اعضای انجمن همبستگی ویلسون شب‌های سه‌شنبه با موتورسیکل به دیدار مهاجران بی سرپناهی می‌روند که در انزوا در پاریس زندگی می‌کنند. عکس از سیمون لامبر
اعضای انجمن همبستگی ویلسون شب‌های سه‌شنبه با موتورسیکل به دیدار مهاجران بی سرپناهی می‌روند که در انزوا در پاریس زندگی می‌کنند. عکس از سیمون لامبر

از اوایل ماه دسمبر سال گذشته به این سو، اعضای انجمن همبستگی ویلسون شب‌های سه‌شنبه با موتورسیکل گشت‌های شبانه انجام می‌دهند و به ملاقات مهاجران بی سرپناهی می‌روند که در انزوا در پاریس زندگی می‌کنند. مهاجر نیوز گزارش می‌دهد.

اعضای انجمن همبستگی ویلسون مانند همیشه در مقابل تئاتر بل اتوال(Belle Etoile) در سن-دونی با هم قرار گذاشته‌اند. این تئاتر به دلیل بحران کووید-۱۹ بسته شده اما رضاکاران ویلسون اجازه دارند از آشپزخانه آن برای تهیه نیمی از ۷۰۰ خوراک غذا برای مهاجران استفاده کنند. نیم دیگر غذا را یک رضاکار زن آماده می‌کند.

انجمن ویلسون درسال ۲۰۱۶ توسط شماری از ساکنان له پلن سن-دونی برای توزیع غذا به مهاجران پورت دولاشاپل ایجاد شد و با گذشت زمان و بیجا شدن مهاجران از مناطق مختلف شمال پاریس، فعالیت‌های انجمن نیز شکل سیار را به خود گرفته است.

روز سه شنبه ۵ جنوری، ۱۱ گروه از رضاکاران انجمن، که یکی از آن‌ها پنج موترسایکل در اختیار دارند، توزیع غذا برای مهاجران در پورت دولا شاپل و مناطق دیگر تا مرکز پاریس را به عهده گرفته‌اند. در پورت دوبرویلیه، یک گروه ثابت به مهاجران غذا توزیع می‌کند و در محلات دیگر، رضاکاران با موتر و بایسکل فعالیت می‌کنند. گروه موترسیکل سواران، توزیع ۶۰ خوراک به مهاجران را به عهده دارد.

فیلیپ کارو، یک تن از رضاکاران انجمن می‌گوید: «در وقت توزیع غذا از کسی نمی‌پرسیم چه سندی دارد. به مهاجر و افراد بی سرپناه یکسان غذا می‌دهیم.»

انجمن، توزیع غذا با موترسایکل را بعد از تخلیه کمپ مهاجران در سن-دونی در ۱۷ نومبر آغاز کرد زیرا در طول سال‌ها، تعدادی از مهاجران در اثر فشارهای مداوم مجبور به رفتن به مناطق دورتر از پاریس شده‌اند و بیشتر از پیش در انزوا به سر می‌برند.

بیشتر بخوانید: فرانسه: تخلیه کمپ سن-دونی و انتقاد سازمان‌های خیریه از رفتار خشن پولیس در برابر مهاجران

«ما دنبال کسانی می‌رویم که خود را پنهان می‌کنند»

حکیم، یک تن از رضاکاران موترسیکل سوار می‌گوید: «می‌دانیم که افراد نیازمند زیادی وجود دارند اما به دلیل سیاست‌هایی که آن‌ها را در یکجا آرام نمی‌گذارند، یافتن این افراد دشوار است. با موترسایکل به جاهای بیشتری در پاریس می‌توانیم برویم.»

او خطاب به حدود پنجاه تن از رضاکارانی که برای توزیع غذا آمده‌اند می‌گوید: « تلاش کنید باهم باشید و گروه تان کمتر از ۲ نفر نباشد زیرا وضعیت در این روزها ناآرام است. اگر کسی به چیزی دیگری غیر ازغذا نیاز داشته باشد یادداشت کنید تا با سازمان‌های دیگر تماس بگیریم.»

فیلیپ کارو، از داوطلبان دیگر انجمن نیز توصیه می‌کند: «ما دنبال کسانی می‌رویم که خود را پنهان می‌کنند. پس لطفا خیلی بی سر وصدا رفتار کنید. اگر با هیچکسی روبرو نشدید شاید فکر کنید که تلاش تان بیهوده است اما امشب ما برای ۷۰۰ نفر غذا توزیع خواهیم کرد.»

وقتی همه غذاها و وسایل ضروری آماده می‌شود، گروه موترسایکل سواران راه کمربند اطراف پاریس را در پیش می‌گیرد تا هرچه زودتر خود را به پورت دو برسی و ایستگاه قطار اوسترلیتز برساند.

«دو روز است که غذا نخورده‌ایم!»

