به تاریخ ۳ جولای بیش از ۵۰ پناهجو و مهاجر در نتیجه حملات هوایی بر بازداشتگاه تاجورا کشته شدند.
به تاریخ ۳ جولای بیش از ۵۰ پناهجو و مهاجر در نتیجه حملات هوایی بر بازداشتگاه تاجورا کشته شدند.

یک مادر جوان از ساحل عاج پیش از این که توسط کشتی مدررسانان نجات داده شود، سختی های زیادی را تجربه کرده است. او می گوید، غرق شدن در آب را نسبت به بازگشت به بازداشتگاه‌های لیبیا ترجیح می‌دهد. لت و کوب بخشی از زندگی روزمره، برای این زن پناهجو در لیبیا بوده است.

این زن ۲۸ ساله خود را بینتو معرفی می‌کند و این نام کوچکش است. او روز جمعه با دو تن از فرزندانش که یک ساله و سه سال اند، نجات داده شدند و حالا در کشتی مددرسان اوشین وایکنگ «Ocean Viking» تجدید قوا می‌کند. داکتران بدون مرز و سازمان "سوس مدیترانین" برای نجات پناهجویان در بحیره مدیترانه، از این کشتی به گونه مشترک استفاده می‌کنند.

بینتو به خبرگزاری فرانسه گفت: «زندگی با لیبیایی ها با درد و رنج به همراه بود، هر روز لت و کوب بود. فقط لت و کوب

او پس از استراحت و حمام کردن در حالی که نوزادش را در آغوش دارد، به خبرنگار این رسانه اظهار کرد: «خیلی وقت بود که این قدر خوب نخوابیده بودم، جز ترس و شنیدن صدای شلیک تفنگ ها بود

بینتو که مادر شش فرزند است به دلیل خشونت خانوادگی ساحل عاج را ترک کرده است. او از رفتار خشونت آمیز شوهرش یاد می‌کند. بر روی بازوهای این خانم جوان، آثار ضربات کمربند به نظر می‌رسند. به گفته او، زمانی که ۱۶ ساله بود، مجبور شده بود که ازدواج را قبول کند.

این زن پناهجو در آغاز می خواست که در لیبیا کار کند. این جا بسیاری زنان از غرب افریقا برای خانواده های ثروتمند به عنوان خدمتگار کار می‌کنند. بینتو چهار فرزند بزرگترش را در ساحل عاج گذاشت و با عثمان یک ساله و محمد سه ساله به لیبیا رفت.

آن ها در این سفر شش هفته ای که از بیابان های مالی، نیجر و الجزایر رد شدند، مشقت های چشمگیر را تجربه کردند. بینتو و فرزندان خوردسالش بخشی از این مسیر را پای پیاده و بخش دیگری را در واسطه نقلیه پیمودند. آنان در بخشی از سفر به هدف رسیدن به طرابلس، در یک لاری پنهان شدند.

بینتو با دو کودکش برای ادامه سفر در بحیره مدیترانه با ۸۴ مرد، زن و طفل که از افریقای غربی بودند، سوار بر یک قایق لاستیکی شدند. این بخش از سفر سه روز به طول انجامید. اما برای بینتو اقامت در لیبیا بدترین دوره سفرش بود.

او در ماه می برای نخستین بار سعی کرد که از بحیره مدیترانه عبور کند. اما گارد ساحلی لیبیا سرنشینان این قایق را گرفتار کرد و به  بازداشتگاه تاجورا انتقال داد؛ جایی که بینتو از آن به عنوان «زندان» یاد می‌کند.

بینتو می‌گوید، شیردهی برای کودک نوزادش او را [در برابر لت و کوب] حفاظت می‌کرد. به گفته او، یک زن باردار همواره مورد لت و کوب در آنجا قرار می گرفت. به قول این زن پناهجو، غذایی که برای مهاجران بازداشتی داده می‌شد از سوی سازمان داکتران بدون مرز و صلیب سرخ فراهم می‌شد.

 این زن جوان اظهار کرد که هیئت اعزامی اتحادیه اروپا از بازداشتگاه تاجورا یک بار دیدار کرد: «رئیس پولیس از ما خواست که همه چیز را پاک کنیم، تا سفیدپوستان متوجه نشوند که ما تحت چه شرایطی به سر می‌بریم.»

او افزود که از اقدامات انتقام جویانه می ترسیده است: «یکی از نگهبانان به من گفت که می‌توانم قصه زندگی ام را تعریف کنم. اما (هیئت اتحادیه اروپا) را مدیر بازداشتگاه همراهی می‌کرد... به این خاطر من لبخند زدم، آن ها عکس گرفتند و رفتند

اتحادیه اروپا انتظار دارد که از هجوم پناهجویان به این اتحادیه، لیبیا جلوگیری کند.

این در جالیست که بیش از ۵۰ پناهجو و مهاجر در نتیجه حمله هوایی بر بازداشتگاه تاجورا به تاریخ ۳ جولای امسال کشته شدند. گفته می‌شود که نیروهای خلیفه حفتر مسئول این بمب افگنی بوده اند.

بینتو که شاهد این حمله بود گفت: «ساختمان مردان مورد اصابت قرار گرفت. ما مجبور بودیم که حین فرار از روی اجساد رد شویم و نگهبانان به طرف ما شلیک می‌کردند

بینتو پس از چند هفته با یک مهاجر سودانی همراه شد تا سرانجام سه شنبه هفته گذشته سوار بر یک قایق لاستیکی شد و به سفر دریایی ادامه داد.

این زن جوان اظهار کرد: «ما ترجیح می دهیم که در بحر بمیریم تا این که به لیبیا بازگردیم