سعدیه حسابی در رستورانت "موویز هرب" در شهر لیون فرانسه. عکس: مهاجرنیوز
سعدیه حسابی در رستورانت "موویز هرب" در شهر لیون فرانسه. عکس: مهاجرنیوز

برخی از مهاجران از زمان ورود به کشورهای اروپایی در زمینه های مختلف موفقیت کسب می کنند. سعدیه حسابی پناهنده سابق افغان یکی از آشپزهای ماهر است. مهاجرنیوز در جریان جشنواره آشپزی مهاجران در شهر لیون فرانسه با سعدیه حسابی دیدار کرده است.

روز پنج ‌شنبه ۲۲ اکتبر سعدیه حسابی پناهنده سابق افغان غذا های افغانستانی آماده می‌کند و مهمانان را در رستورانتی در شهر لیون فرانسه دعوت می کند. دوستان فرانسوی تیبو، فرانسوا، فانی و آوا او را در آشپزی کمک می کنند. نام های موجود در لیست مواد غذایی عبارتند از: آش، پکوره، پلو، بورانی، بغلاوه و فرنی. امروز روز جشنواره غذاهای مهاجران است و سعدیه که اکنون یک سر آشپز حرفه ای است به این جشنواره اشتراک کرده است.

بانو حسابی می‌گوید: «هدف من انتقال ارزش های واقعی به مردم از راه آشپزی است. من فکر می کنم ارزش های انسانی در عصر حاضر دگرگونه شده اند. اساساً انسان نیاز به خوردن، نفس کشیدن و عشق دارد. اما اکنون ارزش های فرعی به مقادیر اصلی تغییر کرده اند.» وی اضافه می کند که آشپزی یک روش بسیار مهم برای انتقال ارزش های واقعی است.

این پناهجوی سابق افغان ۴۳ ساله دارای دو فرزند است. او تا ۱۴ سالگی در کابل پایتخت افغانستان زندگی کرده است. اما پس از مرگ مادرش و وخیم شدن اوضاع امنیتی در افغانستان در سال۱۹۹۰ به اروپا مهاجرت کرد.

سعدیه می گوید: «زندگی من در کابل خوب بود. من دانش آموز لیسه رابعه بلخی و اول نمره صنف خود بودم.» اما وقتی مادرم درگذشت، من تصمیم گرفتم که افغانستان را ترک کنم.»

سپس خانم حسابی با کمک والدین یک دوست قدیمی اش ویزای فرانسه را گرفت و به پاریس آمد.

زندگی یک زنی مستقل و وابسته به خودش

سعدیه حسابی تا ۱۸ سالگی در خانه پدر و مادر دوست قدیمی اش زندگی می کرد. او می گوید که در ابتدا با فرهنگ فرانسه آشنا نبود. «من زبان فرانسوی را بلد نبودم. ابتدا به کورس آموزش زبان فرانسه پیوستم و سپس به دوره لیسه شامل شدم.

اما مشکل اصلی سعدیه شوک فرهنگی بود. «من هیچ شناختی از هنجارهای اجتماعی فرانسه نداشتم. برای آشنایی با دنیای جدید به زمان نیاز داشتم. اما نکته خوب این است که امکانات و فرصت های مختلفی در فرانسه وجود داشت.» سعدیه می گوید که در ابتدا از اوضاع کشورش خجالت می کشید. «من هیچ تماسی با افغان ها نداشتم. فکر می کردم کشورم عقب مانده است. من می خواستم به عنوان یک زن مستقل زندگی کنم و حق تعیین هویت خودم را داشته باشم.»

سعدیه در سن ۱۸ سالگی با واقعیت تلخی روبرو شد. «من فهمیدم که در واقع یک کودک فرزندی هستم و والدینم پدر و مادر واقعی‌ام نیستند. اما من در خانه آن‌ها بزرگ شدم و آنها پدر و مادر من بودند.»

در همین سال، پس از تمام شدن مدرسه، سعدیه تحصیلات عالی خود را در زمینه بهداشت و امور اجتماعی آغاز کرد. به گفته وی، این کار به او کمک کرده است تا بدن زنان را بشناسد و تولد کودکان را درک کند.