زیر پل اوسترلیتز، در پرتو نور کمرنگ آتش، صورت‌های سه جوان مراکشی را به سختی میتوان تشخیص داد. آن‌ها تلاش دارند با سوزاندن چند شاخه چوب، خود را در کنار خیمه‌ای گرم کنند. با وجود سرمای زمستانی سه درجه سانتی‌گراد، آن‌ها پتلون‌های ورزشی و جمپر‌های نازک به تن دارند و به محض دیدن رضاکاران، خواهان غذا و نوشابه می‌شوند. عبدالرحمن، یک تن از این سه نفر با مخلوطی از زبان فرانسوی و اسپانیایی توضیح می‌دهد که بین ۱۵ تا ۱۷ سال عمر دارند.

بیشتر بخوانید: مهاجران زیرسن و تنها: بعد از رسیدن به فرانسه چه حقوقی دارید ؟

او همزمان با صرف غذا، می‌گوید که «دو هفته پیش به فرانسه و از پنج روز به این سو در پاریس» هستند: « دو روز می‌شود که غذا نخورده‌ایم. روزانه پیاده می‌رویم اما نمیدانیم کجا !» این نوجوانان آگاهی ندارند که به عنوان مهاجران زیرسن، دولت مسئولیت حفاظت از آن‌ها را به عهده دارد.

رضاکارن به این نوجوانان، نقشه مترو، ماسک و دستمال کاغذی توزیع می‌کنند و به آن‌ها می‌گویند که باید به دفتر سازمان صلیب سرخ برای مهاجران زیرسن، که در سرک مولن ژولی موقعیت دارد، مراجعه کنند.

«هیچکس نباید در اینجا‌ها زندگی کند»

 تیم رضاکاران به گشت شبانه خود ادامه می‌دهد و به سوی ایستگاه راه آهن گار دو لیون می‌رود. در تونل وان گوگ در زیر میدان ایستگاه، دهها تن در خیمه‌ها زندگی می‌کنند.

در تونل میدان ایستگاه راه آهن لیون، در پاریس، دهها تن در خیمه‌ها مخفیانه زندگی می‌کنند. عکس از مهاجر نیوز
در تونل میدان ایستگاه راه آهن لیون، در پاریس، دهها تن در خیمه‌ها مخفیانه زندگی می‌کنند. عکس از مهاجر نیوز


 تعدادی ازساکنان این تونل نیز مراکشی، الجزایری و تونسی هستند. آنجلا، یک زن رومانیایی، به فرانسوی توضیح می‌دهد که بعد از یک جدایی پیچیده از همسرش، کارش به خیابان کشیده است. او که در خانه‌های مردم کار می‌کند امیدوار است به زودی وضعش بهتر شود: «اینجا جای زندگی کردن نیست. ببینید این‌ها چقدر جوان هستند. آن‌ها برایم قصه کرده‌اند که چرا کشور شان را ترک کرده‌اند. آن‌ها در اینجا گم شده‌اند و نمی‌دانند به کجا مراجعه کنند.»

در ورودی تونل،تعدادی از شاگردان مکاتب آمده‌اند تا غذا توزیع کنند اما با دیدن تعداد بی‌شمار نیازمندان، مدت زیادی باقی نمی‌مانند. بعد از تونل، تعدادغذاهای مورد نظر کاملاً توزیع شده و بخش باقیمانده هم به افراد منزوی در جاده‌ها توزیع خواهد شد.

پاریس از رهگذرانش خالی شده

گروه دوباره به راه می‌افتد. یک توقف کوتاه در پل ماری که یک انجمن دیگر در آن غذا و بسته‌های بهداشتی توزیع می‌کند. ساعت ۱۰ شب است و جاده‌های پاریس با محدودیت رفت‌ وآمد شبانه، در خلوت و سکوت فرو رفته‌اند. گاهگاهی صدای آمبولانسی به گوش می‌رسد و پولیس و توزیع کنندگان غذای رستوران‌ها، تنها عابران شهر به خواب رفته هستند.

در سرک ریوولی، رضاکاران هر پنجاه متر یک بار توقف می‌کنند تا غذا و چای به نیازمندان توزیع کنند.

در همین زمینه: قیود شبگردی در فرانسه: سازمان ها کمک به مهاجران را در جاده ها ادامه می‌دهند

فیلیپ کارو با دیدن تعداد زیاد بی سرپناهان در جاده‌ها می‌گوید: «تعجب آور است که ما در اوج بحران بهداشتی قرار داریم و همگی باید در خانه‌های خود باشند.»

گشت شبانه در ایستگاه راه‌آهن گاردولست به پایان می‌رسد. عده‌ای از رضاکاران به خانه‌های شان بر می‌گردند در حالی که تعدادی دیگر، به سوی پورت دولاشاپل در شمال پایتخت ادامه می‌دهند. هنوز هم چند پیاله چای در ترموس باقی مانده اما تا هفته دیگر، گشت شبانه امشب برای رضا کاران پایان یافته است. تا هفته دیگر که جستجوها برای افرادی که «خود را پنهان می‌کنند» از سر گرفته شود.

 

در همین زمینه