قایق هایی که مهاجران را برای عبور از کانال مانش، به بندر دوورانتقال می دهد. عکس: مهاجرنیوز
قایق هایی که مهاجران را برای عبور از کانال مانش، به بندر دوورانتقال می دهد. عکس: مهاجرنیوز

محسن* زادگاهش تهران را در جنوری گذشته ترک نمود. این معلم سابق زبان انگلیسی برای رسیدن به انگلستان، از بسیاری کشورها عبور کرده است. او به مهاجرنیوز در مورد مصیبت های راه مهاجرت در مرز لهستان و بلاروس توضیح داد. پس از رسیدن به آلمان، این مرد جوان سرانجام مانند هزاران تبعیدی دیگر به شمال فرانسه رسید، جایی که رویای رسیدن محسن به انگلستان و گذشتن از کانال مانش از آنجا آغاز شد.

«من یک ماه را در منطقه کاله در شمال فرانسه گذراندم و به دنبال رفتن به انگلستان بودم. بلاخره قاچاقبران را پیدا کردم، اما آنها از من ۳٠٠٠ یورو برای گذراز کانال مانش می خواستند. من پول نداشتم. پدرم از ایران می توانست مقداری پول برای من بفرستد، اما نه به این اندازه. بنابراین من مبلغ ۲٥٠٠ یورا را به مشکلات بدست آوردم و به آنها پیشنهاد دادم. خوشبختانه قبول کردند.»

«قاچاقبران یک شب حوالی ساعت نه در ساحل ویمورو با ما قرار ملاقات دادند. مهاجران دیگر نیز با ما بودند. تمام شب را تا ساعت پنج منتظر ماندیم. تاریخ ۱۴ اپریل بود. در مجموع ۲۱ تن بودیم. فقط ما بودیم و در آنجا یک قایق منتظر ما بود. هوا نسبتا خوب بود.»

«اما زمانی که همه آماده رفتن بودند، قاچاقبران یعنی کسانی که گذرگاه را سازماندهی کرده بودند، به ما گفتند که قایق خیلی پر بار می شود. یک تعداد مهاجران باید دوباره به کاله می رفتند، اما هیچکس نمی خواست آنجا را ترک کند. قاچاقبران شروع به فریاد زدن و زدن مسافران کردند تا آنها را وادار به برگشت کنند. بالاخره فقط یک تن برگشت و ما رفتیم.»


خالد در تپه های ساحل در پادوکاله منتظر قایق است. عکس: مهاجرنیوز/مهدی شبیل
خالد در تپه های ساحل در پادوکاله منتظر قایق است. عکس: مهاجرنیوز/مهدی شبیل


ما ۲٠ تن ایرانی بودیم که یک خانم و یک مرد ترکی هم در جمع ما بودند. در گروه افرادی بودند که هزینه عبور را نداده بودند. در عوض مجبور شدند قایق را برانند.

بسیاری از مهاجران بی پول اکنون روش های ناامیدانه ای را برای رسیدن به سواحل انگلستان که حتا به قیمت جانشان هم تمام شود، تجربه می کنند. خالد در سپتامبر گذشته در ساحل ویمورو به مهاجرنیوز گفت: «ما همیشه طرد نمی‌شویم. وقتی یک مهاجر تنها باشد، آنها موافقت می کنند که او را به صورت رایگان در قایق جا دهند. زمانی که افراد زیاد باشد، به قایق راه پیدا نمی کنند.»

وقتی به وسط دریای مانش رسیدیم، دیگر سواحل دو طرف را نمی دیدیم، همه ترسیده بودند. بعضی ها گریه می کردند چون فکر می کردند ما گم شده ایم. هوا سرد بود، اما به نظرم غیرقابل تحمل هم نبود. من در راه مهاجرت مشکلات بیشتر و شدیدی را تجربه کرده ام.»

در همین موارد: اطلاعیه لندن به پناهجویانی که باید از بریتانیا به رواندا بروند

محسن از جریان سفر مهاجرت در لهستان آسیب دیده است. در زمستان سال گذشته پنج روز و پنج شب را در وسط جنگل، در سرما و یخبندان راه رفته است. یک روز چند تن از مهاجرانی که با او همسفر بودند، جلوی چشمش کتک خوردند. او به مهاجرنیوز گفت: «آنها مهاجران را با فریاد «به بلاروس برگردید!» کتک می زدند.

حدود ساعت ۱۱:۳۰ در نزدیک ساحل انگلستان رسیدیم. یک قایق پلیس به سمت ما آمد و ما را با خود برد. وقتی به ساحل رسیدیم، آزمایشات کرونا را انجام دادیم. اثر انگشت ما را گرفتند و در اداره ثبت نام کردند. به ما غذا و لباس دادند چون همه لباس هایشان ترشده بود.

«در جایی دیگر کسی را نداشتم»

از یک مرکز برای مهاجران در جنوب کشور انگلستان، سپس به لندن منتقل شدیم، در یک هتلی که در آن جا تعداد زیادی از مهاجران بودند. وقتی به آنجا رسیدم، با تماشای اخبار تلویزیون متوجه شدم که مهاجران قرار است به رواندا برده شوند. وحشتناک بود. وحشت کردم، کاملا گیج شدم. بخاطر استرس بیماری پوستی ام برگشت. من خیلی ناامید هستم. ما اینجا، بین خودمان، زیاد در مورد آن صحبت می کنیم.

لندن در ۱۴ اپریل قرارداد ۱۴۴ میلیون یورویی را با رواندا امضا کرد تا کیگالی از مهاجران ملیت های مختلف که از بریتانیا وارد خاک این کشور می شوند استقبال کند. به طور مشخص، این توافق فقط مربوط به "مردان جوان" است که از اول ژانویه سال جاری به طور غیرقانونی وارد خاک بریتانیا شده اند. این افراد با طیاره به کشور رواندا فرستاده می شوند. مهاجران سپس درخواست پناهندگی خود را در این کشور آفریقای شرقی می دهند و درهمانجا مستقر می شوند.

مرتبط: نگرانی سازمان ها در مورد فرستادن مهاجران زیر سن قانونی از بریتانیا به رواندا

محسن گفت: «دولت به ما چیزی نمی گوید. تنها چیزی که می دانم این است که در حال حاضر گروهی وجود دارد که باید ظرف مدت دو هفته لندن را ترک کنند.» به گفته مقامات انگلستان، ولین گروه از مهاجران به تاریخ ۱۴جون به کیگالی پایتخت رواندا منتقل می شوند.

محسن افزود: «من واقعاً می خواهم اینجا بمانم. من اینجا چند خانواده و چند دوست دارم. در جاهای دیگر نه پول دارم و نه کسی را. همه چیزم را خرج کردم تا به بریتانیا بیایم و زندگی ساده ای داشته باشم، جایی که دیگر احساس خطر دائمی نمی کردم.

*نام مستعار

 

در همین زمینه