کمپ مهاجران در ساراییوو، می ۲۰۲۰. عکس از  حامد آرمان
کمپ مهاجران در ساراییوو، می ۲۰۲۰. عکس از حامد آرمان

حامد آرمان، مهاجر ۱۸ ساله افغان، در سال ۲۰۱۸ افغانستان را ترک کرد و حال در کمپی در ساراییوو زندگی می‌کند. او چشمدید خود از سفر مهاجرت و زندگی در کمپ مهاجران را به مهاجر نیوز بازگو کرده است.

من از ولسوالی کامه ولایت ننگرهار هستم و تا صنف دوازدهم درس خوانده‌ام.

از یک ماه به این سو در کمپ ساراییوو در بوسنیا زندگی می‌کنم اما برای رسیدن یه اینجا سختی‌های زیادی را تحمل کرده‌ام.

در سال ۲۰۱۸ به خاطر برخی مشکلات، کشور را ترک کردم. اول به پاکستان رفتم و بعد از طریق ایران وارد ترکیه شدم و سه شب اول را در منطقه وان گذراندم. بعد از تماس با قاچاقبر خود را به شهر ارزروم رساندم اما در آنجا به چنگ پولیس افتادم و مدت ده روز زندانی شدم.

وقتی پولیس مرا به کمپ عثمانیه برد با وضعیت بسیار بدی روبرو شدم. کارمندان کمپ غذای کافی به مهاجران نمی‌دادند و با آن‌ها به گونه غیر انسانی رفتار می‌کردند. در این کمپ کودکان هم بودند.

سه ماه در این کمپ به سر بردم تا پولیس مرا آزاد کرد و خود را به استانبول رساندم.

غذا به اندازه‌ای که مهاجران از گرسنگی نمیرند

مدت هشت ماه را در استانبول با دوستانم گذراندم اما هدف اصلیم این بود که در ترکیه نمانم و به کشورهای اروپایی بروم. قاچاقبران مرا از راه دریا به یونان رساندند. در آنجا ۶ شب در جنگل پیاده رفتم تا بالاخره به کمپ تسالونیکی رسیدم.

در کمپ تسالونیکی همه مهاجران به غذا و جا برای خواب دسترسی نداشتند و شمار مهاجران هم زیاد بود.

یک بار تلاش کردم از طریق مقدونیه یونان را ترک کنم اما در مرز به دست پولیس افتادم و به یونان اخراج شدم. بار دوم موفق شدم و خود را به صربستان رساندم. در آنجا یک ماه را در یک کمپ مرزی با مقدونیه گذراندم. در این کمپ به مهاجران به همان اندازه غذا می‌دادند تا از گرسنگی نمیرند. تعداد مهاجران هم زیاد بود و جا برای خواب وجود نداشت.

در صربستان با یک قاچاقبر صحبت کردم و سوار کانتینر یک لاری شدم. ساعت ۹ شب دروازه را به رویم بست اما ساعت ۵ صبح حرکت کردیم. تنها یک بوتل آب و یک بسکویت برای خوردن داشتم.

وقتی به بوسنیا رسیدیم راننده لاری به پولیس زنگ زد و به آن‌ها گفت یک مهاجر در لاری پنهان شده است. سربازان آمدند اما مرا چیزی نگفتند.

کمی پول داشتم و می‌خواستم به شهر توزلا بروم اما هیچ راننده ای به من کمک نکرد. به مشکل خود را به توزلا رساندم و بعد به کمپ ساراییوو آمدم.

کمپ مهاجران در ساراییوو، می ۲۰۲۰. عکس از  حامد آرمان

در این کمپ تعداد زیاد افغان‌ها، پاکستانی‌ها و مراکشی‌ها زندگی می‌کنند. مشکل اصلی اما این است که اینجا جای مناسبی برای خواب وجود ندارد. اگرچه پولیس رفتار خوبی با مهاجران دارد اما خدمات صحی برای مهاجران وجود ندارد. در کمپ، یک داکتر برای تمام مریضی‌ها فقط یک تابلیت سفید می‌دهد.

حال می‌خواهم به کرواسیا بروم اما از پولیس این کشور می‌ترسم. چند روز پیشتر، دوستانم در یک « گیم» به کرواسیا رفتند اما پولیس آن‌ها را دستگیر کرد و به بوسنیا پس فرستاد. پولیس کرواسیا تیلفون موبایل، بیک‌ها و حتی بوت‌های مهاجران را هم گرفته بودند. دوستانم گفتند که برای برگشتن به بوسنیا یک شب مسافرت کرده بودند.