شهر آتن پایتخت یونان/ Photo: Amanullah Jawad
شهر آتن پایتخت یونان/ Photo: Amanullah Jawad

شماری از زنان پناهجو، دوره های آموزشی را برای تهیه فیلم های کوتاه و پادکست در شهر آتن، فرا می‌گیرند. یک کارگردان امریکایی این زمینه را برای زنان پناهجو فراهم کرده است.

در دفاتر یک نهاد خیریه کوچک در شهر آتن، شماری از زنان پناهجو سرگرم یادگیری ویرایش و تهیه فیلم های کوتاه اند. این زنان پناهجو، شهروندان افغانستان، ایران، کانگو و سوریه می‌باشند. سازمان "گلوبل گیرل میدیا" که مهارت های خبرنگاری و رسانه های دیجیتال را آموزش می‌دهد، این زمینه را برای زنان در یونان فراهم کرده است.

در حالی که این زنان از کشورهای مختلف جهان به یونان آمده اند، اما مشکلات شان در این کشور از هم دیگر متفاوت نیست. فاطمه جعفری، پناهجوی ۲۵ ساله افغان گفت: «من از دشواری هایی که زنان یونانی تجربه می‌کردند، آگاهی نداشتم. در جریان مصاحبه ها، ما در مورد نیاز به حمایت از یک دیگر به عنوان زن، از هر کشوری که هستیم، به طور کامل بحث کردیم، زیرا ما تجربه های مشابه داریم.»

خشونت در برابر زنان و زن کشی در یونان پس از دهه ها سکوت، حالا به گونه تدریجی در معرض دید قرار می گیرد. 

امیی ویلیامس، هم‌آهنگ کننده نهاد خیریه "گلوبل گیرل میدیا" در یونان می گوید: «صدای زنان به ویژه زنان جوان مهاجر بسیار به سختی در رسانه ها، در یونان شنیده می‌شود. ایده این است که برای آن ها اجازه داده شود تا در حرفه روزنامه نگاری آموزش ببینند، صدای شان شنیده شود و با فیلم برداری از داستان های خود یا سایر زنانی که به برابری جنسیتی متعهد هستند، خود را دوباره بسارند.»

قرار است در ۳۰ ماه جاری سازمان ملل یک همایش را در مورد تساوی جنسیتی در شهر پاریس برگزار کند. فعالان تلاش خواهند کرد که در این همایش، برای پیشرفت برابری جنسیتی بالای دولت ها تاثیر بگذارند. 

ویلیامس گفت که به همین مناسبت، برای دختران جوان مهاجر زمینه آموزش و هزینه را فراهم کرده اند تا آن ها، فیلم های کوتاه را پس از انجام مصاحبه با سازمان ها، با نماد فیمینستی در یونان تهیه کنند.

سودی فضل الله، یک زن ۳۸ ساله ایرانی گفت: «شما از بلند صحبت کردن نباید بترسید یا اینکه از تقبیح کردن رفتار نامناسب مردان، بشرمید.»

این خانم ایرانی با خواهرش علیی در کمپ موریا، در جزیره لیسبوس زندگی می کردند. پس از آتش گرفتن این کمپ، آن ها در جاده های شهر آتن و تسالونیکی به گونه بی سرپناه شب و روز را می‌گذراندند. حالا این دو پناهجوی ایرانی در کمپ الیوناس در شهر آتن زندگی می‌کنند.

الیوناس: اردوگاه پناهجویان در شهر آتن
الیوناس: اردوگاه پناهجویان در شهر آتن

علیی گفت: «به عنوان یک زن، خطر در هر جا موجود است حتی در داخل کمپ این احساس بیشتر است زمانی که شما به تشناب می‌روید یا از طرف شب تنها قدم می‌زنید.» 

یکی از فیلم ها، به محیطی که برای حمام کردن زنان در جزیره لیسبوس در نظر گرفته شده بود، اختصاص یافته است. 

اطا بریمو، یک زن دیگر است که در سن ۱۴ سالگی نظر به تصمیم والدینش با مردی ازدواج کرده بود که ۹ سال از خودش بزرگتر است. بریمو در سن ۱۵ سالگی مادر یک طفل شده بود. او که حالا ۳۰ ساله است از دو سال به این طرف در یونان گیر مانده است. اعضای خانواده این پناهجو در آلمان زندگی می‌کنند. این خانم سوریایی، در مورد ازدواج های زیرسن که هزاران زن این پدیده را تجربه کرده اند، یک فیلم کوتاه تهیه نموده است. 

نام این فیلم "مادر خورد" است که در فیستیوال فیلم های مستند تسالونیکی، روز پنجشنبه به نمایش گذاشته می شود.

او در گفتگو با خبرگزاری فرانسه اظهار کرد: «من خوشبخت بودم که با یک مرد خوب سر خوردم. اما واضیحا که من آماده برای مادر شدن نبودم. من نمی‌دانستم که این اتفاق برای من می افتد.»

بر بنیاد معلومات پولیس یونان، آمار خشونت های خانوادگی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۸ از ۱۱۴۸ مورد به ۴۲۵۴ مورد یعنی بیش از چهار برابر افزایش یافته است. گفته می‌شود که بسیاری از قضیه ها ناگفته باقی می‌مانند.

ویلیامس افزود: «این زنان جوان لزوماً تا هنوز نمی‌دانستند که تساوی جنسیتی چیست. اما با وجودی که نمی‌دانستند اما بسیار قوی و فیمینست هستند[...] آن ها خانواده های خود و جامعه مرد سالار را ترک کرده اند و با متقبل شدن مشکلات زیاد، تنها سفر کرده اند. آنها برای ساختن دوباره خود و زندگی کردن به میل شان مبارزه می‌کنند.»

ادریانا تیوچاری، مسئول این پروژه در شهر آتن می‌گوید: «در میان خود، بدون حضور مردان، آنها احساس امنیت می‌کنند، می‌توانند بدون محدودیت ابراز وجود کنند و بدون شرم گریه کنند. در واقع حضور یافتن زنان یونانی مانند من که در جلسات شرکت می‌کنند، روند ادغام پناهندگان را تسهیل می‌نمایند و به درک متقابل میان ما منتج می‌شود.»

این خانم یونان تاکید کرد "گذشته از این، ما همه زنان هستیم و بدون در نظر داشت ریشه و کشور ما، اغلب بدون این که با هم صحبت کنیم، یک دیگر را درک می‌کنیم.»

با این همه او افزود: «ما با هم احساس قدرتمندتر، مجهزتر شدن برای مبارزه با نابرابری ها و تبعیض موجود که در همه جوامع با آن ها روبرو هستیم، می‌کنیم.»

 

در همین زمینه