گروهی از مهاجرانی که از کمپ ویران شده  موریا فرار کرده‌اند، در پارکینگ مغازه لیدل در امتداد جاده میتلین زندگی می‌کنند. عکس از مهدی شبیل/  مهاجر نیوز
گروهی از مهاجرانی که از کمپ ویران شده موریا فرار کرده‌اند، در پارکینگ مغازه لیدل در امتداد جاده میتلین زندگی می‌کنند. عکس از مهدی شبیل/ مهاجر نیوز

از حدود یک هفته به این سو، حدود ۱۳۰۰۰ مهاجر که از کمپ سوخته موریا فرار کرده‌اند، در امتداد جاده‌ای در نزدیکی میتیلین در فضای باز زندگی می‌کنند. آن‌ها با کمبود شدید غذا، آب و کیسه‌های خواب مواجه هستند.

حوالی ساعت ۳ بعد از ظهر گرمای شدید آفتاب کمپ مهاجران در امتداد جاده‌ای  میان موریا و میتیلین را فرا گرفته است که ناگهان صدها مهاجر پناهگاه‌های شان را ترک می‌کنند و در فاصله چند ثانیه صف بزرگی‌ را که آخرش ناپیداست تشکیل می‌دهند: در یک طرف صف انتظار، رضاکاران یک سازمان خیریه توزیع غذا را آغاز کرده‌اند.

قرار است این رضاکاران برای ۱۳ هزار نفر غذا توزیع کنند اما احتمال دارد به همه این افراد غذا نرسد. میکائیل، مهاجر از جمهوری دمکراتیک کانگو می‌گوید:« روزانه فقط یک بار غذا توزیع می‌کنند و برای به دست آوردن آن باید قوی باشی. این‌ها درست سازماندهی نکرده‌اند.»

صف بزرگ مهاجران برای توزیع غذا در امتداد جاده میتیلین. این مهاجران از هنگام ترک کمپ سوخته موریا حدود یک هفته پیش غذای کافی نخورده‌اند. عکس از مهدی شبیل/ مهاجر نیوز روز دوشنبه ۱۴ سپتمبر، حدود یک هفته می‌شود که مهاجران آواره کمپ موریا غذا نخورده‌اند و گرسنه هستند. هنگام فرار از آتش سوزی کمپ و وقتی که پولیس راه را به روی مهاجران در این جاده بست، تنها عده‌ای محدودی موفق شدند از مغازه لیدل در منطقه کمی غذا بخرند. اما به زودی پولیس مغازه را مسدود کرد و مغازه‌های کوچک دیگر در امتداد جاده نیز بسته شدند.

تعدادی از مهاجران کمپ موریا از مهاجرانی که در میتیلین زندگی می‌کنند برای خریدن غذا کمک می‌گیرند؛ تعدادی هم موفق شده‌اند کمی غذای باقیمانده از جمله پاکت‌های آش را که از کمپ موریا خریده بودند از آتش سوزی نجات دهند و با خود بگیرند.  

گرترود و نوامی، دو زن مهاجر افریقایی در یک دیگ بزرگ غذای متشکل از سبزی را می‌پزند. آن‌ها چندین بار تلاش کردند که هنگام توزیع غذا چیزی به دست بیاورند اما به زودی فهمیدند کهبدون جنگیدن موفق نخواهند شد.

«به ما کمک کنید!»

در گوشه‌ای، دو زن جوان افغان که هردو زهرا نام دارند، روی پارچه‌ای مزین با علامت HCR نشسته‌اند و به کودکان ۵ و ۷ ماهه خود شیر می‌دهند. یکی از آن‌ها یک خریطه پلاستیکی نیمه پر را نشان می‌دهد ومی‌گوید:« کمی شیر پودری از موریا با خود آورده‌ایم.»

دختر زهرا، مادر جوان افغان هفت ماهه است. این زن مهاجر نگران است که به زودی شیر پودری برای تغذیه کودکش تمام خواهد شد. عکس از مهدی شبیل/ مهاجر نیوز این دو مادر جوان برای کودکان خود به لباس، آب و غذا نیاز دارند. یک زن جوان دیگر که کودکش را با یک چادر پوشانده با التماس می‌گوید:« به ما کمک کنید!»