سعدیه در سال ۱۹۹۶ در یک آموزشگاه قابلگی در لیون ثبت نام کرد و دیپلوم خود را در سال ۱۹۹۸ دریافت نمود. او دوره کارآموزی خود را در شفاحانه روانشناختی رون آغاز کرد. وی در مورد این دوره می گوید: «این یک تجربه جالب بود زیرا من می خواستم انسان ها را بشناسم. من این فرصت را در یک شفاحانه روانشناختی بدست آوردم.»

اگرچه سعدیه فقط یک ماه را از دوره آموزشی در شفاخانه گذشتاند اما می گوید که در سال ۲۰۱۸ کارمند آنجا شده است. وی افزود: «پس از پایان دوره کارآموزی، من درخواست کار در آن شفاخانه کردم. درخواستم پذیرفته شد و من در آنجا کارم را ادامه دادم.»

تغییر اساسی:«به خودم گفتم، نه این شخص من نیستم»

سعدیه که در سال ۲۰۰۵ تابعیت فرانسه را به دست آورد، گفت: «در هژده سالگی همه آرزویم این بود که شغل، خانه، شوهر، موتر، کودک و سگ داشته باشم.» امیدهای من برآورده شده است. اما وقتی ۴۰ ساله شدم به خودم گفتم که نه این شخص من نیستم. بنابراین تصمیم گرفتم جهت زندگی ام را تغییر دهم.»

وی درسال۲۰۱۶ درمکتب هنر آشپزی ثبت نام کرد و پس از اتمام دوره آموزشی در سال ۲۰۱۸ از کارش استعفا داد. وی می گوید: «من سعی کردم با آشپزی افغانستان آشنا شوم و در همین سال اجتماع آشپزی خود را ساختم.»

اجتماع هنر آشپزی سعدیه حسابی کابلیون Kaboulyon نام دارد که از کابل و لیون تشکیل شده است. اگرچه سعدیه رستورانت خصوصی ندارد، اما با آشپزهای معروف فرانسوی کار می کند. وی گفت: در سال ۲۰۱۹ دو روز در رستورانت با میشل ترو آشپزی کردم. او یک آشپز بسیار معروف فرانسوی است. من به رستورانت او رفتم و آشپزی کردم.

در جریان دو سال گذشته، سعدیه در نهاد های مختلفی مانند بنیاد پول بوکیوز و اپرانتی دو توی آموزش هنر آشپزی را فرا گرفته است. وی غذاهای افغانستانی را در موارد خاص مانند سمبوسه، بولانی، پکوره و بورانی تهیه می کند. خانم سعدیه همچنان می‌گوید. دو سال پیش در جشنواره غذای های مهاجران شرکت کرده است.

پروژه آینده: اکو ویلاژ

سعدیه می گوید وقتی برای اولین بار وارد فرانسه شد، با غذاهای فرانسوی آشنایی نداشت. در ابتدا برای او فرهنگ بعضی از غذاهای فرانسوی عجیب بود، به عنوان مثال غذاهای دریایی و پنیر بد بو. او می‌گوید: «اکنون همه این غذاها را دوست دارم.»

وی می افزاید که برای آینده برنامه های دیگری نیز دارد. «من از دو ماه به اینسو در یک دوره آموزشی آنلاین ثبت نام کردم. این یک دوره آموزشی در مورد ایجاد سازمان های اجتماعی است.» پس از گذراندن این دوره، سعدیه می خواهد کار بر روی بزرگترین پروژه خود به نام اکو ویلاژ را آغاز كند.

اکو ویلاژ یک پروژه بازسازی روستایی برای زنان افغان است که بر اساس اصول نگهداری از محیط زیست در نظر گرفته شده است: «مکانی که زنان افغان می توانند در آنجا کار کنند و درهر آنچه که می توانند شرکت کنند.»

سعدیه که در سال ۲۰۱۹ جایزه منی گرام را دریافت کرده است می گوید که خودش را به مرزها محدود نمی کند زیرا ساکن جهان است. «من از دو فرهنگ استفاده می کنم، بنابراین ثروتمند هستم.»

ترجمه: ح انوری

 

در همین زمینه