هوتل هالیدی این در حومه غربی لندن که صدها مهاجر افغان، ایرانی و سایر کشورها در آن به سر می‌برند. عکس از مهاجرنیوز
هوتل هالیدی این در حومه غربی لندن که صدها مهاجر افغان، ایرانی و سایر کشورها در آن به سر می‌برند. عکس از مهاجرنیوز

شمار زیادی از مهاجران در شمال فرانسه برای رسیدن به انگلستان تلاش می‌کنند، اما به محض ورود به این کشور رویایی، بلافاصله با واقعیت‌های تلخ یک سیستم مهاجرتی غیرشفاف و غیر انسانی روبرو می‌شوند. عصمت الله، مصطفی و صدیق، سه مهاجر افغان که از ماه‌ها در یک هوتل در حومه لندن به سر می‌برند، تجارب تلخ خود از انتظار و بی سرنوشتی در مراکز پذیرایی و اقامت مهاجران در شهرهای مختلف بریتانیا را بازگو می‌کنند.

عصمت الله فطرت، در سال ۲۰۱۹ و بعد از پایان تحصیلاتش در رشته انجنیری، در افغانستان شروع به کار کرد و علیرغم کشتار و قتل‌های هدفمند هزاره‌‌ها که او به آنها تعلق دارد، تصور نمی‌کرد روزی مجبور گردد کشورش را ترک کند. اما به قدرت رسیدن دوباره طالبان در ماه اگست ۲۰۲۱ و ادامه سرکوب هزاره ها باعث شد بالاخره او هم به همه رویاهایش پشت کند و راه مهاجرت را در پیش بگیرد.

 این مهاجر ۲۵ ساله که در ولایت غزنی افغانستان تولد شده، حال با نگاهی حاکی از نگرانی و ناتوانی، به ساختمان هوتل محل اقامتش در غرب لندن چشم دوخته است. بعد از تقریبا پنج ماه اقامت در این هوتل(Holiday Inn)، که در تقاطع شاهراهای متعددی قرار دارد و احساس امنیت اجتماعی را از آدم سلب می‌کند، تصور او از آینده به هزاران پرسشی بستگی دارد که تا هنوز او کوچکترین پاسخی برای آن‌ها نیافته است.

در داخل هوتل، صدها مهاجر دیگر نیز، شاید حدود یک هزار نفر، که از افغانستان، ایران و کشورهای دیگر هستند، روزهای طولانی و بدون برنامه را در این محل فاقد امکانات فرهنگی و ورزشی سپری می‌کنند.

عصمت در ۳ نومبر ۲۰۲۱ همراه با چند تنی دیگر، از جمله مصطفی، یک مهاجر دیگر افغان، از آب‌های انگلستان توسط امدادگران نجات یافتند. او می‌گوید: «در ۲۰ نومبر ما را به اینجا انتقال دادند و بعد از گذشت ۵ ماه هیچکس به ما نگفته است تا چه زمانی در اینجا باقی خواهیم ماند.»


عصمت الله فطرت، انجنیر ۲۵ ساله افغان، در سوم نوامبر ۲۰۲۱ همراه با تعداد دیگری از مهاجران، توسط امدادگران از کانال مانش نجات یافت. عکس از مهاجرنیوز
عصمت الله فطرت، انجنیر ۲۵ ساله افغان، در سوم نوامبر ۲۰۲۱ همراه با تعداد دیگری از مهاجران، توسط امدادگران از کانال مانش نجات یافت. عکس از مهاجرنیوز


او در ادامه توضیح می‌دهد که در جریان مسافرت پر مخاطره اش از افغانستان به سوی اروپا، از دشت‌ها، کوه‌ها، روستا‌ها و شهرهایی عبور کرده که نام هیچکدام از آن‌ها را نمیدانسته، اما چون به زبان انگلیسی تسلط دارد، می‌خواسته خود را به انگلستان برساند. مانند حدود ۲۸ هزار مهاجری که در سال ۲۰۲۱، توانستند از کانال مانش عبور کنند و وارد بریتانیا شوند.

این در حالیست که دولت بریتانیا هیچگاهی سختگیری‌ها در برابر مهاجرانی که از طریق کانال مانش وارد این کشور می‌شوند را پنهان نکرده است. بوریس جانسون، نخست وزیر بریتانیا، به تازگی اعلام کرد که بعد از سال ۲۰۲۲، مهاجران غیرقانونی به این کشور را به روندا خواهد فرستاد. اما تا آن زمان، در مراکز پذیرایی از مهاجران در بریتانیا، وضعیت فاصله چندانی از مراکز نظامی ندارد.

