اردوگاه جدید مهاجران در لیسبوس. عکس: رویترز
اردوگاه جدید مهاجران در لیسبوس. عکس: رویترز

بسیاری از افغان ها برای رسیدن به کشورهای اروپایی از راه ایران و ترکیه به یونان سفر می کنند. در حال حاضر هزاران پناهجو در پنج جزیره این کشورحضور دارند که بیشتر آن‌ها اهل افغانستان هستند. کریم خان * ۳۸ ساله یکی از مهاجرانی است که در جزیره لسبوس یونان زندگی می کند. او چشم دید خودش را از مهاجرت بازگو می‌کند.

تقریباً یک سال است که با خانواده ام در جزیره لسبوس یونان زندگی می کنم. وقتی به یونان رسیدیم، مقامات ما را در جایی در نزدیک دریا پناه دادند و سپس ما را به اردوگاه موریا منتقل کردند. ما در جنگل های بیرون از موریا خیمه زدیم. شرایط زندگی در خیمه به دلیل هوای سرد زمستان آسان نبود. آب و غذا نداشتیم، مشکلات سلامتی و صحی بیشتر بود. همسرم مریض بود و نیاز به دارو داشت اما ما به آن دسترسی نداشتیم. در ابتدا دولت به ما کمک مالی می کرد، سپس دیگر کمک نکرد. ما در فبروری گذشته با مقامات پناهندگی مصاحبه کردیم، به ما گفتند درخواست پناهندگی شما رد شده است. دوباره درخواست کردیم، این بار جواب مثبت بود و آنها به ما کارت مهاجرت دادند. به دلیل این کارت ها اکنون دو ماه است که هیچ کس به ما کمک مالی نمی کند.

امکانات بیشتری لازم است

آتش سوزی در اردوگاه موریا در سپتامبر گذشته هزاران نفر را بی خانمان کرد. آن شب که زیر خیمه مان نشسته بودیم، فریادهایی را شنیدیم. آتش به زودی در تمام اردوگاه گسترش یافت. ما ترسیده بودیم و مثل بقیه فرار کردیم. اما همه تجهیزات ما سوخته است. ما حدود ۱۰ روز در جاده بودیم. هوا آنجا بسیار سرد بود و دیگر هیچ شانسی نداشتیم. سپس مقامات پناهندگی ما را به اردوگاهی جدید منتقل کردند. برخی از پناهجویان می گویند که آنها نمی خواهند به اردوگاه بروند. اما من چاره ای نداشتم چون همسر و پسرانم با من بودند. اکنون ما در همان اردوگاه زندگی می کنیم.

درهمین مورد: صدها پناهجو از جزیره لیسبوس یونان به آتن منتقل می گردند

شرایط زندگی در اردوگاه خوب نیست. اما مسئولان اردوگاه به ما خیمه و پتو دادند. روزانه یک بار غذا برای مهاجران توزیع می شود. اما در شب هوا سرد است و مهاجران به امکانات بیشتری نیاز دارند. حالا بچه های من لباس گرم ندارند. داکتران متعددی در این اردوگاه حضور دارند اما وقتی به آنها سر می زنیم می گویند دارو نیست. من نمی دانم چه کار کنم. دو هفته پیش ما اسامی خود را به مقامات در یک لیست دادیم، به ما گفتند که این لیست افرادی است که به آلمان منتقل می شوند. اما تاکنون هیچ اطلاعاتی در این باره دریافت نکرده ایم.

سفر دشوار و پر خطر از ایران تا یونان

من قبل از آمدن به یوانان ده سال در ورامین ایران مهاجر بودم. شرایط زندگی مهاجران افغان در آنجا بسیار دشوار است. ما در ایران اجازه اقامت نداشتیم. فرزندانم اجازه رفتن به مدرسه را نداشتند. من قبلاً کارهای ساختمانی انجام می دادم. گاهی در یک کارخانه تولید پلاستیک کار می کردم. شرایط کار نیز بسیار سخت بود. کارفرمایان می دانستند که من گواهی ندارم، بنابراین با من رفتار بدی داشتند. مدتی به من پول دادند اما بعد متوقف شد. برای داکتران نیز باید دو برابر بیشتر پرداخت می کردم. این وضعیت ما را مجبور به مهاجرت کرد.

برای معلومات بیشتر: یونان کاراعمارحصار مرزی در مرز با ترکیه را آغاز کرد

در سال ۲۰۱۹ با یک قاچاقبر صحبت کردم. او به من گفت که نخست باید به ترکیه بروم. ده روز در کوه ها قدم زدیم. اوضاع خیلی خراب بود. مرزبانان ایرانی و ترکی به سوی پناهندگان شلیک می‌کردند. فرزندانم ترسیده بودند.دخترم از آن زمان به بعد مشکل شنوایی دارد. پلیس همچنان از گاز اشک به روی پناهجویان استفاده می کرد.ما ابتدا خود را به وان و سپس استانبول رساندیم. در آنجا قاچاقبران در خانه زندگی می کردند. بسیاری از خانواده های افغان دورهم در آنجا جمع بودند.

در همین مورد: کمپ جدید در موریا از لیسبوس بد تر است

پس از مدتی قاچاقچبران با ما سوار قایق شدند. قایق کوچک بود، ۷۰ نفر در آن سوار بودند. سپس پلیس ترکیه آنها را دستگیر کرد. رفتار آن‌ها با پناهجویان خشن و غیرانسانی بود. آنها بعد از ده شب ما را آزاد کردند. اما ما نمی دانستیم کجا برویم. به قاچاقبر زنگ زدیم، او به من گفت ما باید به خانه برگردیم.پس از مدتی دوباره سعی کردیم به یونان برویم. با گذراندن ۸ ساعت در دریا، سرانجام به لیسبوس رسیدیم. اما سفر ما آنقدر خطرناک و طاقت فرسا بود که فرزندانم به محض رسیدن به ساحل بیهوش شدند.

حالا در یونان هستیم، انتظار داریم مقامات وضعیت ما را مورد توجه قرار دهند. ما همچنان از شما می خواهیم صدای ما را به گوش مسئولان برسانید. تنها امید من این است که فرزندانم در کشوری بهتر زندگی کنند و آینده ای روشن تر داشته باشند.

  • نام مستعار


 

در همین زمینه