هم اتاقی ها به مدت یک سال را در یک ساختمان با مساحت ۱۰۰۰ متر مربع باهم زندگی می کنند. عکس: کارلوس الورز
هم اتاقی ها به مدت یک سال را در یک ساختمان با مساحت ۱۰۰۰ متر مربع باهم زندگی می کنند. عکس: کارلوس الورز

در نزدیک موزیم لوور در پاریس، نوع جدیدی ازآپارتمان یا خانه مشترک در اوایل سپتامبر افتتاح شد. یازده مهاجر و سیزده فرانسوی به مدت یک سال را در یک ساختمان با مساحت ۱۰۰۰ متر باهم زندگی خواهند کرد. این یک ابتکار بی سابقه ایست که زمینه ادغام پناهنده گان را در جامعه مساعد می سازد. این مهاجران با فرانسوی ها تبادل فرهنگی انجام می‌دهند و از یک دیگر می آموزند.

این پناهندگان از کشور های سومالیا، گینه، افغانستان و سودان هستند. تاکنون هیچ کدام از آن‌ها تصور نمی کرد که روزی در حوزه اول پاریس در چند متری موزیم لوور و باغ کاخ شاهی مسکن اختیار کنند. آن‌ها از ماه سپتامبر به اینسو در یک آپارتمان با جوانان فرانسوی‌ زندگی می‌کنند. در اثر تلاش سازمان کاراکول، یازده پناهنده به مدت یک سال با سیزده فرانسوی در یک ساختمان معمولی در مرکز پاریس زندگی می کنند.

این هم اتاقی ها ۲۰ تا ۳۵ سال دارند و در حدود ۲۴ دانشجو و پناهنده باهم در اپارتمان دارای مساحت ۱۰۰۰ متر مربع با چندین مکان مشترک مثل: آشپزخانه، اتاق نشینمند، حمام، توالت، اتاق مطالعه و اتاق‌های خواب مخصوص هر فرد زندگی می‌کنند.

برای یونس که در این آپارتمان مشترک زندگی می کند هم اتاقی بودن یک فرصتی است که نباید آن را از دست داد. او از کشور سودان است. یونس با خانواده اش در جریان جنگ دارفور به سر می‌بردند. وی از جنگ فرار کرده و کشورش را ترک کرد.

یونس سفر دور به دراز چند ساله را پیموده است، از لیبیا گرفته تا به ایتالیا... او به تاریخ ۲۵ سپتامبر۲۰۱۶ از مرز ایتالیا به فرانسه عبور کرد و سپس به پاریس رسید. به مدت سه سال را از خانه ای به خانه دیگری سرگردان بود. پس از یک سال آمدنش به فرانسه وضعیت پناهندگی یا قبولی خود را بدست آورد.

در اثر تلاش و هماهنگی یک کارمند خدمات اجتماعی، یونس با سازمان کاراکول آشنا شد و بلافاصله علاقه‌مندی خود را ابراز کرد. او مانند همه اعضای هم اتاقی دیگر مصاحبه‌ای را با مسئولان سازمان انجام داد و موفق شد تا در این آپارتمان مشترک زندگی کند.

اما در سهم گیری برای این پروژه شرایطی در نظر گرفته شده است.

سیمون گیبر بینان گذار سازمان کاراکول می گوید: «برای اشتراک در این پروژه شما باید بیش از ۱۸ سال سن داشته باشید. داشتن حمایت اداری از سوی دولت و یا وضعیت پناهندگی و یا اجازه اقامت معتبر برای خارجی ها در فرانسه را داشته باشید. مدرک کار و یا درآمد منظم را ارائه دهید و یا اینکه دولت شما را ضمانت مالی کند.»

هم اتاقی ها در این آپارتمان از آشپزخانه مشترک استفاده می کنند. عکس: RIVP
هم اتاقی ها در این آپارتمان از آشپزخانه مشترک استفاده می کنند. عکس: RIVP

طبق ماده ۲۹ قانون مسکن در آپارتمان مشترک، هر هم اتاقی حداکثر ۲۰۰ یورو در ماه برای اجاره پرداخت می کند که در واقع برای پرداخت هزینه ها استفاده می شود. سازمان کاراکول مبلغ مربوطه را به صاحب خانه، آژانس املاک و شهرداری پاریس، و دومین مالک اجتماعی پایتخت پرداخت می کند. ساکنان آپارتمان نظر به آیدات مالی خود می‌توانند هزینه کمک های مالی را به سازمان بدهند.

قرار بود این آپارتمان تا سپتامبر ۲۰۲۱ خالی بماند و پس از آن تبدیل به ساختمان سوسیال شود. اما بنابر پیشنهاد سازمان کاراکول به اجاره دادان این اپارتمان به نفع صاحب خانه بوده و از آنجایی که ساختمان اشغال شده است، بنابر آن سازمان مجبور نیست هزینه های نگهبانی و نگهداری را پرداخت کند.

محل سکونت مشترک و شیوه زندگی ایکولوژیک

سکونت مشترک به عدم دسترسی مسکن به ویژه در شهر های بزرگ پاسخ می دهد. بنیان گذار سازمان کاراکول می گوید: «حتا بسیاری از فرانسوی ها در یافتن محل سکونت در شهر های بزرگ مشکل دارند. از سوی دیگر، پناهنده گان ممکن است پس از ترک یک مرکز اسکان اضطراری، خود را بدون راه حل پیدا کنند. با این حال تعدادی زیادی از خانه های خالی در پاریس وجود دارد که کسی در آن زندگی نمی کند.»