مراکز اولیه ثبت نام مهاجران در دوور، مراکز مانستون، نپیر، و حدود ۲۰۰ هوتل در سرتاسر بریتانیا، جاهایی اند که مهاجران در ماه‌های اول ورود شان به انگلستان به آن‌ها انتقال می یابند. این سیستم پذیرایی اگرچه از ایجاد کمپ‌های خودسرانه (که در فرانسه مروج است) در بریتانیا جلوگیری کرده، اما غیرشفاف و سختگیرانه بودن آن باعث دشواریهای زیادی برای مهاجران شده است.

«ساعت سه شب به من گفتند آماده باش که از اینجا می روی»

بریجیت چپمن، یک عضو سازمان Kent Refugees Action Network، سازمانی که به مهاجرن جوان کمک می‌کند می‌گوید: «مهاجران را بدون آنکه به آن‌ها اطلاع بدهند، از یک جا به جای دیگر انتقال می‌دهند.» به گفته او، مهاجرانی هستند که بعد از رسیدن به سواحل کنت، به لندن فرستاده شده‌اند اما چند هفته بعدتر، دوباره به مراکز کنت برگردانده شده‌اند.  

مقام‌های بریتانایی، صدیق، مهاجر ۲۰ ساله افغان را که در یک مرکز اداری نگهداری در نزدیکی ترمینل ۵ فرودگاه هیتروی لندن به سر می‌برد، حوالی ساعت ۳ شب از خواب بیدار کردند: «به من گفتند از اینجا می‌روی. نمیدانستم کجا؟ فرصت نکردم همه وسایلم را باخود بگیرم.» ماموران با عجله و بدون آمادگی ، صدیق را به هوتل Holiday Inn انتقال دادند.


صدیق، مهاجر ۲۰ ساله افغان قبل از انتقال به هوتل هالیدی این، در یک مرکز بازداشت اداری در ترمینل فرودگاه غربی لندن نگهداری می‌شد. عکس از مهاجرنیوز
صدیق، مهاجر ۲۰ ساله افغان قبل از انتقال به هوتل هالیدی این، در یک مرکز بازداشت اداری در ترمینل فرودگاه غربی لندن نگهداری می‌شد. عکس از مهاجرنیوز


مدی هریس، بنیانگذار سازمان Humans for Rights Network که تخطی از حقوق مهاجران و پناهجویان را مستندسازی می‌کند می‌گوید که روش نیست که «چرا افراد را به جای فرستادن به مراکز مشخص، به مراکزی دیگر انتقال می‌دهند: «مراحل مختلف انتقال کاملا غیرشفاف و بسته است. در روزهای اول، مهاجران به اطلاعات عمومی و حمایت حقوقی دسترسی ندارند و ما اعضای سازمان‌های خیریه نیز نمیتوانیم به آن ها نزدیک شویم. من هیچ وقت با مهاجری روبرو نشده‌ام که تازه وارد کشور شده باشد.»

تعدادی از مهاجران می‌گویند که در روزهای اول ورود شان به انگلستان، مقام‌ها تیلفون‌های شان را گرفته‌اند. به گفته آن‌ها، این اقدام احساس انزوا و تنهایی را در آن‌ها ایجاد کرده می‌کرده است.

«در یک هنگر کلان، روی زمین می‌خوابیدیم»

در چنین روندی، طبیعی است که مهاجران در طول هفته‌های اول ورود خود به بریتانیا، بغیر از مقام‌ها، با کسی دیگری روبرو نشوند. مرکز ثبت نام مهاجران در دوور، که مهاجران نجات یافته از کانال مانش از آن عبور می‌کنند، با یک حصار ترپالی سیاه پوشانیده شده که هیچ چیز را از ورای آن نمیتوان دید.

صدیق که در پاییز سال گذشته، قبل از ورود به این مرکز، ۱۵ ساعت را در کانال مانش سپری کرده بود، می‌گوید: «جایی بود مثل یک هنگر کلان. بدون بالش و روی زمین می‌خوابیدیم.»

به گفته بریجت چپمن «در میان این افراد زخمی‌هایی وجود دارند که بدون مداوا رها می‌شوند.»