تنها محل توزیع آب آشامیدنی از این محل ده‌ها متر فاصله دارد که آن‌هم رسمی نیست: مهاجران در امتداد راهی که به تپه‌ درختان زیتون می‌انجامد نل‌های آب زراعتی را سوراخ کرده‌اند و در اطراف هر سوراخ، دهها نفر تلاش دارند، بوتل‌های شان را پر کنند، لباس های شان را بشویند یا صورت شان را تازه کنند.

مهاجران برای دسترسی به آب، نل‌های آب زراعتی را سوراخ کرده‌اند. عکس از مهدی شبیل/ مهاجر نیوز گذشته از آب و غذا، مهاجران به کیسه‌های خواب و لحاف نیز شدیداً نیاز دارند زیرا شب‌ها هوا سرد می‌شود. میکائيل، که برای خوابیدن تنها یک جمپر آبی به تن دارد منتظر است تا رضاکاران برای توزیع کیسه‌های خواب بیایند. اما تقاضا چنان زیاد است که مطمئنا چیزی باقی نمانده است. او می‌گوید: « بدتر از همه این است که دوش و تشناب هم نداریم.»

در اینجا برای دوش گرفتن مهاجران باید به دریا بروند. ساحل دریا، درست چند دقیقه از پارکینگ مغازه لیدل فاصله دارد اما میکائیل صابون هم ندارد.

  یک سوم مهاجران کودکان هستند

بعد از ظهر روز دهها کودک در دریا بازی می‌کنند. گرمای شدید باعث شده تعدادی از بزرگ سالان نیز خود را به آب بیندازند.

عظیم، مهاجر افغان، موهای پسرش مصطفی، ۳ ساله را، شامپو می‌زند در حالی که دخترش رقیه، با خوشحالی در اطراف او می‌چرخد. بعد از پنج ماه قرنطین در کمپ موریا، این اولین بار است که این خانواده لب دریا آمده است.

دریا به جای دوش‌! عظیم، مهاجر افغان که چهار فرزند دارد، سر پسرش مصطفی را با شامپو می‌شوید.  عکس از مهدی شبیل/ مهاجر نیوزبه گفته یونیسف، در کمپ موریا بیشتر از ۴۰۰۰ کودک زندگی می‌کردند. این رقم یک سوم جمعیت مهاجران در لیسبوس است. هنگام شب، وقتی صدای ماشین‌ها در کمپ جدید در حال ساختمان خاموش می‌شود، تنها صدای کودکان را میتوان شنید که در پارکینگ مغازه لیدل بازی می‌کنند.

خانواده‌ها از نبود مکتب برای اطفال شان نگران هستند. دیمیترا شاسیوتی، داکتر روانشناس در سازمان داکتران بدون مرز می‌گوید که  زندگی در شرایط رقت بار کمپ موریا و حال در امتداد این جاده، می‌تواند اثرات ناگوار روحی و روانی درازمدت روی این کودکان داشته باشد.

 او در برابر کلینیک سیار داکتران بدون مرز که در نزدیکی خیمه‌های مهاجران مستقر شده می‌گوید:« محیطی که این کودکان در آن بزرگ می‌شوند میتواند در نحوه رویارویی آن‌ها با مشکلات و تعامل با دیگران تاثیر داشته باشد.»

بزرگسالان بیشتر از این ناحیه نگران هستند که هیچ معلوماتی درباره آینده از جمله درباره کمپ جدید و موقتی در ساحل ساختمان ندارند.

مقام‌های یونانی یک کمپ جدید و موقتی را در نزدیکی  جاده میتیلین برای اسکان مهاجران آماده می‌کنند. عکس از مهدی شبیل/ مهاجر نیوزروز یکشنبه، نوتیس میتاراکیس، وزیر امور مهاجرت یونان گفت که « تمامی مهاجران به کمپ جدید انتقال خواهند یافت.» به گفته مسئولان، حدود ۸۰۰ مهاجر در کمپ جدید که به روی رسانه‌ها بسته است، اسکان یافته‌اند اما توشک و دوش ندارند.

 

در همین زمینه