیرید این هواپیماهای کوچک چه موثریتی دارند؟

کای: در مقایسه با یک کشتی بشردوستانه، ما از فضا می‌توانیم دید وسیعتری نسبت به وضعیت داشته باشیم. تنها در ماه جون ما ۱۴ ماموریت انجام دادیم و ۲۱ کشتی و قایق همراه با ۱۴۰ مهاجر را ردیابی کردیم. در کنار این باید در  نظرداشت که صدها مهاجر توسط محافظان ساحلی لیبیا دستگیر و دهها تن دیگر نیز در دریا ناپدید می‌شوند.

آنچه که برای من اهمیت دارد این است که به همان اندازه که مدیترانه مرکزی بزرگ است، به همان پیمانه تعداد کشتی‌های امدادی برای کمک به مهاجران ناچیز است. بعضی وقت‌ها ما روزانه ۶ تا ۸ ساعت بر فراز دریا پرواز می‌کنیم اما هیچکسی را نمی بینیم اما در مواردی دیگر، می‌توانیم نقش بزرگی بازی کنیم.

از سال ۲۰۱۷ تا کنون ما ۲۹۰ ماموریت انجام داده‌ایم. در اوایل آمار برای ما مهم نبود اما فکر می‌کنیم تا کنون به حدود ۲۰ هزار مهاجر کمک رسانده‌ایم.

در همین زمینه:  لیبیا: مهاجرانی که ۱۰ روز در دریا سرگردان بودند و همراهان شان را از دست دادند

مهاجر نیوز: شما روزها و دفعات ماموریت‌های تان را چگونه انتخاب می‌کنید؟ آیا بر فراز منطقه جستجو و نجات در لیبیا هم پرواز می‌کنید؟

کای: ما به طور متوسط ۱۲ تا ۱۵ بار پرواز در ماه انجام می‌دهیم. مشاور تخنیکی و رئیس عملیات ما هر روز وضعیت را بررسی می‌کنند و تشخیص می‌دهند که مثلا در روزهای اخیر آیا از چنین شهری در چنان ساعتی مهاجران راهی مدیترانه شده‌اند یا نه. آن‌ها سپس تعیین می‌کنند که کجا برویم و آیا لازم است پرواز انجام بدهیم یا نه. اگر قرار باشد پروازی انجام دهیم، وضعیت آب و هوا در منطقه جستجو و نجات و اطلاعاتی را که مقام‌های مسئول به ما داده‌اند، از جمله توسط رادار بررسی می‌کنیم.

 در هر ماموریت، ما سه یا چهار تن در هواپیما هستیم. گذشته از جنبه‌های تخنیکی، یک نفر هم تلاش می‌کند حداکثر اسناد مربوط به ماموریت از جمله تصاویر را جمع‌آوری کند. اگر جا داشته باشیم یک نفر هم از طریق پنجره هواپیما کشتی‌های مهاجران را جستجو می‌کند و گاهی هم یک خبرنگار را با خود می‌گیریم تا توجه اذهان عامه را در مورد جلب کند.

مهاجر نیوز: وقتی شما یک کشتی سرگردان یا اجساد مهاجران را در دریا تشخیص می‌دهید، چگونه اقدام می‌کنید؟

کای: وقتی یک کشتی سرگردان مهاجران را در دریا تشخیص می‌دهیم اطلاعات دقیق در مورد محل را به همکارمان در زمین می‌فرستیم. همکار ما سپس این اطلاعات را در اختیار مقام‌های ایتالیایی، مالتایی و محافظان ساحلی لیبیا می‌گذارد تا همگی در جریان قرار بگیرند و اقدام کنند. به گونه مثال، در لیبیا ما به ۹ شماره مختلف زنگ می‌زنیم تا عملیات کمک را سازماندهی کنند اما هر بار با افرادی مواجه می‌شویم که ادعا می‌کنند انگلیسی نمیدانند. البته تنها لیبیایی‌ها نیستند که واکنش سریع نشان نمی‌دهند. همین امروز ما به محافظان ساحلی مالتا زنگ زدیم تا وجود یک کشتی سرگردان مهاجران در آب‌های این کشور را به آن‌ها اطلاع بدهیم. به ما گفتند که نمی‌خواهند با سازمان‌های خیریه غیردولتی وارد گفتگو شوند. گفتند که این موضوع ربطی به آن‌ها ندارد.

در کنار این، ما به کشتی‌های نجات بشردوستانه نیز خبر می‌دهیم. اگر بخواهیم که کشتی مهاجران شانس نجات یافتن داشته باشند، باید این کار را کنیم. ما با نزدیکترین کشتی‌های تجارتی در منطقه نیز تماس می‌گیریم و از آن‌ها می‌پرسیم که آیا می‌توانند عملیات نجات را به راه بیاندازند یا حداقل در کنار کشتی مهاجران باقی بمانند تا یک کشتی بشردوستانه از راه برسد.

من این شانس را داشته‌ام که در جریان ماموریت‌هایم تا هنوز با اجساد مهاجران روبرو نشده‌ام اما خود را آماده می‌کنم. خوشبختانه موقعی که چنین اتفاقی بیفتد ما از حمایت روانی برخوردار می‌شویم.

اتفاق می‌افتد که تعداد زیادی در دریا غرق شوند و ما از آن بی خبر بمانیم و فقط چند جسد را پیدا کنیم. یا این که محافظان ساحلی لیبیا، هنگام دستگیری مهاجران، عده‌ای را در آب رها می‌کنند. البته نمیتوان در این مورد صد در صد اطمینان داشت زیرا محافظان ساحلی لیبیا، برخلاف کشتی‌های بشردوستانه، بقایای کشتی‌‌ها را علامت گذاری نمی‌کنند تا فهمیده شود که آن‌ها اقدام کرده‌اند و مهاجران در امنیت قرار دارند.

مدیترانه همچنان به یگ گورستان بزرگ و قبل از همه، نامرئی، شباهت دارد زیرا در اکثر موارد، اجساد غرق شدگان برای همیشه ناپدید می‌شوند.

در همین زمینه:    مهاجرت: نگرانی سازمان‌های خیریه از «غرق شدن‌های پنهان» در مدیترانه



 

در همین زمینه