عصمت الله، مهاجر افغان که در مسیر مهاجرت زخمی شده، درشهر تمیشوارا زندگی می‌کند. عکس از مهاجر نیوز
عصمت الله، مهاجر افغان که در مسیر مهاجرت زخمی شده، درشهر تمیشوارا زندگی می‌کند. عکس از مهاجر نیوز

شماری از مهاجران افغان در اروپای شرقی تلاش می‌کنند از طریق صربستان خود را به شهر تمیشوارا در رومانیا و سپس به هنگری برسانند. اما این مسیر دشواری‌ها و خطرات زیادی دارد. عصمت الله، یک مهاجر افغان، در جریان مسافرت از این مسیر زخمی شده است. او داستانش را به مهاجر نیوز بازگو کرده است.

«من عصمت الله و ۱۷ ساله هستم. در افغانستان در هرات زندگی می‌کردم و حال پنج ماه از آمدنم به رومانیا می‌گذرد.

حدود چهار سال پیش به دلیل مشکلات مجبور شدم وطن را ترک کنم. اول از افغانستان به ایران رفتم و بعد راهی ترکیه شدم. چون پول ادامه سفر را نداشتم در استانبول کار پیدا کردم.

سه سال بعدتر، از ترکیه به سوی بلغاریا به راه افتادم و بعد خود را به صربیا رساندم. در صربیا بخت خود را آزمایش کردم و بعد از گیم (تلاش برای عبور غیرقانونی از مرز) در حالی که هوا خیلی سرد بود و برف می‌بارید، خود را به رومانیا رساندم.

در همین باره: رومانیا، آخرین امید برای مهاجران خسته از آوارگی

در اینجا بود که پولیس مرا دستگیر کرد و به شهر تمیشوارا به کمپ انتقال داد. بعد از این که یک ماه را در کمپ گذشتاندم با تعدادی از مهاجران خواستیم گیم بزنیم و به هنگری برویم.

سفر پیاده روی خط آهن

ساعت هشت و هوا تاریک بود که به سوی مرز به راه افتادیم. من روی خط ریل راه می‌رفتم که ناگهان از جانب مقابل یک ترن آمد. من توانستم به موقع خود را کنار بکشم اما نمی‌دانستم که یک ترن دیگر از پشت سر می‌آمد. اینجا بود که از هوش رفتم.

وقتی چشم‌هایم را باز کردم روی بستر شفاخانه بودم. هر دو پایم ضربه شدیدی دیده بود. پای راستم از کار افتاده بود و حالا هم حرکت ندارد.

 

عصمت الله می‌گوید که یک پایش از حرکت افتاده است. عکس از مهاجر نیوز
عصمت الله می‌گوید که یک پایش از حرکت افتاده است. عکس از مهاجر نیوز

منتظر هستم پایم خوب شود....

داکتران به من یک ویلچر دادند و حدود دو ماه را در شفاخانه گذراندم. بعد از بیرون آمدن از شفاخانه مرا به ایدروم (مرکز اتحادیه کلیساهای رومانیا) انتقال دادند. حال یک و نیم ماه می‌شود که اینجا هستم. در اینجا مانند من کسانی دیگری هم از جمله زنان، کودکان و خانواده‌ها آسیب دیده هستند.

چندی پیش وضعیتم را به خانواده‌ام خبر دادم. چاره نداشتم. حال همگی نگران هستند. من بزرگترین پسر خانواده هستم.

در بخارست پناهندگی داده‌ام اما تا کنون مصاحبه رسمی نکرده‌ام. نمی‌دانم چرا مقام‌ها با من تماس نمی‌گیرند.

منتظر هستم وضع پایم خوبتر شود تا نصمیم بگیرم که چه خواهم کرد و کجا خواهم رفت. می‌دانم که مهاجرت خطرات و سختی‌های زیادی دارد اما چاره ندارم.» 

در همین زمینه: «مسیر مهاجران فقیر»: چرا پناهجویان مسیر رومانیا را در پیش می‌گیرند؟

 

در همین زمینه

Webpack App