در هر صورت، متقاضیان این آپارتمان برای یافتن محل اقامت در شرایط اضطراری قرار ندارند زیرا مراحل انتخاب برای اشتراک در چنین آپارتمان نیاز به زمان بیشتری دارد.

سازمان کاراکول انگیزه و علاقه مندی یک متقاضی را برای اشتراک در آپارتمان مشترک در نظر می گیرد. بنیانگذار این سازمان هم چنان می گوید: «ما از آنها می خواهیم قبل از ورود به آپارتمان مشترک انگیزه و شرایط آن را داشته باشند.»

قبل از ورود به این ساختمان، ساکنان آن در کارهای جزئی برای بازسازی شرکت کردند. آنها آپارتمان را تمیز کردند و بعضی از موبل و فرنیچر را که از سوی سازمان امایوس برای آنها داده شده بود، به اپارتمان انتقال دادند.

تابستان گذشته ساکنان این آپارتمان آنرا بازسازی نمودند. عکس: کارلوس الوارز
تابستان گذشته ساکنان این آپارتمان آنرا بازسازی نمودند. عکس: کارلوس الوارز

پس از اتمام مراحل بازسازی، ساکنان این آپارتمان مشترک، فعالیت هایی را با آموزش کلاس های یوگا، کلاس های آموزش زبان فرانسه و عربی و همچنان کلاس های رقص یا خیاطی انجام می دهند. فعالیت ها مطابق با فاصله اجتماعی به خاطر جلوگیری از ویروس کرونا صورت می گیرد. یونس می گوید: «ما مانند یک تیم هستیم و از طریق اپلیکیشن واتس اپ می توانیم ایده های خود را ارائه دهیم.» او می افزاید: «من پیشنهاد کردم كه درس زبان عربی بدهم و بعضی اوقات برای همه آشپزی می كنم. دوست دارم غذا های خوبی با برنج، گوشت بره و سبزیجات تهیه كنم.»

هفته ای یکبار هم اتاقی ها محصولات فروخته نشده را از فروشگاه محلی بیوکوب جمع آوری می کنند. یونس توضیح می دهد: «هراز گاهی از این فروشگاه طبیعی سبزیجات و ماست ها را می آوریم و در یخچال قرار می دهیم. هرکسی از ما می تواند از آن استفاده کند.»

ژوزفین هم اتاقی فرانسوی با کمال تعجب می گوید: در سهم گیری به کارهای خانه تنش نیست. در ابتدا، ما سعی کردیم یک تقسیم اوقات تنظیم کنیم. اما در پایان تصمیم گرفتیم که هر کس ظروف خود را بشوید و خرید خود را انجام دهد. کسانی که از منافع مشترک استفاده می کنند، بیشتر در تمیز کردن و مرتب سازی شرکت می کنند. بسیار شگفت آور است که کار ها بدون سازماندهی دقیق اما به خوبی پیش می رود.

برای این دانشجوی بیست و یک ساله، این تجربه بی سابقه است. او می گوید: «من افرادی را می شناختم كه هرگز در زندگی روزمره با آنها ملاقات نمی كردم. من با این ابتکار فرهنگ ها و تاریخ های مختلفی را کشف كردم.»

«ما مانند یک خانواده هستیم»

پناهندگان به نوبه خود با این ابتکار عمل، گام به جلو به ادغام خود در فرانسه برداشته اند. یاسر پناهنده سودانی، هم اتاقی این آپارتمان می گوید: «اینجا مثل مراکز نگهداری و پذیرایی مهاجران نیست. ما بعضی اوقات با هم غذا می خوریم و فیلم می بینیم. ما از یک ماشین لباسشویی استفاده می کنیم. اینجا یکی از هم اتاقی ما به ما خیاطی یاد می دهد و ماسک هایمان را تعمیر می کند. ما مانند یك خانواده با هم زندگی می کنیم.»

یونس که شاگرد دوره کارآموزی حرفوی است، پس از چند روزی کار در تعطیلات به سر می برد. او سپاسگذار روزگار است. یونس می گوید: «من می توانم به گونه یک فرد تنها زندگی کنم و مستقل باشم و حریم خصوصی خود را داشته باشم. من به یاد دارم هنگامی که در یکی از مراکز پناهجویان که قبلا در آن زندگی می کردم، فقط دو آشپزخانه برای ۲۰۰ پناهنده وجود داشت.»

تا کنون همه چیز برای این هم اتاقی ها خوب می گذرد اما صاحب این آپارتمان برای آنها گفته است که تا ماه سپتامبر سال آینده جایی دیگری برای خود پیدا کنند. یاسر می گوید: «قبل از ورود به آپارتمان مشترک، اقدامات اداری را برای درخواست خانه اجتماعی یا سوسیال انجام دادم اما در واقع، من تمایلی به ترک اینجا ندارم. من دوستانی پیدا کردم و در فرانسه دارم پیشرفت می کنم. من اینجا خیلی خوشحال هستم.»

سایت سازمان کاراکول را اینجا ببینید.

ترجمه: حسنیه انوری

 

در همین زمینه