مرکز مهاجران در بخارست، پایتخت رومانیا. DR
مرکز مهاجران در بخارست، پایتخت رومانیا. DR

برای اولین بار یک تن از مهاجران افغان که در یک کمپ مهاجران در بخارست، پایتخت رومانیا زندگی می ‌کند، سرگذشتش را با مهاجرنیوز در میان گذاشته است. این مهاجر پیشتر به عنوان ترجمان با نیروهای آمریکایی در شرق افغانستان همکار بوده و به دلیل تهدید جانی از سوی طالبان مجبور به فرار شده است.

« من حضرت* نام دارم؛ ٢٧ ساله و از ولایت ننگرهار افغانستان هستم. من در سال‌٢٠١٩ حدود ۷ ماه با نیروهای آمریکایی در ولسوالی اچین ولایت ننگرهار به عنوان ترجمان ایفای وظیفه نمودم اما به دلیل مشکلات امنیتی و تهدید گروه طالبان مجبور به ترک وظیفه شدم. بعد از این که مدتی را در نگرانی و هراس از حمله طالبان سپری کردم، به این نتیجه رسیدم که باید افغانستان را ترک کنم. اگرچه دولت امریکا تحت شرایطی، به همکاران و مترجمان افغان ارتش این کشور ویزای مهاجرت به امریکا را می‌دهد اما با توجه به اینکه من کمتر از دوسال با نیروهای امریکایی کار کرده بودم نتوانستم از سفارت امریکا در کابل درخواست ویزا کنم. این مساله باعث شد که از روی ناچاری راه مهاجرت را انتخاب کنم.

خطر راه

در ماه سپتمبر ٢٠١٩هنگامی که تصمیم من برای بیرون رفتن از افغانستان قطعی شد، به همراهی یک قاچاقبر که پسر کاکایم معرفی کرده بود، اول از کابل به شهر مشهد ایران و از آنجا به تهران رفتیم. از تهران یک شبکه دیگر از قاچاقبران من و چند مهاجر دیگر را با پرداخت پول از مرز ایران به ترکیه انتقال داد و بعد ما در شهر استانبول جابجا شدیم.

بعد از این که چند هفته را در استانبول گذراندیم، قرار شد به کمک قاچاقبر به سوی یونان حرکت کنیم. در جریان مسافرت ما از ترکیه به یونان، قاچاقبران من و حدود ۳۰ پناهجوی را دیگر در یک کانتینر باربری  سوار کردند. دیری نگذشته بود که به دلیل زیاد بودن مسافران، ما در کانیتنر به کمبود آکسیجن مواجه شدیم و بالاخره مجبور شدیم در حالت بیهوشی از کانتینر بیرون بیائیم. من مطمئن هستم که اگر در کانتینر باقی می‌ماندیم تعداد زیادی جان خود را از دست می‌دادند.

بعد از این که از کانتینر بیرون آمدیم، چون وسیله دیگری نداشتیم مجبور شدیم پیاده به سفر ادامه بدهیم. ما در طول راه مشکلات زیادی را دیدیم. در طول سفر، در بعضی مناطق، آب آشامیدنی وجود نداشت و ما مجبور می‌شدیم تا از آب باران استفاده کنیم.

ما موفق شدیم در طول چندین هفته پیاده روی، اول خود را به یونان برسانیم و بعد از آن به کمک قاچاقبران پاکستانی، به مقدونیه، صربستان و بعدتر بلگراد برویم.

من در اصل می‌خواستم به هنگری بروم اما نتوانستم از مرز هنگری که توسط پولیس کنترول می‌شد بگذرم. چند روز در آنجا انتظار کشیدم اما بالاخره مجبور شدم پس از چهار شب پیاده روی درهوای سرد، خود را به رومانیا برسانم. 

مشکلات زندگی در رومانیا

در اوایل ماه جنوری امسال (٢٠٢٠) وارد رومانیا شدم و چندین روز تلاش کردم تا راهی پیدا کنم و به ناروی بروم. اما بالاخره به چنگ پولیس افتادم که مرا تهدید و مجبور کرد که در این کشور درخواست پناهندگی بدهم. من نمیخواستم در رومانیا پناهندگی بدهم تا نشان انگشتم را ثبت کنند اما پولیس گفت اگر نشان انگشت تان را ثبت نکنید شما را به افغانستان اخراج می‌کنیم.

حال نزدیک به یک هفته می شود که در شهر بخارست در کمپی بنام (centru refugiati bucurest) زندگی می کنم. در این کمپ حدود چندین مهاجر دیگر افغان و تعداد دیگری از پناهجویان از ایران، سوریه، مراکش، الجزایر، تونس، عراق، بنگله دیش زندگی می‌کنند. ما در اینجا با مشکلات زیادی روبرو هستیم. غذای کافی نداریم و خدمات صحی درست هم وجود ندارد.

من فعلاً اینجا منتظر هستم تا راهی پیدا کنم و از رومانیا بیرون بروم. اگر درخواست پناهندگیم در اینجا پذیرفته هم شود برایم مهم نیست چون قصد ندارم در این کشور بمانم....

پیام به جوانان افغان

من در طول چندین ماه مسافرت از افغانستان تا اینجا، حدود ۱۴ هزار یورو به قاچاقبر دادم. گذشته از آن هربار که به دست پولیس افتادم مورد اذیت و آزار قرار گرفتم.  

با این تجربه بدی که من دارم، نمی خواهم فرزند هیچ خانواده افغان به این سرنوشت مواجه گردد. خواهش من از جوانان افغان این است تا از راه های غیر قانونی دست به مهاجرت نزنند اگر نه به سرنوشت من دچار خواهند شد.»

* اسم مستعار