مرکز اولیه ثبت نام مهاجران در شهر دوور انگلستان. مهاجرانی که موفق می‌شوند از کانال مانش عبور کنند، نخست به این مرکز انتقال داده می‌شوند. عکس از مهاجرنیوز
مرکز اولیه ثبت نام مهاجران در شهر دوور انگلستان. مهاجرانی که موفق می‌شوند از کانال مانش عبور کنند، نخست به این مرکز انتقال داده می‌شوند. عکس از مهاجرنیوز


بریجیت چپمن در ادامه می‌گوید که هدف از ممنوعیت دسترسی به پناهجویان، پنهان کردن وضعیتی است که آن‌ها در آن به سر می‌برند: «وقتی شما نمی بینید چه اتفاقی می افتد، نمی‌توانید انتقاد کنید.» به گفته این فعال حقوق مهاجران در شهر فولکستون «در گذشته، سازمان به مرکز نپیر دسترسی داشت. وضعیت در آنجا وحشتناک بود. هوا خیلی سرد بود. ما به رسانه‌ها حرف زدیم و از آن به بعد، از دسترسی به نپیر محروم شدیم.»

مرکز نظامی نپیر، که در بلندی‌های مشرف به سواحل مانش موقعیت دارد، و چندین سال قبل از بدل شدن به مرکز مهاجران، متروک و از کار افتاده بود، در ماه جون ۲۰۲۱ در سرخط رسانه‌ها قرار گرفت. در آن هنگام اگرچه دادگاه عالی لندن اعلام کرد وضعیت پذیرایی از مهاجران در این مرکز «غیرقانونی» است اما تصمیم درباره مسدود شدن این مرکز گرفته نشد. به تازگی، یک ترپال آبی دورادور این مرکز را پوشانده تا وضعیت روزانه را از انظار عمومی پنهان کند.

بریجیت چپمن، می‌گوید که چنین رفتاری با مهاجران، واقعاً غیرانسانی است: «حال آن که با برگزیت و کمبود نیروی کار، ما به این مهاجران نیاز داریم.»


ساختمان نظامی نپیر که بعد از چندین سال متروک بودن، به مرکز پذیرایی از مهاجران بدل شده است. این مرکز بارها از سوی مقام‌های بریتانیایی مورد انتقاد قرار گرفته است. عکس از مهاجرنیوز
ساختمان نظامی نپیر که بعد از چندین سال متروک بودن، به مرکز پذیرایی از مهاجران بدل شده است. این مرکز بارها از سوی مقام‌های بریتانیایی مورد انتقاد قرار گرفته است. عکس از مهاجرنیوز


مهاجران در پخش اطلاعات به همدیگر کمک می‌کنند

اما غیرشفاف بودن، روند اداری درخواست پناهندگی را نیز در بر می‌گیرد. عصمت و دوستش مصطفی، یک مهاجر ۲۱ ساله افغان، می‌گویند «از قانون» آگاهی کامل ندارند. مصطفی، مانند عصمت، به تازگی دریافته که می‌تواند به صورت رایگان، به یک وکیل دولتی مراجعه کند. او که هنگام ترک افغانستان، در سال سوم دانشگاه حقوق درس می‌خواند می‌گوید که کمک‌ها وجود دارند اما اطلاعات درباره آن‌ها همگانی نمی‌شود.

به همین دلیل است، که در نبود اطلاعات رسمی، در هوتل، مهاجران تلاش می‌کنند تجربه‌ها و اطلاعات شخصی خود را با دیگران شریک کنند. تازه واردان از قدیمی‌ها می‌آموزند که سازمان Migrant help، که از سوی دولت تائید شده، می‌تواند به آن‌ها کمک کند.

مصطفی می‌گوید که حدود یک و نیم ماه پیش وکیل گرفته تا مساله بی سرنوشت ماندنش در این مرکز را دنبال کند. اما مثل عصمت، که حوالی ظهر همان روز، و برای بار چندم با وکیلش ملاقات دارد، او هم همچنان باید منتظر بماند.


مصطفی مهاجر ۲۱ ساله افغان که در افغانستان در رشته حقوق تحصیل کرده می‌گوید که بی سرنوشتی شماری از مهاجران را به نارحتی‌های روانی دچار کرده است. عکس از مهاجرنیوز
مصطفی مهاجر ۲۱ ساله افغان که در افغانستان در رشته حقوق تحصیل کرده می‌گوید که بی سرنوشتی شماری از مهاجران را به نارحتی‌های روانی دچار کرده است. عکس از مهاجرنیوز


مصطفی می‌گوید: «برنامه‌های زیادی دارم اما انتظار طولانی و بی سرنوشتی، در همه استرس ایجاد کرده. خیلی‌ها تکلیف اعصاب پیدا کرده‌اند.»

او هم مانند بسیاری از مهاجران، از شایعات درباره اخراج یا طولانی بودن بیش از حد دوره پناهندگی نگران است: «بعضی ها می‌گویند چندین سال است که قبول نشده‌اند.»

به گفته عصمت، طبیعی است که در چنین شرایطی« فکر کردن درباره آینده ناممکن است.»

 

در همین زمینه