۱۳ سپتمبر سال ۲۰۲۰، جزیره لییسبوس، کودکان در امتداد جاده ای که در نزدیکی کمپ کاراتپه قرار دارد، راه می روند./عکس: Getty Images/AFP/L.Gouliamaki
۱۳ سپتمبر سال ۲۰۲۰، جزیره لییسبوس، کودکان در امتداد جاده ای که در نزدیکی کمپ کاراتپه قرار دارد، راه می روند./عکس: Getty Images/AFP/L.Gouliamaki

طبق ارزیابی یک خانم روانشناس، پس از آتش سوزی در کمپ موریا و انتقال مهاجران به کمپ کاراتیپه، کودکان مهاجر به شمول کودکان افغان، کماکان با مشکلات شدیدی روحی و روانی دست و پنجه نرم می کنند. تقریبا همه این کودکان از ترس و کابوس رنج می برند. اما بی تفاوتی و سعی به خودکشی نیز در میان آن ها زیاد دیده می شود.

این خانم کارشناس از سازمان «داکتران بدون مرز» در مصاحبه با سرویس خبری پروتستان (ای پی دی) گفت: «گفته می شد: موریا دیگر تکرار نمی شود و همه امیدوار بودند که اوضاع بهتر شود». او ادامه داد: «حالا می بینیم که اینگونه نیست، بلکه برعکس. این مردم امیدشان را از دست می دهند و وقتی که ما دیگر امیدی نداشته باشیم، نیروی زندگی مان را از دست می دهیم.» 

این خانم داکتر از ناروی که در حال حاضر نهمین بار است که برای سازمان «داکتران بدون مرز» ماموریت انجام می دهد گفت، شمار کودکانی که به افسردگی مبتلا می شوند، در حال افزایش است.

گلاتس بروباک گفت: «ما متاسفانه موارد بسیار زیادی از خودزنی (آسیب رساندن به جسم خود) و سعی به خودکشی، وحشت زدگی یا بی تفاوتی کامل را می بینیم».

این خانم دکتر از یک پسر ۱۳ ساله افغان گفت که در این هفته برای بار پنجم دست به خودکشی زده است. او افزود: «ما کودکانی را داریم که ماه ها است حرف نزده اند، حتی یک کلمه».

او در ادامه می گوید که جنگ و درگیری در وطن این کودکان و اتفاقات وحشتناکی که حین فرار از آن جا رخ داده، باعث شده که شوک روانی شدیدی به تعداد زیادی از کودکان وارد شود، اما آن ها اغلب استراتژی هایی برای غلبه بر این شوک ابداع کرده اند.

به گفته این خانم داکتر، خشونت پولیس، لت و کوب در کمپ و آتش سوزی ویرانگری که در ماه سپتمبر سال گذشته در کمپ موریا رخ داد، باعث شد که به بسیاری از این کودکان مجددا شوک روانی وارد شود «تا این که آن ها از دنیا دست کشیدند». بسیاری از این کودکان شروع کرده اند به راه رفتن در خواب و دیگر نمی توانند در خواب انرژی تازه بگیرند.

این خانم روانشناس در گفتگوی تیلفونی گفت، همین حالا یک دختر هشت ساله افغان «با چشمانی کاملا جدی به من نگاه کرد و گفت: شانس آورده ای که می توانی در یک خانه زندگی کنی و این چشم اندازی است که از یک دختر هشت ساله گرفته شده است! یک دختر هشت ساله باید شاد باشد، کنجکاو باشد و به استقبال جهان برود». اما این دختر افغان تمام روز در خیمه نشسته است و دیگر اصلا بازی نمی کند. خانم روانشناس گفت: «صورت او را غم و اندوه فراگرفته است. این دردآور است». 

گلاتس بروباک در ادامه گفت، کودکان به احساس اطمینان، امنیت و صمیمیت نیاز دارند و «از آن در کمپ بی بهره هستند». بسیاری از آن ها از اختطاف، خشونت و تجاوزجنسی هراس دارند.

به گفته این خانم امدادگر، روزها «با بی برنامگی کامل» می گذرد و به خاطر کرونا حتی گروه های بازی در بیرون هم وجود ندارد. کودکان می توانستند در این گروه ها زندگی در کمپ را برای مدت کوتاهی فراموش کنند.

افزون براین سرمای شدید و رطوبت زمستان نیز مشکلات کودکان را تشدید می کند. بسیاری از آن ها از کمبود غذا شکایت می کنند.

در حال حاضر دراین کمپ حدود ۷ هزار مهاجر زندگی می کنند که تقریبا ۲ هزار تن از آن ها کودک هستند.

سازمان «داکتران بدون مرز» اعلام کرد، تنها نهادی است که امکان رواندرمانی را برای کودکان در محل فراهم کرده است. به گفته خانم گلاتس بروباک، در سال گذشته حدود ۲۵۰ کودک مورد معالجه قرار گرفته اند. اما «نیاز به درمان بسیار بسیار بیشتر از این است».

 

در همین زمینه